Εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες, η Michelle ζει χωρίς να μπορεί να σχηματίσει νέες αναμνήσεις. Δύο σοβαρά τροχαία ατυχήματα – το πρώτο το 1985 και το δεύτερο το 1990 – της προκάλεσαν εκτεταμένη εγκεφαλική βλάβη, επιληψία και τελικά μια εξαιρετικά σπάνια μορφή αμνησίας. Το 1994 ήταν η χρονιά όπου, μεταφορικά, η μνήμη της «πάτησε παύση». Από τότε, κάθε μέρα μοιάζει ακριβώς με την προηγούμενη. Κυριολεκτικά.
Η καθημερινότητά της είναι γεμάτη με σημειώσεις, ημερολόγια και αμέτρητα Post-it. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει. Κάποτε έχασε τη δουλειά της, όταν πέρασε ολόκληρη μέρα βγάζοντας ξανά και ξανά φωτοτυπίες του ίδιου εγγράφου, χωρίς να θυμάται ότι το είχε ήδη κάνει. Εκεί έγινε σαφές πως δεν επρόκειτο απλώς για αφηρημάδα.
Αν η ιστορία αυτή σου φαίνεται γνώριμη, δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η περίπτωσή της αποτέλεσε μία από τις πηγές έμπνευσης για την ταινία 50 First Dates με τον Adam Sandler και τη Drew Barrymore. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πάντα λίγο πιο σκληρή από τις ταινίες. Οι αναμνήσεις της Michelle μπορούν να σβήσουν μέσα σε λίγα λεπτά – ακόμη και όσο μιλά με κάποιον.
Κι όμως, συνεχίζει να ζει τη ζωή της. Ο σύζυγός της, Ian, χρειάζεται κάθε μέρα να της αποδεικνύει ότι είναι παντρεμένοι, δείχνοντάς της τα φωτογραφικά τους άλμπουμ. Ναι, καθημερινά. Η ίδια «κάπως το γνωρίζει», αλλά δεν θυμάται τον γάμο τους το 1997. Θυμάται όμως πώς γνωρίστηκαν. Οι παλιές μνήμες μένουν· οι καινούργιες χάνονται.
«Είναι σαν να ζω τη Μέρα της Μαρμότας», έχει πει η ίδια. «Ξυπνάω και όλα είναι ίδια. Κάθε μέρα είναι απλώς άλλη μία ίδια μέρα». Ζει στο Spalding της Αγγλίας, σπάνια φεύγει από την πόλη και χρειάζεται GPS ακόμη και για να πάει στο σούπερ μάρκετ. Μερικές φορές φτάνει εκεί και δεν ξέρει γιατί πήγε. Το 2005 υποβλήθηκε σε σοβαρή χειρουργική επέμβαση για να μειωθούν οι επιληπτικές κρίσεις. Η μνήμη, όμως, δεν επανήλθε. Και δεν θα επανέλθει. Το γνωρίζει. Το έχει αποδεχτεί. Υπάρχουν, ωστόσο, μέρες που το σπίτι της μοιάζει περισσότερο με κελί παρά με καταφύγιο.
Παρόλα αυτά, βρήκε έναν τρόπο να δίνει νόημα στην καθημερινότητά της: βοηθώντας άλλους ανθρώπους με αναπηρίες μέσα από εθελοντική δράση. Γιατί ακόμη κι αν δεν μπορεί να θυμηθεί το παρελθόν, μπορεί να είναι εκεί για το «τώρα».
Και αυτό – όσο απλό κι αν ακούγεται – είναι ανεκτίμητο.
Πηγή: e-daily.gr
