Δεν πρόκειται για μια ταμπέλα που μπαίνει εύκολα ούτε για έναν ρόλο που κάποια μητέρα επιλέγει συνειδητά. Αντίθετα, είναι μια στάση που γεννιέται από βαθιά αγάπη, φόβο και την ανάγκη να μην πληγωθεί ποτέ το παιδί μας.
Τι σημαίνει «μαμά-ελικόπτερο»
Ο όρος περιγράφει τη μητέρα που βρίσκεται συνεχώς πάνω από το παιδί της, έτοιμη να προλάβει κάθε δυσκολία, να λύσει κάθε πρόβλημα και να απομακρύνει κάθε εμπόδιο πριν καν εμφανιστεί.
Είναι εκείνη που παρεμβαίνει σε κάθε διαφωνία με φίλους, που θυμίζει διαρκώς τι έχει να κάνει, που δεν αφήνει το παιδί να αποτύχει, να βαρεθεί ή να δοκιμάσει κάτι μόνο του.
Το κάνει γιατί νοιάζεται. Το κάνει γιατί φοβάται. Το κάνει γιατί πιστεύει ότι έτσι προστατεύει.
Πώς ξεκινά η υπερπροστασία
Η σύγχρονη μητρότητα συνοδεύεται από τεράστια πίεση. Πρέπει να είμαστε σωστές, ενημερωμένες, διαθέσιμες, παρούσες παντού. Ταυτόχρονα, ζούμε σε έναν κόσμο που προβάλλει συνεχώς κινδύνους και μας κάνει να αισθανόμαστε ότι αν δεν ελέγξουμε τα πάντα, κάτι κακό θα συμβεί.
Έτσι αρχίζουμε να κάνουμε εμείς πράγματα, αντί να αφήνουμε το παιδί μας να τα κάνει. Να μιλάμε εμείς για εκείνο. Να οργανώνουμε κάθε του στιγμή.
Χωρίς να το καταλάβουμε, του στερούμε την ευκαιρία να αναπτύξει δεξιότητες που είναι απαραίτητες για τη ζωή.
Οι συνέπειες για το παιδί
Ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον υπερπροστασίας μπορεί να νιώθει ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τον εαυτό του.
Δεν παίρνει πρωτοβουλίες, φοβάται το λάθος, απογοητεύεται εύκολα και συχνά περιμένει από κάποιον άλλον να λύσει τα προβλήματά του.
Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται όταν όλα μας έρχονται έτοιμα. Χτίζεται μέσα από μικρές δοκιμές, μικρές αποτυχίες και προσωπικές κατακτήσεις.
Οι συνέπειες για τη μαμά
Η μαμά ελικόπτερο δεν «κουράζει» μόνο το παιδί. Κουράζεται και η ίδια.
Ζει σε μια μόνιμη εγρήγορση, δεν χαλαρώνει ποτέ και αισθάνεται υπεύθυνη για τα πάντα. Αν κάτι δεν πάει καλά, κατηγορεί τον εαυτό της.
Αυτή η κατάσταση δημιουργεί άγχος, ενοχές και εξάντληση.
Πώς βρίσκουμε την ισορροπία
Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε αδιάφορες. Το ζητούμενο είναι να μάθουμε να στεκόμαστε δίπλα στα παιδιά μας, χωρίς να στεκόμαστε μπροστά τους.
Να τα αφήνουμε να δοκιμάζουν, να βαριούνται, να λύνουν μικρές διαφωνίες μόνα τους. Να τους δείχνουμε ότι πιστεύουμε στις δυνατότητές τους.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μικρά βήματα. Να τους αναθέσουμε ευθύνες ανάλογες με την ηλικία τους. Να αντισταθούμε στην παρόρμηση να επέμβουμε αμέσως. Να τα ακούσουμε χωρίς να δώσουμε έτοιμη λύση.
Η αξία της εμπιστοσύνης
Όταν κάνουμε πίσω, δεν σημαίνει ότι απομακρυνόμαστε. Σημαίνει ότι εμπιστευόμαστε.
Εμπιστευόμαστε το παιδί μας ότι μπορεί να τα καταφέρει. Και αυτή η εμπιστοσύνη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να του κάνουμε.
Γιατί του δίνουμε φτερά για να πετάξει, το αφήνουμε να βρει τις δικές του λύσεις και να πάρει τις δικές του αποφάσεις.
Μια αγκαλιά που δεν περιορίζει
Η αγάπη δεν μετριέται με το πόσα εμπόδια απομακρύνουμε από τον δρόμο των παιδιών μας. Μετριέται με το πόσο τα προετοιμάζουμε για να τα αντιμετωπίσουν από μόνα τους.
Μπορούμε να είμαστε εκεί, σταθερές, διαθέσιμες και υποστηρικτικές, χωρίς να ελέγχουμε τα πάντα.
Και κάπου εκεί συμβαίνει το πιο όμορφο. Βλέπουμε το παιδί μας να τα καταφέρνει μόνο του και νιώθουμε περήφανες όχι γιατί το προστατεύσαμε από όλα, αλλά γιατί το βοηθήσαμε να πιστέψει στον εαυτό του.
Γιατί τελικά ο στόχος της μητρότητας δεν είναι να έχουμε πάντα τα παιδιά μας κοντά μας, αλλά να τα μεγαλώσουμε ώστε να μπορούν να σταθούν όρθια μόνα τους.