Με αφορμή το περιστατικό, η Βασιλική Κωστοπούλου, μια γυναίκα που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, δημοσίευσε μια προσωπική και ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, περιγράφοντας τις καθημερινές δυσκολίες που βιώνει και εκφράζοντας τον φόβο ότι μια μέρα θα μπορούσε να βρεθεί και η ίδια στο στόχαστρο εξαιτίας της διαφορετικότητάς της:
«Με λένε Βασιλική Κωστοπούλου.
Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη.
Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι "υψηλής λειτουργικότητας", γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ.
Πέρα από τα δικά μου δέκα ζώα, βγαίνω πολλές φορές και το βράδυ και ταΐζω αδέσποτα, κρατώντας σακούλες, για να μη με κυνηγούν οι μη φιλόζωοι αυτής της πόλης, γιατί σίγουρα κινούμαι ύποπτα. Ή μπορεί να με δείτε να κοιτάζω κάτω από τα αμάξια σας, γιατί άκουσα έναν γάτο εγκλωβισμένο.
Είμαι από αυτούς που "δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί".
Υπάρχουν μέρες που δεν έχω τόσο μεγάλη υπερφόρτωση και μπορώ εύκολα να κρύψω την αναστάτωσή μου, να σας φαίνομαι "φυσιολογική". Υπάρχουν όμως δυσκολίες που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ.
Δεν αντέχω το τηλέφωνο.
Η ζέστη με εκνευρίζει πολύ.
Δεν αντέχω τους απότομους θορύβους.
Έχω μισοφωνία.
Δεν αντέχω το δυνατό φως.
Όταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου.
Δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με αγκαλιάζουν ή να με φιλάνε. Αγκαλιάζω, αγγίζω και φιλάω εγώ, μόνο όταν νιώθω άνετα με το άτομο.
Στο φως του ήλιου πονάνε τα μάτια μου.
Αν έχεις υψίτονη φωνή, είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουμε.
Δεν συγκρατώ σχεδόν τίποτα από προφορικές οδηγίες. Πρέπει να μου δώσεις χρόνο να τις γράψω. Χρειάζομαι χρόνο για να κατανοήσω τον προφορικό λόγο.
Δεν μπορώ να μου διαβάσεις κάτι. Δεν θα το συγκρατήσω με τίποτα. Χρειάζεται να μου δώσεις κάτι γραπτό, ώστε να το διαβάσω μόνη μου.
Αγχώνομαι πάρα πολύ ακόμα και όταν κάποιος μου λέει απλώς "θέλω να σου πω κάτι", χωρίς να μου δίνει καμία εικόνα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Δεν ξέρω να μιλάω σε αγνώστους. Χάνω τα λόγια μου.
Μπορεί να περιμένω τον κούριερ όλη μέρα καθισμένη σε μια καρέκλα μέχρι να έρθει, γιατί μόνο έτσι μπορώ να βγω από την παύση της αναμονής, μια παύση μέσα στην οποία δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, ούτε καν κάτι τόσο απλό όσο να πλύνω πιάτα.
Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω κάτι αν δεν το δω σε εικόνα.
Και για το τέλος άφησα μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου.
Θα την περιγράψω μέσα από ένα πραγματικό περιστατικό.
Η ειρωνεία είναι ότι συνέβη στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται στο σημείο όπου πυροβολήθηκε ο Θοδωρής.
Μια κοπέλα με γυαλιά ηλίου, μαύρα ρούχα, ακουστικά, μπλε μαλλιά, σκουλαρίκι στη μύτη και τατουάζ μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Κινείται περίεργα. Έχει χλομιάσει, ιδρώνει, ζαλίζεται και κάνει βιαστικές κινήσεις βάζοντας προϊόντα στο καλάθι της.
Πίσω της, ένας υπάλληλος ασφαλείας την ακολουθεί διακριτικά, χωρίς να της μιλήσει.
Σχεδόν τρέχει στον διπλανό διάδρομο και την κοιτάζει επίμονα.
Ο κόσμος γυρίζει και κοιτάζει πότε εκείνον και πότε εκείνη.
Στο τέλος αφήνει το καλάθι της και βγαίνει έξω έτοιμη να λιποθυμήσει.
Ο υπάλληλος ασφαλείας, με βλέμμα νικητή, νομίζει ότι έκανε τη δουλειά του. Ότι προστάτεψε την επιχείρηση και τους πελάτες από μια κοπέλα που απλώς περνούσε κρίση πανικού.
Και σε λίγο θα περάσω κι από το ΚΕΠΑ για να "αποδείξω" σε ένα χαρτί το ποσοστό αθροιστικής αναπηρίας μου μαζί με όλες τις συνοδές παθήσεις. Σαν να μην έφτανε η καθημερινή μάχη, χρειάζεται και επίσημη κρίση για το αν αξίζω αναγνώριση. Μια αναγνώριση που για τους άλλους σημαίνει "μη λειτουργική", "ανίκανη".
Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς, επίσημα πλέον, δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει.
Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι, και δίνει και τα εύσημα στον θύτη.
Γι' αυτό τα γράφω όλα αυτά.
Για να ξέρετε ποια είμαι και τι κάνω, από πρώτο χέρι, εγώ.
Αν με στοχοποιήσουν αποκαλώντας με "Τουρκάλα", "γύφτισσα", "Αλβανίδα", "Ρωσοπόντια", σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα, ή αν με πουν εγκληματία και κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου για λόγους ασφάλειας, θέλω να θυμάστε το όνομά μου.
Και όχι, πιθανώς, "μια 50χρονη εγκληματίας που κινούνταν ύποπτα κρατώντας σουγιά". Όπως ίσως θυμάστε και εκείνον τον "ναρκομανή", τον "κλέφτη" που κρατούσε μαχαίρι και τον σκότωσαν στο ξύλο. Τον Ζακ.
Είμαι η Βασιλική Κωστοπούλου, Ελληνίδα αυτιστική, και μένω στο Άργος, την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό».
.jpg)
