Life & Style Magazine

«41η εβδομάδα κι ακόμη να γεννήσεις; Κάνε κουράγιο, όλα θα πάνε καλά!»

Όταν είσαι έγκυος, αντιλαμβάνεσαι με τον καιρό πως η καταληκτική ημερομηνία δεν είναι παρά μόνο μια εκτίμηση και δύσκολα θα γεννήσεις τη μέρα που σου έχουν πει. Ένα μωρό μπορεί να έρθει νωρίτερα, μπορεί όμως να έρθει και… αργότερα, μετά τη λήξη της 40ης εβδομάδας. Σε μια τέτοια περίπτωση, μια μέλλουσα μαμά μπορεί να λυγίσει ψυχολογικά υπό το βάρος της κούρασης και της ανησυχίας μήπως κάτι δεν πάει καλά. Αυτή η μαμά που πέρασε πρόσφατα την εμπειρία της παρατεταμένης εγκυμοσύνης, δίνει κουράγιο σε όλες όσες την περνούν αυτόν τον καιρό ή θα την περάσουν στο μέλλον.

«41η εβδομάδα κι ακόμη να γεννήσεις; Κάνε κουράγιο, όλα θα πάνε καλά!»

«Κάπου εδώ, δικαιούσαι να νιώθεις και λίγο ριγμένη. Στο έλεγαν όλοι ξεκάθαρα – τα μπλογκς, οι γιατροί, τα βιβλία – η εγκυμοσύνη κρατάει 40 εβδομάδες.

Κι όμως, να που μπήκες στην 41η, η κοιλιά σου είναι ακόμα πρησμένη και το μωρό σου συνεχίζει να μαζεύεται και να τεντώνεται χωρίς διάθεση να ξεμυτίσει.

Αν είσαι σαν εμένα, τη μια στιγμή γελάς μ’ αυτό που συμβαίνει και την άλλη βάζεις τα κλάμματα επειδή συμβαίνει σε σένα. Ψάχνεις στο ίντερνετ με τους όρους “φυσικοί τρόποι πρόκλησης τοκετού” και “τα πρώτα σημάδια ότι γεννάτε”, ελπίζοντας να μάθεις ότι οι καούρες που είχες το απόγευμα ή τα σπρωξίματα που νιώθεις στον τράχηλο είναι προάγγελλοι τοκετού.

Δεν είναι, όμως. Κι εσύ είσαι ακόμα έγκυος!

Είναι σαν να σε βλέπω να δοκιμάζεις τους “φυσικούς τρόπους πρόκλησης τοκετού” τον ένα μετά τον άλλον, να τρως καυτερά και να πίνεις τσάγια βοτάνων ή να περπατάς στο τετράγωνο μέχρι που το βάρος του μωρού σου να σε προστάζει να σταματήσεις την προσπάθεια.

Δοκιμάζεις και το σεξ – αν και δεν έχεις ιδιαίτερη διάθεση –  και πάλι τίποτα. Και βρίσκεσαι πάλι να ακουμπάς τις ελπίδες σου στις συμβουλές φίλων και συγγενών, ακόμη και αγνώστων.

Στο μεταξύ, παραμένεις έγκυος...

Με λίγα λόγια, δοκιμάζεις τα πάντα και τίποτα δε δείχνει να πιάνει. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν είσαι ένα ιατρικό παράδοξο και βάζεις το ψαχτήρι να σου βρει το παγκόσμιο ρεκόρ – είναι 375 μέρες, 3 ολόκληρους μήνες περισσότερο απ’ το αναμενόμενο.

Πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει όταν σκέφτεσαι πως η εγκυμοσύνη στους ελέφαντες κρατάει ενάμισι χρόνο. Και όταν σε ρωτάνε “πως είσαι;” συνεχίζεις να κάνεις το ίδιο κλισέ αστείο: “πως να ‘μαι, έγκυος…”

Άλλες φορές, πάλι, είσαι απαρηγόρητη. Ξυπνάς στη μέση της νύχτας ανήσυχη για το τι πραγματικά συμβαίνει “εκεί μέσα”, παρά τις προτροπές της μαίας ή του γιατρού σου να μην το σκέφτεσαι και να ξεκουράζεσαι “τώρα που μπορείς”. Εσύ, όμως, δεν μπορείς να βασιστείς σε λόγια και συχνά φοβάσαι μήπως κάτι δεν πάει καλά.

Κι είσαι ακόμα έγκυος...

