Όταν η αγάπη παύει να είναι αυτονόητη
Στην αρχή όλα είναι εύκολα. Η αγάπη μοιάζει αυτόματη. Δεν χρειάζεται σκέψη, δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Υπάρχει χρόνος. Υπάρχει χώρος. Υπάρχει η αίσθηση ότι ο άλλος είναι πάντα εκεί. Μετά έρχονται οι ευθύνες. Η δουλειά. Τα παιδιά. Οι λογαριασμοί. Οι ρόλοι. Και ξαφνικά η αγάπη δεν είναι αυτονόητη. Χρειάζεται προσπάθεια.
Πολλοί μπερδεύουν αυτή τη φάση με το τέλος. Λένε δεν νιώθω όπως πριν άρα τελείωσε. Όμως η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Η αγάπη δεν είναι πάντα συναίσθημα. Είναι και απόφαση. Απόφαση να μείνεις. Να δεις τον άλλον όπως είναι σήμερα, όχι όπως ήταν τότε. Να αποδεχτείς ότι κι εσύ δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος.
Η κούραση που δεν φαίνεται
Η κούραση στην αγάπη δεν φαίνεται πάντα. Δεν είναι φωνές και συγκρούσεις. Είναι σιωπές. Είναι τα μηνύματα που δεν στέλνονται. Είναι οι σκέψεις που δεν λέγονται για να μη χαλάσει το κλίμα. Είναι το θα το κάνω αύριο που γίνεται ποτέ. Είναι το ξέχασα να σε ρωτήσω πώς είσαι.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την κούραση υπάρχει ακόμη κάτι ζωντανό. Αν δεν υπήρχε, δεν θα πονούσες. Ο πόνος είναι ένδειξη ότι κάτι αξίζει. Ότι κάτι υπήρξε και ίσως ακόμη υπάρχει. Η αδιαφορία είναι το πραγματικό τέλος. Όχι η κούραση.
Η πιο μεγάλη παρεξήγηση για την αγάπη
Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την αγάπη. Ότι πρέπει να είναι πάντα έντονη. Πάντα παθιασμένη. Πάντα εύκολη. Κανείς δεν μας προετοιμάζει για τη φάση που η αγάπη γίνεται ήσυπη. Πιο χαμηλόφωνη. Πιο πρακτική. Εκεί που δεν φωνάζει αλλά αντέχει.
Σε αυτή τη φάση πολλοί φεύγουν. Όχι γιατί δεν αγαπούν, αλλά γιατί φοβούνται ότι αυτό που ζουν είναι λάθος. Ότι κάτι χάλασε ανεπανόρθωτα. Κι όμως, η αγάπη που αντέχει στον χρόνο δεν μοιάζει με την αρχή. Μοιάζει με ρίζα. Δεν φαίνεται πάντα, αλλά κρατά.
Πώς μένουν μαζί όσοι τα καταφέρνουν
Αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει από τα ζευγάρια που τελικά τα κατάφεραν, είναι αυτό. Δεν περίμεναν να ξαναγίνουν όπως πριν. Έφτιαξαν κάτι νέο. Με λιγότερες ψευδαισθήσεις και περισσότερη αλήθεια. Έμαθαν να μιλούν. Όχι μόνο για τα πρακτικά, αλλά για τον φόβο, τη μοναξιά, την απογοήτευση.
Η αγάπη δεν ανανεώνεται με μεγάλες κινήσεις. Ανανεώνεται με μικρές πράξεις. Με ένα άκουσέ με χωρίς να με διορθώνεις. Με ένα είμαι εδώ. Με ένα σε βλέπω. Η αγάπη χρειάζεται παρουσία, όχι τελειότητα.
Το πραγματικό ερώτημα
Υπάρχουν στιγμές που θα αναρωτηθείς αν αξίζει. Αν έχει νόημα να προσπαθείς. Αν θα ήταν πιο εύκολο να φύγεις. Αυτές οι σκέψεις δεν σε κάνουν κακό σύντροφο. Σε κάνουν άνθρωπο. Το ερώτημα δεν είναι αν κουράστηκες. Όλοι κουράζονται. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμη διάθεση να ξανασυναντηθείτε.
Γιατί η αγάπη δεν πεθαίνει όταν αλλάζει. Πεθαίνει όταν σταματάμε να την φροντίζουμε. Η αγάπη θέλει δουλειά, όχι θυσία. Θέλει δύο ανθρώπους που επιλέγουν να μη φύγουν στην πρώτη δυσκολία, αλλά και να μη χαθούν μέσα στη σιωπή.
Ό,τι ζει μπορεί να ξαναζεσταθεί
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και σκέφτεσαι τον άνθρωπό σου, κράτα αυτό. Η αγάπη δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Είναι κύκλοι. Είναι φάσεις. Είναι εποχές. Και ναι, υπάρχουν χειμώνες. Αλλά ό,τι ανασαίνει μπορεί και να ξαναζεσταθεί.
Ίσως όχι όπως πριν. Ίσως όχι όπως το φαντάστηκες. Αλλά με έναν τρόπο πιο αληθινό. Πιο ώριμο. Πιο ανθρώπινο. Και αυτό, πολλές φορές, είναι η πιο βαθιά μορφή αγάπης που θα ζήσεις ποτέ.