Όταν η αγάπη μετατρέπεται σε συνεχή παρέμβαση, όταν η προστασία δεν αφήνει χώρο για πρωτοβουλίες και όταν κάθε απόφαση περνά από το φίλτρο της μητέρας, τότε η φροντίδα μπορεί να γίνει ασφυκτική. Και όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι, μπορεί να επηρεάσει την αυτονομία, την αυτοπεποίθηση και τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.
Όταν η ανησυχία γίνεται τρόπος ζωής
Οι περισσότερες μητέρες ανησυχούν για τα παιδιά τους. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Από τη στιγμή που θα γεννηθούν, η ευθύνη για την ασφάλεια και την ευημερία τους γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας.
Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η ανησυχία αρχίζει να καθορίζει κάθε πτυχή της σχέσης. Όταν η μητέρα προσπαθεί να προλάβει κάθε πιθανό λάθος, κάθε απογοήτευση και κάθε δυσκολία πριν καν εμφανιστούν.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το παιδί λαμβάνει συχνά το μήνυμα ότι ο κόσμος είναι επικίνδυνος και ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του. Αντί να αναπτύσσει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, αρχίζει να εξαρτάται από τη διαρκή καθοδήγηση και επιβεβαίωση.
Η φράση που κρύβει πολλά
«Το κάνω για το καλό σου».
Πρόκειται για μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που χρησιμοποιούν οι γονείς όταν θέλουν να δικαιολογήσουν μια παρέμβαση ή έναν περιορισμό. Και πολλές φορές πράγματι η πρόθεση είναι αγαθή.
Όμως το καλό ενός παιδιού δεν είναι πάντα ταυτόσημο με την απόλυτη προστασία του. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να δοκιμάσουν, να αποτύχουν, να κάνουν λάθη και να μάθουν μέσα από αυτά. Αυτή είναι η διαδικασία μέσα από την οποία χτίζεται η ωριμότητα και η αυτοπεποίθηση.
Όταν μια μητέρα παρεμβαίνει συνεχώς για να αποτρέψει κάθε δυσάρεστη εμπειρία, στερεί άθελά της από το παιδί πολύτιμες ευκαιρίες μάθησης.
Τα σημάδια της ασφυκτικής φροντίδας
Η υπερπροστατευτικότητα δεν εκδηλώνεται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να εμφανίζεται μέσα από μικρές καθημερινές συμπεριφορές που συχνά περνούν απαρατήρητες.
Μια μητέρα που απαντά πάντα αντί για το παιδί της.
Μια μητέρα που λύνει κάθε πρόβλημα πριν προλάβει εκείνο να προσπαθήσει.
Μια μητέρα που ελέγχει συνεχώς τις επιλογές, τις φιλίες, τα ενδιαφέροντα ή τις δραστηριότητές του.
Μια μητέρα που δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι το παιδί της έχει διαφορετικές επιθυμίες ή απόψεις.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το μήνυμα που μεταφέρεται συχνά είναι ότι το παιδί δεν είναι αρκετά ικανό να διαχειριστεί μόνο του τη ζωή του.
Οι συνέπειες στην αυτοπεποίθηση του παιδιού
Τα παιδιά μαθαίνουν ποια είναι μέσα από τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουν οι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή τους.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει με τη διαρκή αίσθηση ότι κάποιος πρέπει πάντα να το προστατεύει ή να αποφασίζει γι' αυτό, μπορεί να αρχίσει να αμφισβητεί τις δικές του δυνατότητες.
Δεν είναι λίγοι οι έφηβοι και οι ενήλικες που δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις, φοβούνται την αποτυχία ή αναζητούν συνεχώς επιβεβαίωση από τους άλλους. Πίσω από αυτές τις συμπεριφορές μπορεί να κρύβεται μια παιδική ηλικία όπου η αυτονομία δεν είχε αρκετό χώρο να αναπτυχθεί.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε προστατευτική μητέρα προκαλεί τέτοιες δυσκολίες. Μας υπενθυμίζει όμως πόσο σημαντική είναι η ισορροπία.
Η ανάγκη του παιδιού να διαφοροποιηθεί
Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αρχίζουν φυσιολογικά να διεκδικούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Θέλουν να κάνουν δικές τους επιλογές, να δοκιμάσουν τα όριά τους και να διαμορφώσουν τη δική τους ταυτότητα.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι δύσκολη για πολλές μητέρες. Ιδιαίτερα όταν η σχέση με το παιδί είναι πολύ στενή, η απομάκρυνση μοιάζει συχνά απειλητική ή επώδυνη.
Ωστόσο, η διαφοροποίηση δεν σημαίνει απόρριψη. Δεν σημαίνει ότι το παιδί αγαπά λιγότερο τη μητέρα του. Σημαίνει απλώς ότι μεγαλώνει.
Η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας είναι απαραίτητη για μια υγιή σχέση που θα συνεχίσει να εξελίσσεται και στην ενήλικη ζωή.
Πώς μπορεί η φροντίδα να παραμείνει υγιής
Η ουσιαστική γονεϊκή φροντίδα δεν σημαίνει έλεγχος. Σημαίνει παρουσία, υποστήριξη και εμπιστοσύνη.
Ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι η μητέρα του είναι διαθέσιμη όταν τη χρειαστεί, χωρίς όμως να αισθάνεται ότι παρακολουθείται ή ελέγχεται διαρκώς.
Χρειάζεται επίσης να ακούγεται. Να έχει χώρο να εκφράσει τις απόψεις, τις επιθυμίες και τις διαφωνίες του χωρίς να φοβάται ότι θα απογοητεύσει τους γονείς του.
Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο όταν τα παιδιά κάνουν σωστές επιλογές. Χτίζεται και όταν τους επιτρέπουμε να κάνουν λάθη και να μάθουν από αυτά.
Η αγάπη που αφήνει χώρο να αναπνεύσεις
Κάθε μητέρα θέλει το καλύτερο για το παιδί της. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Όμως πολλές φορές το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει δεν είναι περισσότερος έλεγχος, περισσότερες συμβουλές ή περισσότερη παρέμβαση.
Είναι η εμπιστοσύνη.
Η εμπιστοσύνη ότι το παιδί μπορεί να δοκιμάσει, να εξελιχθεί, να πέσει και να ξανασηκωθεί. Η εμπιστοσύνη ότι διαθέτει τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής.
Η αληθινή φροντίδα δεν κρατά το παιδί διαρκώς κοντά της. Του δίνει ρίζες για να νιώθει ασφάλεια και φτερά για να ανοίξει τον δικό του δρόμο. Και αυτή ίσως είναι η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο ουσιαστική μορφή μητρικής αγάπης.
.jpg)