Η παραμικρή σύσπαση που δεν έχει συνέχεια σου φαίνεται σαν φάρσα και κάθε φορά που πέφτεις για ύπνο σκέφτεσαι ότι ίσως είναι η μεγάλη νύχτα, ώσπου ξυπνάς το πρωί και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Στο μεταξύ, εσύ βυθίζεσαι πιο πολύ στην αβεβαιότητα, το άγχος και την… εγκυμοσύνη.

Και κάπου εκεί, ίσως αρχίζεις να αμφισβητείς το ίδιο σου το σώμα και την εντύπωση που είχες ότι εκείνο ξέρει καλύτερα από ‘σένα τι του συμβαίνει και πώς να το διαχειριστεί. Και αν δεν είναι αυτή η πρώτη σου φορά, αμφισβητείς και τον εαυτό σου, δεν είσαι πια σίγουρη ότι ξέρεις πως είναι να είσαι έγκυος.

Την ίδια στιγμή, δεν θυμάσαι καν πως είναι να μην είσαι...

Η αίσθηση του χρόνου, όμως, αρχίζει πραγματικά να χάνεται όταν όλες γύρω σου (όσες εγκυμονούν, δηλαδή) η μία μετά την άλλη πηγαίνουν στο μαιευτήριο κι επιστρέφουν μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά τους. Ακόμη και όσες ήταν να γεννήσουν μετά από ‘σένα. Κι εκεί είναι που αρχίζεις να τρελαίνεσαι λιγάκι.

Σου τα λέω όλα αυτά επειδή ξέρω πως είναι. Πέρασα κι εγώ τους πόνους, τα τραβήγματα και το άγχος της παρατεταμένης εγκυμοσύνης. Διάβασα και ξαναδιάβασα τα σχετικά άρθρα, έστειλα πανικόβλητη μηνύματα στη μαία μου και κοίταζα με τις ώρες την κοιλιά μου με δάκρυα στα μάτια και την απορία μήπως κάτι κάνω λάθος.

Και καθώς περίμενα, συνειδητοποίησα:

Ότι, κατά πάσα πιθανότητα, όλα θα πάνε καλά και πως τις περισσότερες φορές τα μωρά γεννιούνται όταν είναι εκείνα έτοιμα – όσο κι αν εμείς ανυπομονούμε. Οι καταληκτικές ημερομηνίες δεν είναι ασήμαντες, παραμένουν όμως εκτιμήσεις και τίποτα παραπάνω. Αν τις δέσουμε κόμπο, το πιθανότερο είναι να απογοητευτούμε.

Ότι αυτό που βίωνα είναι πολύ πιο σύνηθες απ’ όσο νομίζουμε, αφού μόνο ένα 5% των μωρών γεννιούνται στην ημερομηνία που δίνει ο γιατρός. Κι όσο λες πως έχει περάσει η μέρα σου, τόσο περισσότερες ιστορίες ακούς για μωρά που γεννήθηκαν αργότερα απ’ το αναμενόμενο. Όταν μου συνέβη, μόνο τότε κατάλαβα πόσες φίλες μου είχαν περάσει το ίδιο. Μπορεί να νιώθεις μόνη, αλλά στην πραγματικότητα, είσαι μέλος μιας μεγάλης ομάδας πολύ δυνατών γυναικών.

Κι είναι τόσα πολλά τα όμορφα που πρέπει να κρατήσεις από αυτήν την περίοδο της ζωής σου, που τα ξεχνάς καμιά φορά, όταν σκεφτεσαι ότι πας να πιάσεις χρόνους ελεφαντίνας. Σκέψου όμως, πόσο λίγος είναι αυτός ο χρόνος μέσα στο διάστημα που διαρκεί μια ζωή και πως, αν είναι αυτή η μοναδική σου εγκυμοσύνη, θα ‘πρεπε να το χαρείς όσο γίνεται. Και πάρε την προτροπή του γιατρού σου να κοιμάσαι όσο μπορείς στα σοβαρά, για να μην το μετανιώσεις αργότερα.

Δεν υπάρχει λάθος τρόπος να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο. Τίποτα δεν πάει στραβά και το σώμα σου δεν είναι προβληματικό, απλώς, επειδή δεν πάει με τα νερά σου. Κάθε μέρα που περνά είναι ακόμη μια μέρα στην ιστορία της γέννησης του μωρού σου. Δεν υπάρχει “τέλεια” εγκυμοσύνη. Τα νεογέννητα, πάλι, είναι όλα υπέροχα.

Κι έτσι θα είναι και το δικό σου, όταν γεννηθεί. Και θα γεννηθεί σύντομα, όπως γεννήθηκε και το δικό μου.

Κάνε κουράγιο, λοιπόν, και σου υπόσχομαι ότι όλα θα πάνε καλά!» 

Πηγή: mother.ly

  • Δείτε επίσης
v