Η κόρη μου είναι έντεκα χρονών και τελευταία νιώθω πως ό,τι κάνω την ενοχλεί. Δεν θέλει αγκαλιές μπροστά στις φίλες της, κλείνεται στο δωμάτιό της και στις ερωτήσεις μου απαντά «άσε με». Μέχρι πρόσφατα μου έλεγε τα πάντα και δεν κοιμόταν χωρίς το φιλί μου. Τώρα πιάνω τον εαυτό μου να περιμένει μια τρυφερή κουβέντα της για να ηρεμήσω. Ξέρω ότι μεγαλώνει, αλλά αυτή η απόσταση με πληγώνει και αναρωτιέμαι μήπως έκανα κάτι λάθος. Της παραπονιέμαι και μετά νιώθω ενοχές. Πώς μπορώ να σεβαστώ τον χώρο της, χωρίς να χαθούμε; Και πώς να διαχειριστώ τη στενοχώρια χωρίς να την επιβαρύνω;
Αγαπητή αναγνώστρια,
είναι πολύ καθαρό από τα λόγια σας ότι σε αυτή τη φάση έχετε πρωτίστως να διαχειριστείτε τη δική σας δυσκολία σε σχέση με το γεγονός ότι η κόρη σας μεγαλώνει και η σχέση σας θα αλλάξει ισορροπίες. Νιώθω ότι λαμβάνατε μεγάλη συναισθηματική ικανοποίηση μέσα στο μητρικό σας ρόλο και τώρα είναι σαν κάποιος να σας τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν έχετε επενδύσει και σε άλλες σχέσεις στη ζωή σας ή αν είχατε εστιάσει αποκλειστικά στο μητρικό σας ρόλο. Η συναισθηματική σας κάλυψη μέσα από άλλους σας ρόλους και σχέσεις θα σας βοηθήσει να μην βιώνετε το μεγάλωμα της κόρης σας ως εγκατάλειψη και να της δίνετε το χώρο που χρειάζεται.
Να θυμάστε ότι εξακολουθείτε να είστε σημαντική για εκείνη απλά με διαφορετικό τρόπο και ότι είναι πολύ σημαντικό να συμφιλιωθείτε με το ότι η κόρη σας έχει αλλάξει αναπτυξιακό στάδιο και άρα η σχέση σας θα μετατοπιστεί.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.
