Έπρεπε να δω τον θάνατο από κοντά για να εκτιμήσω τη ζωή…

Load more

Σε λίγες ώρες θα πάω στη κηδεία της. Μακάβριο, έχετε δίκιο… Ωστόσο, κάποιες φορές η ζωή γίνεται πιο σκοτεινή και άδικη από όλα τα βιβλία ή τις ταινίες που έχουμε διαβάσει.

Δυο μέρες πριν ήμασταν στην πλατεία της γειτονιάς. Το φωτεινό της χαμόγελο δεν μαρτυρούσε το μαρτύριο που περνούσε. Μου μίλαγε για τα προβλήματα του γιου της που μόλις τελείωσε την πρώτη γυμνασίου, ενώ η 11χρονη κόρη της, ίδια ηλικία με τη δική μου, έπαιζε λίγα μέτρα πιο μακριά. Ο καρκίνος ήταν επιθετικός αλλά εκείνη άντεξε κοντά έναν χρόνο. Τα έκανε όλα – όσα της είπαν και όσα ήταν απαραίτητα. Το πείσμα και η καλή ψυχολογία της την κράτησαν ζωντανή πολύ περισσότερο απ’ όσο της έλεγαν οι γιατροί. Ίσως γι’ αυτό είχαμε πιστέψει όλοι πως θα την βλέπαμε κάθε μέρα εκεί, στην πλατεία, να μας καλωσορίζει με το πιο ζεστό χαμόγελό της.

Η ζωή είναι όμορφη… ζήστε την!

Σε λίγες ώρες θα πάω στην κηδεία της. Τα νέα για τον θάνατό της ήρθαν ξαφνικά και με αιφνιδίασαν. Έκλαψα, θύμωσα, λυπήθηκα – όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για όσους αφήνει πίσω της. Για όσα με δίδαξε το φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπό της, ο ενθουσιασμός, η ορμή, το πείσμα και οι λέξεις που ξεγλίστραγαν από τα ταλαιπωρημένα χείλη της λίγο πριν την αποχαιρετήσω εκείνο το βράδυ στην πλατεία: «η ζωή είναι όμορφη… μην κλείνεσαι στον εαυτό σου, ζήσε!».

Μήπως απλά επιβιώνουμε αντί να Ζούμε;

Και ξαφνικά, θυμήθηκα πως πάνε μήνες από τότε που έκανα κάτι για τον εαυτό μου. Δεν ζω. Απλά επιβιώνω σε μία καθημερινότητα που τρέχει σαν δαιμονισμένη. Δεν χαίρομαι τον ήλιο το πρωί. Δεν δίνω σημασία στον κοκκινολαίμη που κάνει στάση κάθε απόγευμα στον κήπο μου να πιει νερό. Ούτε πηγαίνω στη δουλειά μου με χαρά. Βλέπω τους φίλους μου για λίγο, πιέζω την μικρή να στριμωχτεί σε μια ρουτίνα ανιαρή, βαριέμαι τα βιβλία μου, πνίγομαι με τους λογαριασμούς, φοβάμαι να ερωτευθώ και κυλιέμαι απρόθυμα σε μία καθημερινότητα που τελικά είναι κενή.

Κάθε στιγμή μαζί με τα παιδιά είναι μοναδική… 

Αναρωτήθηκα πολλές φορές από προχθές… Ευχαριστιέμαι τις στιγμές που μοιραζόμαστε με την κόρη μου; Είμαι κοντά της με την ψυχή μου; Συνήθως όταν παίζουμε ή όταν πάμε βόλτα σκέφτομαι παράλληλα τις υποχρεώσεις που τρέχουν. Τα παιδιά, όμως, μεγαλώνουν γρήγορα. Κάθε ηλικία είναι ιδιαίτερη – κάθε μέρα πλάι τους μοναδική. Σύντομα θα ανοίξει τα φτερά της για κάπου αλλού και τότε θα έχω τύψεις για κάθε φορά που μου μιλούσε ενώ εγώ ήμουν στο κινητό, μαγείρευα ή είχα, απλά άγχος.

Είμαστε χαρούμενες με τις επιλογές μας;

«Κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι: “Αν αυτή ήταν η τελευταία της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;”. Κι όποτε η απάντηση ήταν “όχι” για κάποιες μέρες στη σειρά, ήξερα ότι έπρεπε να κάνω κάποια αλλαγή αμέσως». Αυτό το είχε πει ο Steve Jobs σε μια συνέντευξή του και ζει στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντα. Αν κοιταχτώ σήμερα στον καθρέφτη μου και απαντήσω στον εαυτό μου ειλικρινά, αλήθεια, τι θα ήθελα να κάνω; Τι θα άλλαζα; Ποιους συμβιβασμούς θα έπαιρνα πίσω; Αλήθεια, είμαι χαρούμενη με τη ζωή μου; Γιατί πρέπει να δούμε κατάματα τον θάνατο για να αναρωτηθούμε για την ίδια τη ζωή;

Και τελικά, εκτιμούμε τη ζωή ή την παίρνουμε για δεδομένη;

Δεν ξέρω να απαντήσω για εσάς. Ξέρω, όμως, πως κάποιες φορές ξεχνάμε ότι η ζωή μας είναι ένα υπέροχο δώρο και γκρινιάζουμε για όσα μας ενοχλούν, χωρίς να κάνουμε το παραμικρό για να τα αλλάξουμε. Δεν δίνουμε την σημασία σε όσα έχουμε. Ίσως να είναι και στη φύση μας η αχαριστία, δεν ξέρω… Πάντως σκέφτομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε πόλεμο ή στην απόλυτη φτώχεια,  γυναίκες που θέλουν ένα παιδί και δεν μπορούν να κάνουν, γονείς που ψάχνουν για δουλειά και δεν μπορούν να βρουν. Κι εμείς τα έχουμε όλα αυτά. Έχουμε την υγειά μας, τα παιδιά μας, τη δουλειά μας, ένα σπίτι, λίγο φαγητό, ανθρώπους δίπλα μας να μας αγαπούν.

Έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να χρωματίσουμε τη ζωή όπως τη θέλουμε, για να γελάμε και να ξεπερνάμε τις δυσκολίες με δύναμη και θάρρος. Ας το κάνουμε, λοιπόν. Ας πάρουμε τα παιδιά μας αγκαλιά και ας τους δείξουμε πως η ζωή είναι μια υπέροχη περιπέτεια! Εξάλλου, μια ζωή την έχουμε.... 

Load more

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας


Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως διευθύνσεις IP και αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο με βάση τα ενδιαφέροντά σας, για να μετρήσουμε την απόδοση των διαφημίσεων και του περιεχομένου και για να αποκτήσουμε εις βάθος γνώση του κοινού που είδε τις διαφημίσεις και το περιεχόμενο. Κάντε κλικ παρακάτω για να συμφωνήσετε με τη χρήση αυτής της τεχνολογίας και την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς. Μπορείτε να αλλάξετε γνώμη και να αλλάξετε τις επιλογές της συγκατάθεσής σας ανά πάσα στιγμή επιστρέφοντας σε αυτόν τον ιστότοπο.

Πολιτική Cookies & Προστασία Προσωπικών Δεδομένων