Αυτή η σκηνή δύσκολα θα γινόταν μια εντυπωσιακή ανάρτηση. Ίσως ούτε εσύ να σκεφτείς να τη φωτογραφίσεις. Αργότερα, όμως, μπορεί να την αναζητήσεις στη μνήμη σου περισσότερο από μια τέλεια οικογενειακή φωτογραφία.
Το «περίμενε λίγο» που μπαίνει ανάμεσά μας
Θέλουμε να κρατήσουμε τις στιγμές μας. Είναι ανθρώπινο, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τα παιδιά να μεγαλώνουν και τα ρούχα τους να μικραίνουν σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη. Κάπου, όμως, ανάμεσα στο «κοίτα τι ωραία που είναι» και στο «στάσου να το ανεβάσω», μπορεί να χαθεί κάτι από αυτό που συμβαίνει.
Το παιδί περιμένει να τελειώσουμε τη λεζάντα για να συνεχίσει την ιστορία του. Η τούρτα μένει άκοπη μέχρι να βγει η σωστή λήψη. Η ανάγκη να διασώσουμε τη στιγμή αρχίζει να ορίζει τον τρόπο που τη ζούμε. Και το αυθόρμητο γέλιο αντικαθίσταται από το γνώριμο «έλα, χαμογέλα άλλη μία φορά».
Η καθημερινότητα δεν έχει πάντα καλό φωτισμό
Οι οικογενειακές αναρτήσεις έχουν συχνά θάλασσα, γενέθλια, σχολικές γιορτές και χαμογελαστά πρόσωπα. Η καθημερινή φροντίδα έχει και κρύα μακαρόνια, διαφωνίες για το μπάνιο, λογαριασμούς πάνω στο ψυγείο.
Ανάμεσα σε όλα αυτά χωράει ένα παιδί που σε ψάχνει όταν φοβάται ή ένας έφηβος που κάθεται δίπλα σου χωρίς να ζητά τίποτα. Μεγάλο μέρος της οικειότητας χτίζεται σε ώρες που δεν έχουν τίποτα αξιοθέατο. Όταν αναγνωρίζεις από τα βήματα ποιος έρχεται. Όταν κάποιος σου αφήνει την τελευταία μπουκιά επειδή ξέρει ότι σου αρέσει. Αυτές οι λεπτομέρειες περνούν σχεδόν απαρατήρητες, αλλά δίνουν σε ένα σπίτι τη δική του, αναγνωρίσιμη ζωή.
Όταν συγκρίνουμε μια ολόκληρη μέρα με ένα καρέ
Υπάρχουν βράδια που χαζεύεις οικογενειακές εκδρομές στην οθόνη, ενώ εσύ μόλις έχεις μαζέψει έναν ακόμη καβγά για τα διαβάσματα. Είναι εύκολο να αναρωτηθείς γιατί οι άλλοι φαίνονται τόσο δεμένοι, οργανωμένοι, διαθέσιμοι. Εκείνη την ώρα, όμως, συγκρίνεις όσα γνωρίζεις για τη δική σου οικογένεια με όσα επέλεξε να δείξει κάποιος άλλος.
Δεν ξέρεις τι προηγήθηκε της φωτογραφίας ούτε τι ακολούθησε. Το χαμόγελο μπορεί να είναι απολύτως αληθινό, όπως αληθινή μπορεί να είναι και η κούραση που έμεινε έξω από το κάδρο. Μια όμορφη ανάρτηση αφηγείται ένα μικρό κομμάτι μιας ζωής. Τα υπόλοιπα παραμένουν άγνωστα σε εκείνον που την κοιτάζει. Αυτό δεν μειώνει τη χαρά τους. Μας βοηθά απλώς να θυμόμαστε ότι και το δικό μας σπίτι έχει όμορφες στιγμές, ακόμη κι όταν δεν μοιάζει με τις εικόνες που περνούν διαδοχικά από την οθόνη μας λίγο πριν αποκοιμηθούμε το βράδυ.
Η μαμά δεν χρειάζεται να αναλάβει και τη σκηνοθεσία
Σε αρκετές οικογένειες, εκείνη που θυμάται το αντηλιακό, τα γενέθλια και την αλλαξιά είναι επίσης εκείνη που φροντίζει να υπάρχουν φωτογραφίες από όλα. Διαλέγει, αποθηκεύει, στέλνει στους παππούδες, γράφει δυο λόγια. Μερικές φορές λείπει από τις περισσότερες εικόνες, επειδή βρίσκεται πίσω από το κινητό.
Η καταγραφή της οικογενειακής ζωής μπορεί να γίνει ακόμη μία δουλειά που φορτώνεται αθόρυβα στη μητέρα. Γι’ αυτό και η κουβέντα για περισσότερη παρουσία δεν χρειάζεται να καταλήξει σε άλλη μία απαίτηση από εκείνη. Ας πάρει κάποιος άλλος τη φωτογραφία. Ας οργανώσει κάποιος άλλος την έξοδο. Χρειάζεται κι εκείνη χώρο για να χαρεί όσα συμβαίνουν.
Τα παιδιά έχουν λόγο στην εικόνα τους
Ένα αστείο στιγμιότυπο για εμάς μπορεί να είναι μια άβολη στιγμή για το παιδί μας. Η γκριμάτσα του, μια παραπονιάρικη κουβέντα, ο τρόπος που μπερδεύει μια λέξη ίσως μας φαίνονται αξιολάτρευτα. Πριν τα μοιραστούμε, αξίζει να σκεφτούμε πώς αισθάνεται ο ίδιος ο πρωταγωνιστής.
Το «θέλεις να ανεβάσω αυτή τη φωτογραφία;» αφήνει χώρο και για μια αρνητική απάντηση. Για τα μικρότερα παιδιά, που δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει δημοσίευση, η διακριτικότητα παραμένει δική μας ευθύνη. Μπορούμε να φυλάξουμε κάτι στο προσωπικό μας αρχείο, να το μοιραστούμε με τη γιαγιά ή απλώς να γελάσουμε μαζί εκείνη τη στιγμή.
Μια φωτογραφία μπορεί να περιμένει
Το κινητό μάς προσφέρει πολύτιμα ενθύμια και φέρνει κοντά ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Μια φωτογραφία μπορεί να κάνει έναν παππού να νιώσει μέρος μιας γιορτής που έχασε. Υπάρχει χώρος για όλα αυτά, όπως υπάρχει χώρος να αφήσουμε μερικά λεπτά χωρίς καταγραφή. Να ακούσουμε ολόκληρη την ιστορία, να μπούμε κι εμείς στο παιχνίδι, να φάμε όσο το φαγητό είναι ζεστό.
Μπορούμε να αποφασίσουμε αργότερα τι θέλουμε να μοιραστούμε και με ποιους ανθρώπους. Στο μεταξύ, η οικογενειακή ζωή συνεχίζεται: κάποιος χύνει νερό, κάποιος εκνευρίζεται, κάποιος λέει κάτι που σας κάνει όλους να γελάσετε. Κι αυτή τη φορά, γελάς κι εσύ χωρίς να ψάχνεις πού άφησες το κινητό.