Τι λέει το παιδί: «Μαμά, δεν θέλω να πάω στο σχολείο σήμερα!»
Τι απαντάμε: «Το καταλαβαίνω, αγάπη μου, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής. Το σχολείο είναι η ‘δουλειά’ σου.»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Ξέρεις κάτι; Κι εγώ δεν θέλω να πας στο σχολείο σήμερα. Και δεν θέλω να πάω κι εγώ στην δουλειά. Και λέω να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε να φάμε ένα τεράστιο γλυκό και μετά να σε πάω στον αγαπημένο σου παιδότοπο να παίξεις, ενώ εγώ θα αράζω σε μία πολυθρόνα, χαζεύοντας στο tablet ρούχα και παπούτσια.»
Τι λέει το παιδί: «Δεν μου αρέσει η δασκάλα μου!»
Τι απαντάμε: «Γιατί το λες αγάπη μου; Η κυρία Ευτέρπη είναι γλυκύτατη και σας αγαπάει όλους πολύ!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Κι εμένα! Μου φαίνεται ξινότατη και ανυπομονώ να τελειώσει αυτή η χρόνια, για να έχεις άλλη δασκάλα του χρόνου!»
Τι λέει το παιδί: «Έγραψα κάτω από τη βάση στο διαγώνισμα.»
Τι απαντάμε: «Προφανώς! Αφού δεν είχες διαβάσει τίποτα! Πόσες μέρες τώρα σου λέω να στρωθείς; Φρόντισε να αλλάξεις τακτική, γιατί αν συνεχίσεις έτσι, θα μείνεις στην ίδια τάξη στο τέλος!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Πραγματικά, δεν πειράζει καθόλου που δεν έγραψες καλά σε ένα διαγώνισμα. Ένα διαγώνισμα δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον σου. Είσαι πολλά περισσότερα από έναν βαθμό. Εσύ να είσαι καλά!»
Τι λέει το παιδί: «Μαμά, βαριέμαι να πλύνω τα δόντια μου…»
Τι απαντάμε: «Αποκλείεται να μην τα πλύνεις! Αν δεν τα πλένεις θα χαλάσουν και θα πέσουν!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Σε καταλαβαίνω. Ασ’τα. Τα πλένεις το πρωί. Δεν θα πάθεις τίποτα.»
Τι λέει το παιδί: «Μαμά, αυτό το παιδάκι δεν μου δίνει κι εμένα λίγο το παιχνίδι!»
Τι απαντάμε: «Δεν πειράζει, αγάπη μου. Μπορεί να το θέλει λίγο ακόμα. Πάμε να βρούμε ένα άλλο παιχνίδι!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Πόσο κακομαθημένο! Καλά, οι γονείς του δεν του λένε τίποτα;»
Τι λέει το παιδί: «Μαμά, έκανα κακά! Μπορείς να έρθεις να με σκουπίσεις;»
Τι απαντάμε: «Έρχομαι, αγάπη μου!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Όχι, δεν μπορώ. Έχω βαρεθεί να σκουπίζω και να πλένω λερωμένους πωπούς!»
Τι λέει το παιδί: «Έλα ρε μαμάάάά… Βαριέμαι να κάνω τα μαθήματα μου τώραααα…»
Τι απαντάμε: «Ναι, αλλά αν δεν τα κάνεις τώρα, μετά θα βραδιάσει και θα είσαι κουρασμένος και θα πρέπει να φας και να πέσεις για ύπνο, οπότε κλείσε την τηλεόραση και έλα να καθίσουμε, να ξεκινήσουμε σιγά-σιγά. Τι έχεις για αύριο;»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Πίστεψέ με, βαριέμαι να κάνουμε τα μαθήματά σου πολύ περισσότερο από εσένα. Πολύ περισσότερο από όσο σου περνά καν από το μυαλό… Βαριέμαι τόσο, που μου έρχεται να πηδήξω από το μπαλκόνι!»
Τι λέει το παιδί: «Το μπρόκολο είναι απαίσιο και βρωμάει! Δεν θέλω να το φάω!»
Τι απαντάμε: «Μα τι λες βρε αγάπη μου! Είναι πεντανόστιμο και άκρως υγιεινό! Ξέρεις πόσο καλό σου κάνει; Έλα, μια μπουκίτσα ακόμα!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Το ξέρω ότι είναι απαίσιο. Απλά είσαι ακόμα μικρός για αναβράζουσες πολυβιταμίνες…»
Τι λέει το παιδί: «Μαμά, να σου πω τι έκανε σήμερα στο σχολείο η Μαρία;»
Τι απαντάμε: «Να μου πεις, αγάπη μου!»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Πραγματικά, δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι έκανε σήμερα η Μαρία στο σχολείο…»
Τι λέει το παιδί: «Η γιαγιά με άφησε να φάω όσες καραμέλες ήθελα και έβλεπα όλη μέρα παιδικά, και είπε ότι δεν θα έχεις πρόβλημα!»
Τι απαντάμε: «Είδες πόσο σε αγαπάει η γιαγιάκα;»
Τι θα απαντούσαμε (αν μπορούσαμε): «Αυτό ήταν. Θα την σκοτώσω.»