Μπορεί να αφορά το φαγητό, τον ύπνο, τα ρούχα, το σχολείο ή ακόμα και τον τρόπο που κρατά το μωρό. Συνήθως αυτή η φωνή ανήκει στη δική της μητέρα. Εκείνη που την μεγάλωσε με αγάπη, φροντίδα και αμέτρητες θυσίες, αλλά που τώρα μοιάζει να εξετάζει κάθε γονεϊκή της επιλογή με αυστηρότητα. Η σχέση ανάμεσα σε μια νέα μαμά και στη δική της μητέρα είναι γεμάτη αγάπη, αλλά και έντονες συγκρούσεις, γιατί και οι δύο πιστεύουν ότι θέλουν το καλύτερο για το ίδιο παιδί.
Γιατί οι γιαγιάδες δυσκολεύονται να μην παρεμβαίνουν
Οι περισσότερες μητέρες δεν σχολιάζουν από κακή πρόθεση. Έχουν μεγαλώσει παιδιά, έχουν περάσει αμέτρητες δυσκολίες και θεωρούν πως η εμπειρία τους αποτελεί πολύτιμο οδηγό. Όταν βλέπουν την κόρη τους να κάνει κάτι διαφορετικό από εκείνες, συχνά αισθάνονται ότι οφείλουν να παρέμβουν. Δεν αντιλαμβάνονται πάντα ότι αυτό που εκείνες θεωρούν συμβουλή μπορεί να ακούγεται ως κριτική.
Επιπλέον, για πολλές γυναίκες η μητρότητα υπήρξε το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής τους. Είναι φυσικό να αισθάνονται ότι ένα κομμάτι της ταυτότητάς τους αμφισβητείται όταν οι σύγχρονες οδηγίες ή οι επιλογές της κόρης τους διαφέρουν από όσα οι ίδιες έκαναν πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια. Δεν υπερασπίζονται μόνο τις μεθόδους τους. Υπερασπίζονται και την ιστορία τους ως μητέρες.
Καμία κόρη δεν παύει να θέλει την επιδοκιμασία της μητέρας της
Ακόμη κι αν είναι σαράντα ετών, έχει δική της οικογένεια και μεγαλώνει δύο ή τρία παιδιά, μέσα της εξακολουθεί να υπάρχει εκείνο το μικρό κορίτσι που θέλει να ακούσει τη μητέρα του να λέει «τα καταφέρνεις πολύ καλά».
Γι' αυτό και ένα φαινομενικά αθώο σχόλιο μπορεί να πονέσει περισσότερο από όσο φαντάζεται η γιαγιά. Μια φράση όπως «εγώ δεν θα το άφηνα να κάνει έτσι», «γιατί δεν το ντύνεις καλύτερα;» ή «το έχεις κακομάθει» μπορεί να γεννήσει αμφιβολίες και ενοχές σε μια γυναίκα που ήδη προσπαθεί καθημερινά να ανταποκριθεί στον πιο απαιτητικό ρόλο της ζωής της. Η κριτική από έναν άγνωστο ξεχνιέται εύκολα. Η κριτική από τη μητέρα μας μένει μέσα μας για πολύ περισσότερο.
Οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζει και η γονεϊκότητα
Πολλές από τις διαφωνίες ανάμεσα στις δύο γενιές δεν έχουν να κάνουν με το ποια αγαπά περισσότερο το παιδί, αλλά με το ότι οι γονεϊκές οδηγίες έχουν αλλάξει σημαντικά. Σήμερα οι παιδίατροι δίνουν διαφορετικές κατευθύνσεις για τον ύπνο, τη διατροφή, την εισαγωγή στερεών τροφών, την ασφάλεια στο αυτοκίνητο, τη χρήση οθονών και δεκάδες ακόμη θέματα.
Μια γιαγιά μπορεί να θυμάται ότι έβαζε τα μωρά να κοιμούνται μπρούμυτα ή ότι έδινε συγκεκριμένες τροφές πολύ νωρίτερα. Η κόρη της όμως ακολουθεί τις σύγχρονες επιστημονικές οδηγίες. Το διαφορετικό δεν σημαίνει ότι κάποια από τις δύο έκανε ή κάνει λάθος. Σημαίνει απλώς ότι η γνώση εξελίσσεται.
