.jpg)
Με αφορμή την παράσταση, που παρουσιάζεται στην Παιδική Σκηνή της Μαριάννας Τόλη, ο σκηνοθέτης μιλά στο Mama365 για την αγάπη του για το παιδικό θέατρο, τη δυσκολία της μεταφοράς κλασικών λογοτεχνικών έργων στη σκηνή και όσα θα ήθελε να κρατήσουν τα παιδιά φεύγοντας από το θέατρο. Παράλληλα, εξηγεί γιατί πιστεύει ότι το θέατρο μπορεί να γίνει ένας τόπος παρατήρησης, ησυχίας και ουσιαστικής επικοινωνίας σε μια εποχή γεμάτη οθόνες και γρήγορους ρυθμούς.
Έχετε αφιερώσει μεγάλο μέρος της πορείας σας στο παιδικό θέατρο. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να το αγαπήσετε τόσο και τι σας κρατά μέχρι σήμερα σε αυτόν τον χώρο;
Το μεγαλύτερο μέρος της πορείας μου είναι πράγματι αφιερωμένο στο παιδικό θέατρο. Μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να γράφει και να σκηνοθετεί για ενήλικες, όπως έχει ήδη συμβεί και εξακολουθεί να συμβαίνει. Δεν μπορώ, όμως, να φανταστώ τη δημιουργική μου διαδρομή στο μέλλον χωρίς να γράφω και να σκηνοθετώ για παιδιά.
Η ίδια η διαδικασία ήταν εκείνη που γέννησε αυτή την αγάπη. Δεν ήταν μόνο το περιεχόμενο των παραστάσεων και τα κείμενα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο κάθε φορά προσέγγιζα μια ιδέα, οι δρόμοι που επέλεγα να ακολουθήσω και η έρευνα που συνόδευε κάθε δημιουργία. Όλα αυτά ανανέωναν διαρκώς το ενδιαφέρον μου. Και αυτό που εξακολουθεί να συντηρεί και να αναζωπυρώνει αυτή την αγάπη είναι η ζωντανή αντίδραση των παιδιών.
Μέσα από τις «Μαγικές Σβούρες» έχετε φέρει τα παιδιά σε επαφή με σπουδαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πόσο δύσκολο είναι να μεταφέρεις ένα κλασικό έργο στη σκηνή, κρατώντας την ουσία του αλλά κάνοντάς το προσιτό στα παιδιά του σήμερα;
Οι βασικές πηγές από τις οποίες αντλώ τα κείμενα που διασκευάζω και σκηνοθετώ για τα παιδιά είναι τα λαϊκά παραμύθια της Ελλάδας και όλου του κόσμου, καθώς και έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είναι ιστορίες που με εμπνέουν και με συγκινούν, δημιουργούν εικόνες μέσα μου και με κινητοποιούν, όπως συνέβαινε από τότε που ήμουν κι εγώ παιδί.
Η μεταφορά τους στη σκηνή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Προσπαθώ κάθε φορά να βρίσκω μια ισορροπία ανάμεσα στην ακρίβεια και την πιστότητα στο κείμενο και το πνεύμα του, αλλά και στο φαντασιακό τοπίο στο οποίο με ταξιδεύει αρχικά το ίδιο το έργο.
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να ανακαλύψεις, μέσα από την έρευνα του κειμένου, της εποχής, του εικαστικού περιβάλλοντος και της μουσικής, πού συναντιέται αυτή η ιστορία με το σήμερα των παιδιών, τόσο σε ρεαλιστικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο. Πώς μπορεί να τα οδηγήσει να δουν τον κόσμο με τη δική τους ματιά;
Άλλωστε, συχνά αναρωτιέμαι τι σημαίνει πραγματικά «προσιτό» για τα παιδιά. Είναι κάτι εύκολο και κατανοητό ή κάτι που τους δίνει πρόσβαση στα δικά τους δύσκολα ερωτήματα, στις αγωνίες και στην αθωότητά τους;
Στον «Όλιβερ Τουίστ» του Κάρολου Ντίκενς συναντάμε τη φτώχεια, την αδικία και την ανάγκη ενός παιδιού για αγάπη και ασφάλεια. Ποια στοιχεία της ιστορίας σάς άγγιξαν περισσότερο και τι θα θέλατε να πάρουν μαζί τους τα παιδιά φεύγοντας από την παράσταση;
Με άγγιξε η πορεία αυτού του παιδιού μέσα από το σκοτάδι προς το φως. Νιώθω ευγνωμοσύνη προς την Παιδική Σκηνή της Μαριάννας Τόλη που μου έδωσε την ευκαιρία, σε αυτόν τον υπέροχο χώρο όπου έχει γραφτεί ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του σύγχρονου παιδικού θεάτρου, να επισκεφτώ την ιστορία αυτού του αγοριού.
Γιατί στην πραγματικότητα είναι η ιστορία της παιδικής μας ηλικίας. Είναι η ιστορία όλων μας, καθώς αναζητούμε το καλό και το δίκαιο.
Θα ήθελα η παράσταση να αποτελέσει για τα παιδιά ένα παράδειγμα αληθινής αντίστασης απέναντι στην καθημερινή σκληρότητα που βιώνουν. Να αντλήσουν δύναμη και να θυμηθούν ότι μπορούν να σταθούν απέναντι σε κακοποιητικές συμπεριφορές και σε έναν κόσμο που δεν σέβεται τα δικαιώματά τους. Μακάρι να γίνει για εκείνα ένα μικρό σημείο αναφοράς για την ελπίδα και τη δικαιοσύνη.
Σε μια εποχή που τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στις οθόνες και την ταχύτητα της καθημερινότητας, τι πιστεύετε ότι μπορεί να τους προσφέρει το θέατρο που δεν μπορούν να βρουν αλλού;
Το θέατρο μπορεί να τους προσφέρει έναν κόσμο παρατήρησης, βραδύτητας, ακρόασης και ησυχίας. Έναν τόπο όπου μαθαίνουμε να κατανοούμε τον άλλον, να στηρίζουμε τον διπλανό μας, να αναπνέουμε και να ονειρευόμαστε.
Είναι ένας χώρος όπου μια περιπέτεια δεν αποτελεί απλώς ψυχαγωγία, αλλά μπορεί να γίνει αφετηρία για να βρούμε δύναμη και να κάνουμε μια νέα αρχή. Ένας κόσμος όπου όλα είναι πιθανά και όλα μπορούν να συμβούν.
