«Έχουν περάσει 11 χρόνια από τη διάγνωσή μου. 9 χρόνια από τότε που τελείωσα τη χημειοθεραπεία. Και 4 χρόνια από τότε που ανακηρύχθηκα "Χωρίς καρκίνο". Είχα το μερίδιό μου στις μάχες του καρκίνου. Είμαι βέβαιη ότι έχω κερδίσει τον προσωπικό μου πόλεμο ενάντια σε αυτήν την ασθένεια που αλλάζει τη ζωή.
Η κοινωνία έχει μια ετικέτα για κάποιον σαν εμένα: "Ένας επιζών". Αν και η ορολογία μπορεί να είναι κατάλληλη σε κάποιο βαθμό, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως "επιζών", αλλά μάλλον ένα άτομο στο οποίο έχει δοθεί ένα δίκαιο μερίδιο ευλογιών, επειδή έπρεπε να πολεμήσω με τις δικές μου δυνάμεις για την καταπολέμηση του καρκίνου. Θεωρώ τον εαυτό μου "Κατακτητή". Οι μάχες μου με τον καρκίνο με βοήθησαν να εξελιχτώ ως άτομο, με έκανε μια πιο φωτισμένη ψυχή, που εκτιμά κάθε στιγμή που έχω εδώ. Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι το ξεχνούν αυτό.
Ο καρκίνος μου έδωσε ζωή. Ακούγεται κλισέ λέγοντας ότι, αλλά χωρίς την καταστροφική διάγνωση και τα 2 χρόνια τοξικών χημειοθεραπευτικών και στεροειδών τα μάτια μου δεν θα είχαν ανοίξει ποτέ για να συνειδητοποιήσω τι είναι πραγματικά η ζωή.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου, έχω συναντήσει τόσες πολλές όμορφες ψυχές που τώρα αποκαλώ φίλους, έχω δει μέρη που δεν θα πίστευα ποτέ ότι θα πήγαινα και έμαθα να αγαπώ τη ζωή, να προχωρώ αργά και να κρατάω πάντα τη διαδρομή. Φυσικά θα υπάρχουν τόσες πολλές στροφές και δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε. Εκεί μπαίνει η πίστη.
Η πίστη ήταν ο μεγαλύτερος παράγοντας για να νικήσω τη νόσο μου. Η θετικότητα προσελκύει τη θετικότητα.
Αυτό δεν με έκανε μόνο καλύτερο άτομο, αλλά με έκανε επίσης καλύτερη γυναίκα, μαμά, νοσοκόμα, κόρη, αδελφή, θεία και εγγονή. Πάρτε κάθε μέρα αυτό που αξίζει, μην προχωρήσετε ή μην επιθυμείτε κάτι καλύτερο. Απλά πίστη και ξέρετε ότι θα σας τραβήξει».