Η μητρότητα μπορεί να είναι η μεγαλύτερη ευτυχία που έχει γνωρίσει μια γυναίκα. Μπορεί, όμως, ταυτόχρονα να συνοδεύεται από απώλειες που δύσκολα συζητιούνται. Γιατί η κοινωνία έχει μάθει να μιλά για την ανιδιοτελή αγάπη της μητέρας, όχι όμως για τις στιγμές που εκείνη αναρωτιέται πού χάθηκε η γυναίκα που ήταν πριν αποκτήσει παιδιά.
Και αυτή η σκέψη δεν σημαίνει ότι αγαπά λιγότερο το παιδί της.
Όταν αλλάζει ολόκληρη η ταυτότητά σου
Η γέννηση ενός παιδιού δεν αλλάζει μόνο την καθημερινότητα. Αλλάζει την ίδια την ταυτότητα μιας γυναίκας.
Ξαφνικά, οι ανάγκες ενός άλλου ανθρώπου βρίσκονται μόνιμα σε προτεραιότητα. Ο χρόνος γίνεται ελάχιστος, οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται και οι αυθόρμητες αποφάσεις μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν.
Η γυναίκα που κάποτε έβγαινε για έναν καφέ χωρίς πρόγραμμα, που διάβαζε ένα βιβλίο με τις ώρες ή ταξίδευε αυθόρμητα, μπορεί να νιώθει πως υπάρχει μόνο στις αναμνήσεις.
Δεν είναι ότι θέλει πίσω τη ζωή χωρίς το παιδί της. Θέλει πίσω και ένα κομμάτι του εαυτού της.
Η ενοχή που συνοδεύει αυτή τη σκέψη
Πολλές μητέρες, μόλις κάνουν αυτή τη σκέψη, αισθάνονται αμέσως ενοχές.
«Είμαι αχάριστη;»
«Μήπως δεν είμαι καλή μαμά;»
«Πώς γίνεται να μου λείπει η παλιά μου ζωή αφού αγαπώ τόσο πολύ το παιδί μου;»
Στην πραγματικότητα, αυτά τα δύο συναισθήματα μπορούν να συνυπάρχουν.
Μπορείς να αγαπάς βαθιά το παιδί σου και ταυτόχρονα να πενθείς τη ζωή που άφησες πίσω.
Δεν πρόκειται για αντίφαση. Πρόκειται για μια φυσιολογική ανθρώπινη εμπειρία, που όμως σπάνια βρίσκει χώρο να εκφραστεί.
Η μητρότητα δεν ακυρώνει όσα ήσουν πριν
Πριν γίνει μητέρα, κάθε γυναίκα είχε ενδιαφέροντα, στόχους, φιλίες, συνήθειες και μια προσωπική ιστορία.
Με τον ερχομό ενός παιδιού, όλα αυτά συχνά περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Κάποια στιγμή, όμως, εμφανίζεται η ανάγκη να θυμηθεί ξανά ποια είναι πέρα από τον ρόλο της μητέρας.
Αυτό δεν είναι εγωισμός.
Είναι ανάγκη για ισορροπία.
Μια μητέρα που νιώθει ότι εξακολουθεί να υπάρχει ως άνθρωπος, σύντροφος, φίλη ή επαγγελματίας έχει περισσότερες πιθανότητες να αισθάνεται ψυχικά καλά και να απολαμβάνει περισσότερο και τον χρόνο με το παιδί της.
Δεν σου λείπει μόνο ο χρόνος
Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό που νοσταλγούν οι γονείς είναι απλώς ο ελεύθερος χρόνος.
Συχνά όμως λείπει κάτι βαθύτερο.
Η αίσθηση της ελευθερίας.
Η δυνατότητα να πάρεις μια απόφαση χωρίς να υπολογίσεις δεκάδες παραμέτρους.
Η ξεγνοιασιά.
Η αίσθηση ότι μπορείς να ακούσεις τον εαυτό σου πριν ακούσεις όλους τους άλλους.
Η νοσταλγία αφορά περισσότερο το πώς ένιωθες, παρά το τι έκανες.
Γιατί είναι σημαντικό να το παραδεχτούμε
Όταν μια μητέρα πιστεύει ότι είναι η μόνη που σκέφτεται έτσι, απομονώνεται.
Σιωπά.
Προσπαθεί να δείχνει διαρκώς ευγνώμων και χαρούμενη, ακόμα κι όταν μέσα της νιώθει εξαντλημένη.
Αυτή η μοναξιά είναι πολλές φορές πιο δύσκολη από την ίδια την καθημερινότητα.
Αντίθετα, όταν ακούει και άλλες γυναίκες να εκφράζουν παρόμοια συναισθήματα, καταλαβαίνει ότι δεν είναι μόνη.
Η ειλικρίνεια μειώνει την ενοχή και ανοίγει τον δρόμο για ουσιαστική στήριξη.
Πώς μπορεί μια μαμά να ξαναβρεί τον εαυτό της
Δεν χρειάζονται απαραίτητα μεγάλες αλλαγές.
Μερικές φορές αρκούν μικρές, σταθερές κινήσεις που υπενθυμίζουν στη γυναίκα ότι εξακολουθεί να έχει προσωπικές ανάγκες.
Ένας καφές με μια φίλη.
Λίγα λεπτά άσκησης.
Ένα αγαπημένο βιβλίο.
Μια βόλτα μόνη της.
Ένα χόμπι που είχε εγκαταλείψει.
Ακόμα και μισή ώρα μέσα στην εβδομάδα μπορεί να λειτουργήσει σαν υπενθύμιση ότι η μητρότητα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς της, όχι όμως ολόκληρη η ταυτότητά της.
Εξίσου σημαντικό είναι και το μοίρασμα των ευθυνών μέσα στο σπίτι. Όταν ο σύντροφος συμμετέχει ουσιαστικά στη φροντίδα του παιδιού και της οικογένειας, η μητέρα αποκτά τον χώρο να αναπνεύσει και να φροντίσει και τον εαυτό της, χωρίς να αισθάνεται ότι εγκαταλείπει τον ρόλο της.
Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στο παιδί σου και στον εαυτό σου
Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να πιστέψει μια γυναίκα ότι πρέπει να επιλέξει.
Ή θα είναι ολοκληρωτικά μητέρα ή θα είναι ο άνθρωπος που ήταν πριν.
Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να διαλέξει τίποτα.
Η μητρότητα δεν απαιτεί να εξαφανιστεί ο προηγούμενος εαυτός σου. Χρειάζεται απλώς να μάθεις να του κάνεις χώρο μέσα στη νέα σου ζωή.
Η φράση «Αγαπώ το παιδί μου, αλλά νοσταλγώ τον παλιό μου εαυτό» δεν είναι ένδειξη αδυναμίας ούτε έλλειψης αγάπης. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι μητέρες παραμένουν άνθρωποι με ανάγκες, επιθυμίες και όνειρα.
Και ίσως η πιο σημαντική υπενθύμιση από όλες είναι αυτή:
Μια ευτυχισμένη μητέρα δεν είναι εκείνη που ξεχνά ποια ήταν πριν αποκτήσει παιδί. Είναι εκείνη που καταφέρνει, σιγά σιγά, να αγαπήσει και τη νέα εκδοχή του εαυτού της, χωρίς να αποχαιρετήσει ολοκληρωτικά την παλιά...
