Την Παρασκευή 17 Ιουλίου, η νεαρή εικαστικός Έλενα Φλώκα παρουσιάζει τη νέα της έκθεση ζωγραφικής στον χώρο της στην οδό Λυκούργου 9, στην Παιανία, προσκαλώντας το κοινό να γνωρίσει από κοντά τη δουλειά της.
Σε ηλικία μόλις 17 ετών, η Έλενα Φλώκα έχει ήδη αναπτύξει μια ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα, δημιουργώντας έργα που συνδυάζουν χρώμα, συναίσθημα και σύγχρονες επιρροές. Η ζωγραφική της κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και την προσωπική έκφραση, αποτυπώνοντας πρόσωπα, εικόνες και ιδέες με φρέσκια ματιά και ιδιαίτερη αισθητική.
Παράλληλα με τη δημιουργική της πορεία, διατηρεί ενεργή παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέσα από τον επαγγελματικό της λογαριασμό στο Instagram, @vanilla_2_ice, όπου παρουσιάζει τη δουλειά της και μοιράζεται στιγμές από τη δημιουργική διαδικασία πίσω από κάθε έργο.
Η έκθεση αποτελεί μια ευκαιρία για το κοινό να γνωρίσει μια ανερχόμενη καλλιτέχνιδα που εκπροσωπεί τη νέα γενιά δημιουργών και να συνομιλήσει μαζί της για την έμπνευση και την καλλιτεχνική της πορεία.
Στοιχεία εκδήλωσης:
• Ημερομηνία: Παρασκευή 17 Ιουλίου, 19:00
• Χώρος: Λυκούργου 9, Παιανία
• Instagram: @vanilla_2_ice
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Συνέντευξη με την Έλενα Φλώκα
1. Είσαι μόλις 17 και ετοιμάζεις την πρώτη σου ατομική έκθεση ζωγραφικής. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι σημαίνει για σένα αυτή η στιγμή;
Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα δεν γεννήθηκε ως ένα οργανωμένο σχέδιο. Προέκυψε σχεδόν αυθόρμητα. Στα 17 σου, η καθημερινότητα είναι πιεστική και, μπορεί κανείς να πει, εξουθενωτική – το σχολείο, το διάβασμα, οι πανελλήνιες. Για μένα, ο καμβάς μου ήταν πάντα το καταφύγιό μου, το μέρος όπου δεν χρειαζόταν να κάνω αυτό που πρέπει, αλλά αυτό που η ίδια επιθυμώ.
Όταν κοίταξα το δωμάτιό μου, είδα πόσα έργα είχαν μαζευτεί. Σκέφτηκα ότι θα ήταν όμορφο να τα μοιραστώ με τους γύρω μου. Αποφάσισα, λοιπόν, να τα εκθέσω.
Αυτή η στιγμή για μένα δεν είναι απλώς μια «παρουσίαση έργων». Είναι δουλειά χρόνων. Είναι αποτέλεσμα εξάσκησης, επανάληψης και, τελικά, εξοικείωσης με καμβάδες και πινέλα. Είναι οι νύχτες που πέρασα ξάγρυπνη, προσπαθώντας να ολοκληρώσω ένα έργο.
2. Αντί να εκφράζεσαι μέσα από τα social όπως συνηθίζεται στις μέρες μας, εσύ έχεις επιλέξει τη ζωγραφική. Τι είναι αυτό που σε κερδίζει σε αυτή την τέχνη και τι βρίσκεις εκεί που δεν βρίσκεις αλλού;
Μέσω της ζωγραφικής βρίσκω την ευκαιρία να εκφραστώ. Μέσα από χρώματα και σχέδια, βρίσκω τον χρόνο με τον εαυτό μου. Ενώ στα social δεν υπάρχει διαχρονικότητα, το προϊόν της τέχνης μου είναι απτό. Κάθε ατέλεια, για να διορθωθεί, κάθε μικρή –φαινομενικά– αλλαγή απαιτεί προσπάθεια και χρόνο, και όχι ένα φίλτρο ή ένα πάτημα ενός απλού κουμπιού.
Επομένως, δεν με εξιτάρει μόνο η δυνατότητα για έκφραση, αλλά και η «διαδρομή» και οι δυσκολίες μέχρι να φτάσω στο επιθυμητό αποτέλεσμα.
3. Υπάρχει κάποιος πίνακας στην έκθεση που νιώθεις ότι σε αντιπροσωπεύει περισσότερο; Ποια είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτόν;
Δεν θα επέλεγα κάποιο έργο να με αντιπροσωπεύει, καθώς η τέχνη μου είναι κυρίως στραμμένη στους γύρω μου και σε αυτά που η ίδια βλέπω. Στους πίνακές μου αποτυπώνω συναισθήματα και καταστάσεις που παρατηρώ σε ανθρώπους και γενικά στο κοινωνικό μου περιβάλλον. Τείνω να στρέφω το πινέλο μου «προς τα έξω».
4. Αν κάποιος επισκέπτης φύγει από την έκθεσή σου έχοντας κρατήσει μόνο ένα συναίσθημα ή μία σκέψη από τους πίνακές σου, ποιο θα ήθελες να είναι αυτό;
Θέλω ο επισκέπτης να δει ότι είναι εντάξει να συνυπάρχει μέσα σου το απόλυτο σκοτάδι και το φως. Μπορείς να νιώθεις τη μελαγχολία μιας κοπέλας που βυθίζεται σε μια λίμνη γεμάτη ροδοπέταλα, την ένταση μιας φιγούρας που καίγεται στο αίμα και την ίδια στιγμή να ονειρεύεσαι μπλε δράκους, να χάνεσαι στη μαγεία μιας έναστρης νύχτας ή στην ηρεμία ενός μοναχικού ιστιοφόρου στο ηλιοβασίλεμα.
Θέλω να φύγουν σκεπτόμενοι ότι η ομορφιά βρίσκεται στην ένταση με την οποία επιλέγεις να ζήσεις και να εκφράσεις την αλήθεια σου.