Ανάμεσα στη σκανδιναβική ψυχραιμία και τη μεσογειακή εξοικείωση με τον δικό μας γιατρό, η μαμά αυτή περιγράφει ένα κενό. Όχι ιατρικό απαραίτητα. Συναισθηματικό. Και αυτό είναι που κάνει την ανάρτησή της να αγγίζει τόσους γονείς που ζουν μακριά από την Ελλάδα ή που έχουν βρεθεί έστω μία φορά σε ένα επείγον με το παιδί τους και έφυγαν με μια αδιόρατη αμφιβολία μέσα τους.
Ολόκληρη η ανάρτηση της μαμάς
«Ένα από τα πράγματα που μου φαίνονται αρκετά περίεργα στη Νορβηγία και δεν το λέω θεωρητικά, το λέω ως μαμά ,είναι το πώς λειτουργεί το σύστημα υγείας. Και ειδικά τα επείγοντα.
Υπήρξαν φορές που χρειάστηκε να πάω τα παιδιά μου στα επείγοντα εδώ και αγχώθηκα πάρα πολύ. Όχι επειδή δεν υπάρχουν γιατροί ή επειδή δεν είναι οργανωμένοι, αλλά γιατί νιώθεις ότι δεν υπάρχει ένας παιδίατρος να πάρει ξεκάθαρα την ευθύνη.
Πας στα επείγοντα, περιμένεις. Πολύ. Βλέπεις γιατρούς που δεν είναι απαραίτητα παιδίατροι, κάνουν εκτίμηση, σου λένε “ας το παρακολουθήσουμε”, “περίμενε λίγο ακόμα”, “αν χειροτερέψει, ξαναέλα”. Και εσύ είσαι εκεί, με ένα παιδί που δεν είναι καλά, και μέσα σου σκέφτεσαι: Μήπως κάτι μου ξεφεύγει; Μήπως έπρεπε να το δει παιδίατρος από την αρχή;
Στην Ελλάδα έχουν συνηθίσει αλλιώς. Ξέρεις ποιον θα πάρεις τηλέφωνο. Έχεις έναν άνθρωπο που ξέρει το παιδί σου, το ιστορικό του, τις ιδιαιτερότητές του. Εδώ αυτό δεν υπάρχει. Και αυτό, όταν είσαι γονιός και το παιδί σου δεν είναι καλά, σε αγχώνει.
Ναι, το σύστημα εδώ είναι ήρεμο, δεν πανικοβάλλεται εύκολα, δεν δίνει φάρμακα χωρίς λόγο. Το καταλαβαίνω. Αλλά όταν είσαι μάνα ή πατέρας και πας στα επείγοντα με το παιδί σου, αυτή η “ηρεμία” πολλές φορές μοιάζει με απόσταση.
Και τελικά φεύγεις συχνά με την αίσθηση ότι:
δεν έγινε κάτι λάθος…
αλλά ούτε ένιωσες πραγματικά ασφάλεια.
Και αυτό, για έναν γονιό, είναι πολύ βαρύ συναίσθημα».