Απλώς εγώ, βαθιά μέσα μου, θέλω κάτι διαφορετικό. Θέλω να περάσω το καλοκαίρι με τα παιδιά μου. Θέλω να είμαστε μαζί στο σπίτι, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς το αίσθημα ότι πρέπει συνεχώς να βρισκόμαστε κάπου αλλού για να περνάμε καλά.
Ίσως αυτή η ανάγκη να γεννήθηκε επειδή αισθάνομαι πως όλη τη χρονιά τα χάνω. Τα βλέπω το πρωί βιαστικά πριν φύγουν για το σχολείο, τα συναντώ το απόγευμα ανάμεσα σε μαθήματα, δραστηριότητες, εξωσχολικές υποχρεώσεις και τις ατελείωτες δουλειές της καθημερινότητας.
Ακόμη και όταν βρισκόμαστε στο ίδιο σπίτι, πολλές φορές λειτουργούμε σαν μικρά τρένα που κινούνται παράλληλα αλλά όχι μαζί. Εγώ δουλεύω, εκείνα διαβάζουν, κάποιος πρέπει να πάει αγγλικά, κάποιος έχει προπόνηση, κάποιος πρέπει να ετοιμάσει κάτι για το σχολείο. Οι μέρες περνούν τόσο γρήγορα που συχνά συνειδητοποιώ ότι η εβδομάδα τελείωσε χωρίς να έχουμε καθίσει πραγματικά να απολαύσουμε ο ένας τον άλλον.
Μου λείπει η πολυτέλεια του αργού χρόνου
Αυτό που λαχταρώ περισσότερο δεν είναι οι μεγάλες εκδρομές ούτε οι εντυπωσιακές εμπειρίες. Είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο σπάνιο. Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί χωρίς ξυπνητήρι. Να φτιάξουμε πρωινό και να το φάμε αργά στο μπαλκόνι. Να συζητήσουμε χωρίς να κοιτάζω συνεχώς το ρολόι. Να μην υπάρχει ένας επόμενος προορισμός που μας περιμένει. Να μη χρειάζεται να βιαστούμε για να προλάβουμε κάποιο μάθημα ή κάποια δραστηριότητα. Στη ζωή μας έχουμε γεμίσει τόσο πολύ τις ώρες μας, που ξεχάσαμε πως η ξεκούραση δεν είναι χάσιμο χρόνου αλλά ανάγκη.
Θυμάμαι τα καλοκαίρια της δικής μου παιδικής ηλικίας. Δεν ήταν γεμάτα οργανωμένα προγράμματα και δραστηριότητες από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήταν γεμάτα ατελείωτες ώρες. Ώρες που τότε μου φαίνονταν αργές και σήμερα θα έδινα τα πάντα για να τις ξαναζήσω. Καθόμασταν στις αυλές, παίζαμε χωρίς σχέδιο, βαριόμασταν, εφευρίσκαμε παιχνίδια από το τίποτα, λέγαμε ιστορίες και αφήναμε τη φαντασία μας να κάνει όλη τη δουλειά. Κανείς δεν ανησυχούσε αν αξιοποιούσαμε «δημιουργικά» κάθε λεπτό της ημέρας. Και ίσως ακριβώς γι' αυτό να μάθαμε να δημιουργούμε μόνοι μας.
Δεν φοβάμαι την πλήξη των παιδιών
Ζούμε σε μια εποχή που η πλήξη αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν πρόβλημα που πρέπει να λυθεί άμεσα. Μόλις ένα παιδί πει «βαριέμαι», οι περισσότεροι ενήλικες αισθάνονται ότι οφείλουν να του προσφέρουν μια δραστηριότητα, μια οθόνη, ένα παιχνίδι ή μια έξοδο. Εγώ, όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η πλήξη έχει αξία. Μέσα σε αυτές τις φαινομενικά άδειες ώρες γεννιέται η φαντασία, η πρωτοβουλία και η δημιουργικότητα. Όταν ένα παιδί δεν έχει κάποιον να οργανώνει συνεχώς τον χρόνο του, αρχίζει να ανακαλύπτει τι πραγματικά του αρέσει.
Γι' αυτό δεν με τρομάζει η ιδέα να μείνουμε σπίτι. Δεν με τρομάζει αν κάποια μέρα δεν κάνουμε τίποτα σπουδαίο. Δεν πιστεύω ότι τα παιδιά χρειάζονται ένα γεμάτο πρόγραμμα για να έχουν ένα όμορφο καλοκαίρι. Πιστεύω ότι χρειάζονται χρόνο, ελευθερία και ανθρώπους που είναι πραγματικά παρόντες δίπλα τους.
Θέλω να φτιάξουμε μικρές αναμνήσεις
Όταν φαντάζομαι το καλοκαίρι που θέλω να ζήσω με τα παιδιά μου, δεν βλέπω κάτι εντυπωσιακό. Βλέπω μικρές εικόνες. Ένα απογευματινό παγωτό μετά τη θάλασσα. Μια βραδιά στην ταράτσα κοιτώντας τα αστέρια. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που κράτησε περισσότερο απ' όσο περιμέναμε. Μια βόλτα στη γειτονιά χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Ένα οικογενειακό γεύμα που κράτησε ώρες επειδή κανείς δεν βιαζόταν να φύγει.
Οι αναμνήσεις που κουβαλάμε μια ζωή σπάνια είναι οι πιο ακριβές ή οι πιο οργανωμένες. Συνήθως είναι οι πιο απλές. Είναι οι στιγμές που νιώσαμε ασφάλεια, αγάπη και σύνδεση με τους ανθρώπους μας. Και αυτά είναι πράγματα που δεν αγοράζονται και δεν προγραμματίζονται.
Τα παιδιά μεγαλώνουν πιο γρήγορα απ' όσο νομίζουμε
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που με κάνει να θέλω να τα κρατήσω κοντά μου. Τα παιδιά μεγαλώνουν. Και μεγαλώνουν με έναν τρόπο σχεδόν βίαιο για την καρδιά ενός γονιού. Ξαφνικά το παιδί που ήθελε να είναι συνέχεια δίπλα σου αρχίζει να αποκτά τη δική του ζωή, τους δικούς του φίλους, τις δικές του προτεραιότητες. Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Είναι ο τρόπος που πρέπει να συμβεί. Όμως όσο συμβαίνει, καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμες ήταν όλες εκείνες οι μέρες που θεωρούσες δεδομένες.
Γι' αυτό φέτος δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να γεμίσω το καλοκαίρι τους με προγράμματα. Θέλω να γεμίσω το καλοκαίρι μας με παρουσία. Με κουβέντες. Με γέλια. Με τεμπελιά. Με εκείνες τις ήσυχες στιγμές που δεν ανεβαίνουν στα κοινωνικά δίκτυα αλλά μένουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν τα παιδιά μου θα είναι πια μεγάλα, δεν ξέρω αν θα θυμούνται όλες τις δραστηριότητες που έκαναν. Ελπίζω όμως να θυμούνται κάτι πολύ πιο σημαντικό. Ότι υπήρξε ένα καλοκαίρι, ή πολλά καλοκαίρια, που η μαμά τους απλώς ήθελε να είναι μαζί τους.