Ο γιος μου δείχνει περισσότερη αδυναμία στον μπαμπά του κι εγώ νιώθω πάντα δεύτερη

Ερώτηση:
Σας γράφω με ένα βάρος στην καρδιά, γιατί όσο κι αν προσπαθώ να το λογικεύσω, δεν μπορώ να αγνοήσω το συναίσθημα ότι ο γιος μου προτιμά τον μπαμπά του και ότι εγώ μένω πάντα στο περιθώριο. Όταν είναι στεναχωρημένος, όταν θέλει αγκαλιά ή παρηγοριά, στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά σε εκείνον, κι εγώ νιώθω να απομακρύνομαι από το παιδί μου χωρίς να ξέρω τι κάνω λάθος. Προσπαθώ καθημερινά, είμαι παρούσα, τον φροντίζω, αλλά μέσα μου γεννιούνται ζήλια, ενοχές και μια σιωπηλή θλίψη που με τρομάζει. Φοβάμαι μήπως αυτή η δυναμική επηρεάσει τη σχέση μας μακροπρόθεσμα ή μήπως τα δικά μου συναισθήματα με κάνουν λιγότερο υπομονετική και τρυφερή. Πώς μπορώ να διαχειριστώ αυτό που νιώθω και να σταθώ δίπλα στο παιδί μου χωρίς να πληγώνομαι ή να συγκρίνομαι συνεχώς;

Απάντηση:

Αγαπητή αναγνώστρια,

Καταρχάς θα ήθελα να σας πω ότι χρειάζεται θάρρος για να μιλήσετε ανοιχτά για τα συναισθήματα που έχετε και να τα παραδεχτείτε.

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που σας κάνει να αμφιβάλλετε τόσο πολύ για τη σχέση που έχετε χτίσει με το παιδί σας και ποια δική σας χορδή ακουμπά το γεγονός ότι δείχνει προτίμηση στον πατέρα του.

Αναρωτιέμαι επιπλέον αν η επιβεβαίωση που αναζητάτε μέσα από τη σχέση με το παιδί σας σχετίζεται και με άλλες σχέσεις σας μέσα από τις οποίες μπορεί να μην λαμβάνετε αυτά που χρειάζεστε.

Τέλος, θα ήθελα να σας θέσω έναν ακόμα παράγοντα που σχετίζεται με το ότι ίσως η δική σας σχέση είναι πιο σίγουρη και εδραιωμένη στα μάτια του παιδιού, οπότε αναζητά περισσότερο την επαφή με τον πατέρα που μπορεί να μην είναι τόσο δεδομένη για εκείνο και επιπλέον είναι ο γονέας του ίδιου φύλου με τον οποίο ταυτίζεται περισσότερο.

*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.

Κάντε τη δική σας ερώτηση στους ειδικούς του Mama365.gr