«Δεν το έχετε ακούσει ποτέ;
Υπάρχει ένα είδος που βγάζει φτερά σαν αετός, τρέχει και δεν κουράζεται, βαδίζει και δεν ξαποσταίνει.
Αναρωτιέμαι από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι άνθρωποι, πώς μπορούμε, στη δυσκολία, να σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι και να παλεύουμε, να προσπαθούμε να διώξουμε τον αφόρητο, βουβό πόνο.
Πόση δύναμη έχουμε στα μύχια της ψυχής μας κρυμμένη; Πόση δύναμη έχει η Μάνα;
Η Μάνα που είναι μέσα σε ένα δωμάτιο ογκολογικής μονάδας Παίδων και περιποιείται το Hickman του παιδιού της. Η Μάνα που είναι σε ένα νοσοκομείο, δίπλα στο προσκεφάλι του παιδιού της, και περιμένει με αγωνία την καθιερωμένη ενημέρωση των γιατρών για την πορεία της υγείας του. Η Μάνα που ξεροσταλιάζει έξω από την εντατική για να δει το παιδί της δύο ώρες την ημέρα. Η Μάνα που σηκώνει τον σταυρό της αναπηρίας του παιδιού της και του προσφέρει όλο της το είναι.
Η Μάνα που γονατίζει μπροστά στο εικόνισμα και, με σπαραγμό, ζητάει το θαύμα. Η Μάνα που χάνει το παιδί της, μωρό, μικρό, μεγάλο… δεν έχει σημασία. Αυτές οι Μάνες που προσπαθούν να μη διαλυθεί η οικογένειά τους, γιατί αυτές είναι ο πυρήνας.
Αυτές οι Μάνες που, στο τέλος της ημέρας, θα σου χαμογελάσουν και θα σου δείξουν ότι έχουν αποθέματα μεγάλα.
Αυτές οι Μάνες που θα λυγίσουν, θα χτυπηθούν, θα ματώσουν για μία απειροελάχιστη στιγμή και μετά θα σηκωθούν, μάχιμες.
Δεν το έχετε ακούσει, λοιπόν;
Η Μάνα είναι ζυμωμένη από Αγάπη και Πίστη και, σίγουρα, έχει φτερά σαν τον αετό, τρέχει και δεν κουράζεται, βαδίζει και δεν ξαποσταίνει.
Τη λένε Αναστασία, Βάσω, Κατερίνα, Ίνα, Έλενα, Ελίνα, Ελένη, Στέλλα, Νάντια, Σοφία, Δέσποινα, Μαρία, Φανή, Δήμητρα, Σωτηρία, Φρόσω, Δήμητρα, Ξένια, Κυριακή, Ντίνα, Μαίρη, Γεωργία…»