Ολόκληρη η ανάρτηση
«Σεπτέμβριος 2024 η Δέσποινα τελειώνει τις σπουδές της και το μόνο που την απασχολεί είναι σε ποια πόλη θα ξεκινήσει τη ζωή της αφού αποφασίζει ν’ αφήσει την πόλη όπου σπούδασε και τις προτάσεις εργασίας και διδακτορικού και να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη ή να κάνει το άλμα για Αθήνα. Αποφασίζει παραμονή στη Θεσσαλονίκη και λίγες μέρες αφού ότου έχει ξεκινήσει να εργάζεται νιώθει τον πρώτο πόνο στο θώρακα με προβολή στην πλάτη. Κάποιο κρύωμα… υποθέτει.
Ο πόνος επανέρχεται, εξετάζεται, γίνονται εξετάσεις αίματος, όλα φυσιολογικά. Ψυχολογικό από το τέλος της ξέγνοιαστης φοιτητικής ζωής. Μια ΤΚΕ 42 με στοιχειώνει ως επαγγελματία υγείας. Της προτείνουν αντιφλεγμονώδη για 10 μέρες και όντως ο πόνος υποχωρεί. Όταν όμως περνάει η επήρεια του φαρμάκου ο πόνος επιστρέφει δριμύτερος, σε νέο κύκλο εξετάσεων η ΤΚΕ φτάνει 62 κι έχω πάρει φωτιά η μάνα, σε επικοινωνία με καρδιολόγο μου προτείνει αξονική θώρακος η οποία δείχνει όγκο μεσοθωρακίου 7cm δίπλα στην καρδιά. 2/12 μπαίνουμε σε παράλληλο σύμπαν, οι αιματολόγοι που συνεργάζομαι κινούνται ταχύτατα, μέσα σε 10 ημέρες έχει γίνει βιοψία που ήταν τόσο επίπονη γιατί το σημείο του όγκου ήταν τόσο κοντά στην καρδιά που φοβόταν μην της τρυπήσουν την καρδιά. Περνάει τα γενέθλιά της στο νοσοκομείο περιμένοντας τ’ αποτελέσματα.
Non Hodgkin λέμφωμα υψηλής κακοήθειας. Πρέπει ν’ αρχίσει θεραπεία χθες μου λένε οι γιατροί αλλά θα είναι τόσο ισχυρή που πρέπει να κρατήσει ωάρια.
Με τον χρόνο αντίπαλο κάνει θεραπεία με ορμόνες, κράτησε ωάρια και 2/1/2025 ξεκίνησε την πρώτη θεραπεία 6 ημερών. 6 ημέρες συνεχόμενη χημειοθεραπεία κι εκείνη με χαμόγελο και χιούμορ να ξορκίζει το κακό.
Δυο βδομάδες μετά να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της για το επόμενο 6ήμερο. 6 κύκλοι θεραπείας μέχρι τις αρχές Μαΐου, με ό,τι μπορεί να συμβεί στη διάρκεια. Η τύχη μέσα στην ατυχία ήταν ότι περάσαμε όλη την περιπέτεια στο νοσοκομείο που εργάζομαι, στο τμήμα που εργάζομαι, όπου ουσιαστικά ήμασταν στο σπίτι μας.
Οι συνάδελφοι στην κλινική άψογοι σε όλα, οι γιατροί που γνώριζαν τη Δέσποινα από τη γέννησή της μάς στάθηκαν σαν γιατροί και οικογένεια ταυτόχρονα.
Εγώ 25 χρόνια στο νοσοκομείο γνώρισα ένα άλλο πρόσωπο των συναδέλφων τόσο ανθρώπινο, όλοι έγιναν μια αγκαλιά που μας έκλεισε μέσα της για όσο κράτησε η δοκιμασία.
Το PET scan 40 ημέρες μετά την τελευταία θεραπεία, έδειξε πλήρη ύφεση.
Η ζωή της τώρα προχωράει σε 3μηνα. Τέλος Απριλίου θα γίνει η δεύτερη αξονική από την οποία περιμένουμε τη βαθιά ανάσα πως ροκανίσαμε τον πρώτο χρόνο της δύσκολης πενταετίας.
Το δύσκολο διάστημα των θεραπειών ήμασταν ψύχραιμοι… παγωμένοι… μετά τις πρώτες εξετάσεις ήρθε η συνειδητοποίηση του τι συνέβη.
Η Δέσποινα με γενναιότητα περνάει κι αυτό το στάδιο και φυσικά μ’ εμάς τους γονείς της κοντά της. Από τη δοκιμασία έμεινε μια σχέση ζωής με τους συναδέλφους, που όσα ευχαριστώ και να πω δεν θα φτάσουν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη μου.
Εγώ σαν μητέρα δεν σκέφτηκα ποτέ γιατί σ’ εμάς, αλλά γιατί όχι σ’ εμένα, να μη χρειαστεί να περάσει το παιδί μου όλη αυτή τη δοκιμασία στην καλύτερη φάση της ζωής της.
Γράφει η μαμά Αναστασία».