«Δεν ξέρω ακριβώς πότε ξεκίνησε αυτή η σκέψη. Ίσως τη στιγμή που κοίταζα τα δύο παιδιά μου να κοιμούνται μαζί στον καναπέ. Ίσως όταν κράτησα για πρώτη φορά το μικρό μου μωρό και ένιωσα εκείνο το γνώριμο “δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτό”. Ή ίσως ήταν εκείνο το περίεργο συναίσθημα που εμφανίστηκε πριν καλά καλά κλείσω σαράντα μέρες λοχείας και με έκανε να σκεφτώ: Κι αν κάποτε κάναμε και τρίτο;
Και ναι, ακόμα κι εγώ όταν το σκέφτομαι λέω μέσα μου ότι ακούγεται τρελό.
Δύο παιδιά και χάος παντού
Η ζωή μας αυτή τη στιγμή μόνο ήρεμη δεν είναι. Το σπίτι είναι μόνιμα ακατάστατο, τα πλυντήρια δεν τελειώνουν ποτέ και υπάρχουν μέρες που δεν προλαβαίνω ούτε να πιω έναν καφέ όσο είναι ακόμα ζεστός.
Το μεγάλο μου παιδί με χρειάζεται συνεχώς. Το μωρό ξυπνάει μέσα στη νύχτα. Εγώ υπάρχω κάπου ανάμεσα στην εξάντληση και στην ευτυχία. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο και άλλες που κοιτάζω την οικογένειά μου και νιώθω πως η καρδιά μου θα σπάσει από αγάπη.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει αυτή η σκέψη για ένα τρίτο παιδί που επιστρέφει ξανά και ξανά.
“Μα καλά, δεν κουράστηκες;”
Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι κι εγώ για τον εαυτό μου. Γιατί αντικειμενικά, είμαι κουρασμένη. Πολύ κουρασμένη. Υπάρχουν βράδια που ξαπλώνω και νιώθω ότι το σώμα μου έχει αδειάσει τελείως από ενέργεια.
Κι όμως, όταν σκέφτομαι ότι ίσως αυτό είναι το τελευταίο μου μωρό, με πιάνει μια απροσδόκητη μελαγχολία. Σαν να μη θέλω ακόμα να αποχαιρετήσω αυτή τη φάση της ζωής μου. Τα μικροσκοπικά φορμάκια, τις αγκαλιές, το μωρουδίστικο άρωμα, τα πρώτα χαμόγελα.
Δεν ξέρω αν είναι η λοχεία, οι ορμόνες ή απλώς η αγάπη που μεγαλώνει. Ξέρω μόνο ότι η επιθυμία υπάρχει.
Φοβάμαι μήπως δεν θα έχουμε αντοχές για τρίτο παιδί
Μεγαλώνοντας, πάντα φανταζόμουν μια μεγάλη οικογένεια. Παιδιά να τρέχουν, φασαρία, Κυριακές γεμάτες κόσμο. Τώρα όμως που ζω την πραγματικότητα, καταλαβαίνω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ρομαντικά όσο φαίνονταν στο μυαλό μου.
Σκέφτομαι τα οικονομικά. Την κούραση. Τον χρόνο που ήδη δεν φτάνει. Αναρωτιέμαι αν θα μπορώ να είμαι πραγματικά παρούσα για όλα μου τα παιδιά. Αν θα έχω χώρο μέσα μου, ενέργεια, υπομονή.
Και μετά νιώθω ενοχές. Γιατί από τη μία φοβάμαι ότι ένα τρίτο παιδί θα μας πιέσει πολύ και από την άλλη φοβάμαι μήπως κάποτε μετανιώσω που δεν το τόλμησα.
Το πιο περίεργο είναι ότι νιώθω πιο “μαμά” από ποτέ
Με το πρώτο παιδί είχα άγχος για όλα. Διάβαζα τα πάντα, φοβόμουν τα πάντα, αναρωτιόμουν συνεχώς αν κάνω κάτι λάθος.
Με το δεύτερο νιώθω διαφορετικά. Όχι τέλεια, φυσικά. Αλλά πιο σίγουρη. Πιο ήρεμη. Πιο κοντά στον εαυτό μου.
Ίσως γι’ αυτό εμφανίστηκε και η σκέψη για τρίτο παιδί. Γιατί τώρα δεν βλέπω μόνο τη δυσκολία του να είσαι μαμά. Βλέπω και τη... μαγεία που κρύβεται μέσα στη μητρότητα. Βλέπω πόσο γρήγορα περνάει αυτή η περίοδος, όσο ατελείωτη κι αν μοιάζει όταν τη ζεις.
Δεν ξέρω ακόμα τι θα αποφασίσουμε
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε πάρει καμία απόφαση. Υπάρχουν μέρες που λέω «αποκλείεται». Και άλλες που φαντάζομαι τρία παιδικά καθίσματα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και χαμογελάω.
Ίσως τελικά να μη συμβεί ποτέ. Ίσως πάλι κάποια μέρα να κρατάω στην αγκαλιά μου άλλο ένα μωρό και να σκέφτομαι ότι η καρδιά τελικά χωράει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.
Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως δεν είμαι η μόνη μαμά που έκανε αυτές τις σκέψεις ενώ ακόμα δεν είχε συνέλθει από τη δεύτερη γέννα. Και ίσως αυτό να λέει κάτι πολύ όμορφο για τη μητρότητα.
Ότι όσο δύσκολη κι αν είναι, έχει έναν παράξενο τρόπο να σε κάνει να θέλεις να τη ζήσεις ξανά από την αρχή!»