Όταν η βοήθεια μετατρέπεται σε έλεγχο
Οι περισσότερες νέες μητέρες έχουν ανάγκη από βοήθεια. Χρειάζονται κάποιον να κρατήσει το μωρό για λίγο, να μαγειρέψει ένα φαγητό ή να τις ξεκουράσει για μία ώρα. Αυτό που δεν χρειάζονται είναι να αισθάνονται ότι εξετάζονται συνεχώς.
Όταν κάθε επιλογή συνοδεύεται από ένα σχόλιο, μια διόρθωση ή μια σύγκριση με το παρελθόν, η σχέση αρχίζει να φορτίζεται. Αντί η παρουσία της γιαγιάς να λειτουργεί υποστηρικτικά, γίνεται πηγή άγχους. Η κόρη μπορεί να αρχίσει να αποφεύγει να μοιράζεται σκέψεις και δυσκολίες, φοβούμενη ότι θα ακούσει άλλη μία παρατήρηση.
Η μαμά χρειάζεται εμπιστοσύνη περισσότερο από συμβουλές
Υπάρχει μια φράση που κάθε νέα μητέρα θα ήθελε να ακούσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη: «Σε εμπιστεύομαι». Η εμπιστοσύνη έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη από την κριτική. Όταν μια γυναίκα αισθάνεται ότι οι δικοί της άνθρωποι πιστεύουν στις δυνατότητές της, αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και γίνεται πιο ήρεμη απέναντι στις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γιαγιάδες πρέπει να σταματήσουν να δίνουν συμβουλές. Σημαίνει όμως ότι αξίζει πρώτα να ρωτούν αν η κόρη τους τις χρειάζεται και να θυμούνται πως πλέον εκείνη είναι η μητέρα που παίρνει τις τελικές αποφάσεις.
Και οι κόρες χρειάζεται να δείχνουν κατανόηση
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι πάντα εύκολο και για μια μητέρα να αποδεχθεί ότι ο ρόλος της έχει αλλάξει. Εκεί που κάποτε ήταν η βασική φροντίστρια, τώρα παρακολουθεί την κόρη της να μεγαλώνει τα εγγόνια της με διαφορετικό τρόπο.
Πίσω από πολλές παρατηρήσεις κρύβεται η αγωνία, η αγάπη και η επιθυμία να συνεχίσει να είναι χρήσιμη. Όταν οι κόρες το αναγνωρίζουν αυτό, μπορούν να αντιμετωπίσουν αρκετές από τις διαφωνίες με περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερη άμυνα.
Ένα απλό «ευχαριστώ για τη συμβουλή σου, θα το σκεφτώ» συχνά αρκεί για να αποφορτίσει μια ένταση χωρίς να χρειαστεί σύγκρουση.
Στο τέλος, όλες βρίσκονται στην ίδια πλευρά
Ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που αξίζει να θυμούνται και οι δύο γενιές. Δεν είναι αντίπαλοι. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν ποια υπήρξε καλύτερη μητέρα. Αγαπούν το ίδιο παιδί, απλώς από διαφορετική θέση.
Η γιαγιά θέλει να προστατεύσει την κόρη και το εγγόνι της. Η νέα μητέρα θέλει να βρει τη δική της φωνή και να χτίσει τη δική της οικογένεια με τις αξίες που πιστεύει. Όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός, οι συμβουλές μπορούν να γίνουν πολύτιμη κληρονομιά αντί για αφορμή σύγκρουσης.
Καμία μητέρα δεν παύει να ανησυχεί για το παιδί της, ακόμη κι όταν εκείνο έχει γίνει πια γονιός. Και καμία κόρη δεν παύει να χρειάζεται λίγη αποδοχή από τη γυναίκα που της έμαθε πρώτη τι σημαίνει αγάπη. Εκεί βρίσκεται η ομορφιά αλλά και η δυσκολία αυτής της μοναδικής σχέσης.