Με αφορμή τη θεατρική μεταφορά του αγαπημένου βιβλίου της «Πινελόπη» στην Παιδική Σκηνή του «Από Μηχανής» Θεάτρου -μια παράσταση που μέρος των εισπράξεων της ενισχύει την πρωτοβουλία Theodore’s Miracle- η συγγραφέας μιλά για τα «δύσκολα» συναισθήματα των παιδιών, τη σημασία του να βλέπουμε τον άνθρωπο πίσω από μια ασθένεια και τη δύναμη μιας οικογένειας που επιλέγει να ελπίζει και να αγωνίζεται.
Έχετε περιγράψει τη συγγραφή ως ένα προσωπικό καταφύγιο, αλλά και ως τρόπο να σταθείτε δίπλα στον Θοδωρή. Τι μπορέσατε να εκφράσετε μέσα από τα παραμύθια σας που δυσκολευόσασταν να πείτε διαφορετικά; Υπάρχει κάτι από τη δική σας διαδρομή ως μητέρας κρυμμένο στις σελίδες της «Πινελόπης»;
Μέσα από τα παραμύθια κατάφερα να μιλήσω για συναισθήματα που πολλές φορές δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις: τον φόβο, την αγωνία, την ανάγκη για αποδοχή, αλλά κυρίως την αγάπη και την ελπίδα. Η μητρότητα και η διαδρομή μου με τον Θοδωρή έχουν αναπόφευκτα περάσει στη γραφή μου. Και στην «Πινελόπη» υπάρχει ένα κομμάτι μου: η βαθιά πίστη ότι κάθε παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι ανήκει, ότι το αγαπούν γι’ αυτό που είναι και ότι η διαφορετικότητα δεν αφαιρεί τίποτα από την αξία του.
Στην «Πινελόπη», ο Αλέξανδρος φοβάται ότι, αποδεχόμενος την Αναστασία, θα χάσει την αποκλειστική αγάπη των γονιών του. Γιατί σας ενδιέφερε να δώσετε χώρο και σε αυτό το δύσκολο συναίσθημα;Γιατί τα παιδιά έχουν δικαίωμα και στα «δύσκολα» συναισθήματα. Η ζήλια, ο φόβος, ακόμη και η άρνηση δεν κάνουν ένα παιδί κακό. Πολλές φορές πίσω τους κρύβεται η ανασφάλεια: «Θα συνεχίσουν να με αγαπούν το ίδιο;». Ήθελα ο Αλέξανδρος να έχει χώρο και χρόνο να αισθανθεί, να φοβηθεί και τελικά να καταλάβει ότι η αγάπη μέσα σε μια οικογένεια δεν μοιράζεται σε μικρότερα κομμάτια όταν έρχεται ένας ακόμη άνθρωπος. Μεγαλώνει.
Αυτό που ήθελα πάνω απ’ όλα να μείνει αναλλοίωτο είναι η καρδιά της ιστορίας: η αποδοχή και η δύναμη της αγάπης. Θα ήθελα, φεύγοντας από το θέατρο, γονείς και παιδιά να μιλήσουν πραγματικά μεταξύ τους. Να ρωτήσουν «τι σημαίνει διαφορετικός;», «τι φοβάμαι;», «πώς νιώθει κάποιος όταν δεν τον αποδέχονται;». Αν η «Πινελόπη» γίνει η αφορμή για μια τέτοια συζήτηση μέσα σε μια οικογένεια, τότε για μένα έχει πετύχει κάτι πολύ σημαντικό.
Το κοινό έχει γνωρίσει τον Θοδωρή κυρίως μέσα από τον αγώνα του με τη νόσο Batten. Τι θα θέλατε να γνωρίσουμε για τον ίδιο ως άνθρωπο, για όσα αγαπά, όσα τον κάνουν να χαμογελά και τις στιγμές που χαίρεστε μαζί;Θα ήθελα ο κόσμος να γνωρίσει πρώτα τον Θοδωρή και μετά τη νόσο του. Για εμάς δεν είναι «ένα παιδί με Batten». Είναι ο Θοδωρής μας. Ένα παιδί με τη δική του προσωπικότητα, τις δικές του αγάπες, τα χαμόγελά του και έναν μοναδικό τρόπο να μας θυμίζει τι έχει πραγματικά αξία. Η ασθένεια είναι μέρος της ζωής του, δεν είναι όμως η ταυτότητά του. Ως μητέρα, οι πιο πολύτιμες στιγμές μου είναι αυτές που μπορεί για κάποιον άλλον να μοιάζουν μικρές: ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια στιγμή που μοιραζόμαστε. Για εμάς αυτές οι στιγμές είναι ολόκληρος ο κόσμος.
Μέρος των εισπράξεων της παράστασης θα στηρίξει τον αγώνα του Θοδωρή και το «Theodore’s Miracle». Ποιες είναι οι πιο ουσιαστικές ανάγκες αυτή την περίοδο και πώς μπορεί κάποιος που συγκινείται από την ιστορία σας να μετατρέψει αυτή τη συγκίνηση σε σταθερή, έμπρακτη στήριξη;Το «Theodore’s Miracle» γεννήθηκε από την ανάγκη να κάνουμε την ελπίδα πράξη. Ο αγώνας μας αφορά τον Θοδωρή, αλλά ταυτόχρονα θέλουμε να συμβάλουμε στην ενημέρωση και στην προσπάθεια γύρω από τη νόσο Batten. Η έμπρακτη στήριξη μπορεί να πάρει πολλές μορφές: από το να μοιραστεί κάποιος την ιστορία μας και να βοηθήσει να ακουστεί περισσότερο, μέχρι να στηρίξει τις δράσεις και τις προσπάθειές μας. Για εμάς κάθε άνθρωπος που στέκεται δίπλα μας γίνεται μέρος μιας μεγάλης αλυσίδας αγάπης. Γιατί πίσω από κάθε βοήθεια υπάρχει κάτι ανεκτίμητο: η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι συνεχίζουμε να ελπίζουμε μαζί.