Πίσω από αυτή την ευχή βρίσκεται μια ολόκληρη παιδική εμπειρία. Όπως εξηγεί, μια τέτοια εικόνα θα μπορούσε να είχε αλλάξει το αίσθημα ότι ήταν πολύ διαφορετική. Θα της έδινε τη δυνατότητα να αναγνωρίσει μέσα στην τάξη κάτι από το δικό της σπίτι, από τη δική της καθημερινότητα. Να νιώσει πως η οικογένειά της υπάρχει και στον κόσμο που παρουσιάζει το σχολείο.
«Ζούσα με ένα μυστικό»
«Το κρατούσα μυστικό, δεν το ήξερε κανένας», λέει, περιγράφοντας το βάρος που κουβαλούσε. Στη μαρτυρία της, η αγωνία της απόκρυψης αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες κουβέντες: «Δεν θα το πω σε κανέναν. Δεν θα το μάθει κανένας». Η οικογένειά της ήταν κομμάτι της ζωής της, αλλά στο σχολείο ένιωθε ότι έπρεπε να το κρατά κρυφό.
Αυτό το μυστικό επηρέαζε και όσα ζητούσε από τη μητέρα της. «Μην έρχεσαι μαζί της στο σχολείο», θυμάται να της λέει, προσπαθώντας έπειτα να δικαιολογήσει την επιθυμία της να έρθει μόνη. Σήμερα, επιστρέφει σε εκείνες τις στιγμές με στενοχώρια και αναρωτιέται πώς μπορεί να έκαναν τη μαμά της να νιώθει.
Να υπάρχει και η δική σου οικογένεια στις σελίδες
Η συγκίνησή της για τα σχολικά βιβλία συνδέεται ακριβώς με εκείνο το παιδί που δεν ήθελε να αποκαλυφθεί το μυστικό του. Όπως εξηγεί, αν είχε δει τότε μια οικογένεια σαν τη δική της, θα ένιωθε ότι πρόκειται απλώς για μια πραγματικότητα, ότι η ίδια δεν ήταν τόσο διαφορετική.
Η αφήγησή της δίνει ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο στη συζήτηση για την εκπροσώπηση των οικογενειών στο σχολείο: τη δυνατότητα ενός παιδιού να μιλά για τους ανθρώπους του χωρίς να αισθάνεται ότι αποκαλύπτει κάτι που πρέπει να κρύψει. Για εκείνη, αυτό είναι που θα μπορούσε να είχε αλλάξει μια σελίδα ενός σχολικού βιβλίου.