Αν αυτό σας ακούγεται γνώριμο, ίσως το παιδί σας να μην ανήκει ούτε στην κατηγορία των καθαρά εσωστρεφών ούτε των απόλυτα εξωστρεφών παιδιών. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι χρησιμοποιούν τον όρο «otrovert» για να περιγράψουν ανθρώπους που κινούνται με άνεση ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους.
Παρότι ο όρος δεν αποτελεί επίσημη ψυχολογική διάγνωση ή επιστημονική κατηγορία προσωπικότητας, χρησιμοποιείται ολοένα συχνότερα για να περιγράψει ένα χαρακτηριστικό που πολλοί γονείς αναγνωρίζουν στα παιδιά τους.
Τι σημαίνει «otrovert»;
Ο όρος περιγράφει ένα άτομο που δεν έχει έναν σταθερό τρόπο κοινωνικής συμπεριφοράς, αλλά προσαρμόζεται ανάλογα με το περιβάλλον, τους ανθρώπους και την ψυχική του κατάσταση.
Ένα παιδί μπορεί να είναι ιδιαίτερα ομιλητικό και γεμάτο ενέργεια όταν βρίσκεται με αγαπημένους φίλους, αλλά να γίνεται πιο ήσυχο όταν βρίσκεται ανάμεσα σε άγνωστα πρόσωπα. Ή μπορεί να απολαμβάνει μια γεμάτη μέρα με παιχνίδι και δραστηριότητες και την επόμενη να χρειάζεται αρκετό χρόνο μόνο του για να «γεμίσει τις μπαταρίες του».
Αυτό δεν σημαίνει ότι μπερδεύεται ή ότι αλλάζει προσωπικότητα. Σημαίνει απλώς ότι η κοινωνική του ενέργεια είναι πιο ευέλικτη από όσο έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε.
Τα σημάδια που ίσως αναγνωρίσετε
Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο προφίλ που να χαρακτηρίζει όλα τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο προσωπικότητας. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία.
Το παιδί μπορεί να κάνει εύκολα φίλους, αλλά να μην επιθυμεί να βρίσκεται συνεχώς μαζί τους.
Να συμμετέχει με ενθουσιασμό σε μια οικογενειακή συγκέντρωση και λίγο αργότερα να ζητήσει να πάει στο δωμάτιό του για να ηρεμήσει.
Να αγαπά τις ομαδικές δραστηριότητες, αλλά να απολαμβάνει εξίσου το διάβασμα, τη ζωγραφική ή το δημιουργικό παιχνίδι μόνο του.
Αυτή η εναλλαγή δεν είναι ένδειξη αστάθειας. Είναι ένας φυσικός τρόπος διαχείρισης της ενέργειας και των συναισθημάτων του.
Γιατί συχνά μπερδεύει τους γονείς
Πολλοί γονείς αναζητούν μια ξεκάθαρη απάντηση. Θέλουν να ξέρουν αν το παιδί τους είναι εσωστρεφές ή εξωστρεφές, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις ανάγκες του.
Στην πραγματικότητα, όμως, η προσωπικότητα δεν χωρά πάντα σε δύο κουτάκια.
Τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκονται στα άκρα του φάσματος, αλλά κάπου ενδιάμεσα. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από την ηλικία, την εμπειρία, την αυτοπεποίθηση, ακόμη και από την κούραση ή τη διάθεσή τους.
Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να είναι ιδιαίτερα κοινωνικό μετά από μια ξεκούραστη ημέρα, αλλά πολύ πιο συγκρατημένο όταν είναι κουρασμένο ή αγχωμένο.
Τι χρειάζεται από τους γονείς
Το σημαντικότερο είναι να αποδεχτούμε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε το παιδί μας.
Αν σήμερα θέλει να παίξει με όλους και αύριο προτιμά να μείνει στο σπίτι διαβάζοντας ένα βιβλίο, δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Η ανάγκη για κοινωνική επαφή και η ανάγκη για προσωπικό χρόνο μπορούν να συνυπάρχουν απόλυτα φυσιολογικά.
Αποφύγετε φράσεις όπως «Μην είσαι τόσο ντροπαλός» ή «Γιατί δεν πας να παίξεις με τα άλλα παιδιά;».
Αντίθετα, δώστε του χρόνο να παρατηρήσει, να προσαρμοστεί και να επιλέξει μόνο του πότε είναι έτοιμο να συμμετάσχει.
Μην κολλάτε ετικέτες
Οι χαρακτηρισμοί που δίνουμε στα παιδιά συχνά τα ακολουθούν για χρόνια.
Όταν ένα παιδί ακούει συνεχώς ότι είναι «ο ντροπαλός της οικογένειας» ή «το πιο κοινωνικό παιδί της τάξης», μπορεί άθελά του να αισθανθεί ότι πρέπει πάντα να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο.
Τα παιδιά εξελίσσονται συνεχώς και η προσωπικότητά τους διαμορφώνεται μέσα από τις εμπειρίες τους.
Γι' αυτό είναι προτιμότερο να περιγράφουμε τη συμπεριφορά μιας συγκεκριμένης στιγμής και όχι να χαρακτηρίζουμε συνολικά το παιδί.
Η ισορροπία είναι δύναμη
Τα παιδιά που κινούνται άνετα ανάμεσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια συχνά αναπτύσσουν σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες.
Μπορούν να συνεργάζονται με άλλους όταν χρειάζεται, αλλά και να λειτουργούν αυτόνομα όταν οι συνθήκες το απαιτούν.
Έχουν την ικανότητα να ακούν, να παρατηρούν, να εκφράζονται και να απολαμβάνουν τόσο τις ομαδικές όσο και τις ατομικές δραστηριότητες.
Αυτή η ευελιξία αποτελεί πολύτιμο εφόδιο για τη μελλοντική τους ζωή, καθώς τους επιτρέπει να προσαρμόζονται σε διαφορετικά περιβάλλοντα και ανθρώπους.
Δεν χρειάζεται να διαλέξει «πλευρά»
Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο σύνθετοι από όσο αφήνουν να εννοηθεί οι ταμπέλες.
Το παιδί σας δεν χρειάζεται να είναι πάντα η ψυχή της παρέας, ούτε να προτιμά διαρκώς τη μοναξιά για να είναι καλά.
Μπορεί να χαίρεται μια γεμάτη ημέρα με φίλους και την επόμενη να αναζητά λίγη ησυχία. Μπορεί να είναι ιδιαίτερα εκδηλωτικό στο σπίτι και πιο συγκρατημένο σε ένα νέο περιβάλλον.
Αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι μια φυσιολογική έκφραση της προσωπικότητάς του.
Ίσως, τελικά, το πιο σημαντικό δεν είναι να βρούμε σε ποια κατηγορία ανήκει το παιδί μας, αλλά να του επιτρέψουμε να είναι ο εαυτός του. Όταν αισθάνεται ότι το αποδεχόμαστε χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς ετικέτες, αποκτά την αυτοπεποίθηση να εξερευνήσει τον κόσμο με τον δικό του τρόπο, είτε αυτός είναι πιο εξωστρεφής, πιο εσωστρεφής ή, πολύ απλά, κάτι μοναδικά δικό του.
.jpg)
.jpg)
