Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Κατερίνα Γερονικολού ποζάροντας με μια φωτογραφία που τραβήχτηκε για την παράσταση «του Αγοριού Απέναντι», που αναπαριστά μια εποχή 60 χρόνια πίσω, «το "σπιτικό" μου δεν είναι η μαγειρική. Η οικογένεια, η θαλπωρή ενός σπιτιού δεν είναι μόνο το νοικοκυριό, δεν είναι μόνο η ευλογία του παπά. Η χαρά του να επιστρέφεις στο σπιτικό σου δεν είναι μόνο οι μυρωδιές από τα γεμιστά».
Ολόκληρη η ανάρτηση
Το «σπιτικό» μου δεν είναι η μαγειρική.
Η οικογένεια, η θαλπωρή ενός σπιτιού δεν είναι μόνο το νοικοκυριό, δεν είναι μόνο η ευλογία του παπά.
Η χαρά του να επιστρέφεις στο σπιτικό σου δεν είναι μόνο οι μυρωδιές από τα γεμιστά.
Μπορεί βέβαια να είναι ΚΑΙ αυτό!
Όλες οι δεξιότητες είναι αξιοθαύμαστες και καλοδεχούμενες.
Αλλά σε μια κοινωνία που οι γυναίκες εργαζόμαστε,
όσο οι άντρες δεν προλαβαίνουν να είναι ενεργοί στο σπίτι,
άλλο τόσο δεν προλαβαίνουν οι γυναίκες,
πόσο μάλλον οι μαμάδες.
Το «ωραίο φύλο» πρέπει να είναι ακριβώς αυτό: ωραίο, χαμογελαστό, επιθυμητό και παράλληλα να σκουπίζει, να συγυρίζει, να βάζει πλυντήρια, να τρέχει να αγοράζει προμήθειες, να πηγαινοφέρνει τα παιδιά, να προσφέρει τα πάντα.
Ναι, και ψυχολογική στήριξη σε όλους.
Να είναι «εδώ».
Όταν δεν προλαβαίνει είναι ελαττωματικό προϊόν.
Όταν ο άντρας δεν προλαβαίνει είναι γιατί είναι πηγμένος στη δουλειά και στρεσαρισμένος.
Να τον αφήσουμε λίγο να χαλαρώσει στον καναπέ.
Είχε δύσκολη μέρα.
Το σπίτι ΜΑΣ είναι ευθύνη και των δυο ΜΑΣ.
Μην κάνουμε κριτική ο ένας στον άλλο που δεν προλαβαίνουμε.
Να κατανοούμε και να αντέχουμε την πραγματικότητα που -ειδικά για κάποιους που δεν έχουν τους πόρους- είναι αδυσώπητη.
Δεν είμαστε εχθροί τα δύο φύλα, αλλά αγόρια, όταν δεν κάνεις κάτι για το σπίτι σου, αναγκαστικά πρέπει να το κάνει το άλλο σου μισό. Ο χρόνος σου εναντίον του χρόνου μου. Όλοι παλεύουμε για μια καλύτερη ζωή, ας αφήσουμε τον καθένα μας να το κάνει με τον δικό του τρόπο. Τι λέτε να μας επιτρέψουμε να ζήσουμε ανενόχλητα;
*η φωτογραφία τραβήχτηκε για την παράσταση «του Αγοριού Απέναντι», που αναπαριστά μια εποχή 60 χρόνια πίσω, όπου τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Άλλοτε με νοσταλγία, άλλοτε σατιρίζοντας δείχνει το πόσο αλλιώς ήταν τα πράγματα τότε. Πόσο αλλιώς αλήθεια;