Έχετε σπουδάσει υποκριτική στη σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη και έχετε κάνει μαθήματα τραγουδιού με τον Κώστα Θωμαΐδη. Σήμερα συνδυάζετε αυτές τις δύο τέχνες, απευθυνόμενοι σε παιδιά… Υπήρξε κάποια καθοριστική εμπειρία που σας οδήγησε στο παιδικό κοινό; Τι ανακαλύψατε εκεί για τον εαυτό σας ως δημιουργό;
Πέρα από τα μαθήματα τραγουδιού με τον Κώστα Θωμαΐδη, είχα την τύχη να μαθητεύσω και κοντά στη Μάρω Θεοδωράκη, η οποία υπήρξε δασκάλα μου στη σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη.
Η εμπειρία που με οδήγησε στο παιδικό κοινό δεν ήρθε αρχικά μέσα από την επαφή μου με τα παιδιά, αλλά μέσα από έναν άνθρωπο: τον Γιώργο Φραντζεσκάκη. Είχα τη χαρά να παίξω σε μια παράσταση που σκηνοθετούσε, τον «Μάγο του Οζ». Το πάθος του, η αγάπη του και η απλότητά του με έκαναν να αγαπήσω την εξιστόρηση έργων στα παιδιά.
Εκεί ανακάλυψα ότι μπορώ να διασκευάζω, να σκηνοθετώ και να οργανώνω ολόκληρη τη διαδικασία μιας θεατρικής παραγωγής. Με επιτυχία ή όχι, ο χρόνος θα το δείξει! Όμως η αγάπη που εισπράττουμε μέχρι σήμερα από το κοινό, τους εκπαιδευτικούς και κυρίως τα παιδιά, μας κάνει να αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο.
Από τον «Τρελαντώνη» στον μικρό Μίκη: πόσο σας ενδιαφέρει να δείχνετε ότι οι σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν παιδιά με αταξίες, φόβους και αμφιβολίες; Τι προσφέρει αυτή η ματιά στους μικρούς θεατές;
Με ενδιαφέρει πάρα πολύ, γιατί κι εγώ στο σχολείο ήμουν ακριβώς ένα τέτοιο παιδί! Είχα πάντα απορίες, ήθελα να μαθαίνω, να ανακαλύπτω, να κάνω αταξίες, να δοκιμάζω τα όρια και να αντιμετωπίζω τους φόβους μου. Πιστεύω ότι η περιέργεια πρέπει να βρίσκεται στη φύση των παιδιών. Είναι αυτή που τα βοηθά να ονειρεύονται, να αναρωτιούνται και να μαθαίνουν.
Αυτή η ματιά προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να ταυτιστούν με τους ήρωες που έρχονται κάθε φορά να παρακολουθήσουν. Να καταλάβουν ότι και οι σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν κάποτε παιδιά, με τις δικές τους αγωνίες, τις απορίες και τα όνειρά τους.
Ξέρετε, για μένα η μεγαλύτερη επιτυχία είναι όταν, βγαίνοντας από μια θεατρική αίθουσα, τα παιδιά έρχονται και με ρωτούν: «Τώρα στον Μίκη, πού είναι τα γυαλιά του; Η πένα του; Θέλουμε να δούμε τα πράγματά του!».
Πόσο σπουδαίο είναι να μπαίνουν στην αίθουσα με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και δισταγμό και να βγαίνουν με μάτια γεμάτα ενθουσιασμό, θέλοντας να ανακαλύψουν ακόμη περισσότερα!
Θυμάμαι, μάλιστα, μια δασκάλα από ένα μακρινό σημείο της χώρας μας, όπου είχαμε ταξιδέψει στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Το καλοκαίρι, στο τέλος της χρονιάς, μας έστειλε μήνυμα και μας είπε ότι ρώτησε τα παιδιά του νηπιαγωγείου τι θυμούνταν από όλη τη σχολική χρονιά. Τα περισσότερα απάντησαν: «Τον Μίκη!».
Αυτές είναι οι στιγμές που με κάνουν να θέλω να υπηρετώ αυτό το είδος θεάτρου. Είναι η ευθύνη και το χρέος απέναντι σε ψυχές τόσο αγνές.
Ποια προσωπική λεπτομέρεια ανακαλύψατε στο αρχείο του Μίκη Θεοδωράκη που άλλαξε την εικόνα σας γι’ αυτόν; Πώς τη μεταφέρατε στη σκηνή;
Ξέρετε, όσο περισσότερο ανακαλύπτεις το Αρχείο του Μίκη, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι τη γενναιοδωρία του, την αρχοντιά του, το πάθος και το πείσμα του. Νιώθω ότι ό,τι αγγίζεις από τον Μίκη δεν γίνεται να μη σε γεμίσει με όλα αυτά.
Η ζωή είναι συναντήσεις ανθρώπων. Κάποιες συναντήσεις σε καθορίζουν. Αυτή η συνάντηση με τον Μίκη με καθόρισε.
Προσπάθησα να μεταφέρω στη σκηνή αυτή τη δύναμη μέσα από το πάθος του για τη ζωή. Σε αυτό με βοήθησε καθοριστικά ο Άρης Δελαγραμμάτικας, που υποδύεται τον Μίκη. Όταν έγραφα το κείμενο, δεν ήξερα πώς θα μπορούσε να μεταφερθεί στη σκηνή μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα. Κι όμως, ο Άρης τα κατάφερε.
Ως άνθρωποι και ως συνεργάτες έχουμε κοινές αξίες και αυτό μας βοήθησε να χτίσουμε έναν μοναδικό κώδικα επικοινωνίας, γεμάτο σεβασμό σε αυτό που κάνουμε. Σε κάθε παράσταση τον θαυμάζω όλο και περισσότερο για το ταλέντο του. Θέλω να πιστεύω πως κι εκείνος θαυμάζει αντίστοιχα τη δουλειά μου και γι’ αυτό αφέθηκε και εμπιστεύτηκε αυτό που δημιουργήσαμε μαζί.
Σε προηγούμενη συνέντευξή σας αναφέρατε ότι τα παιδιά ενδιαφέρθηκαν για το τι ένιωθε ο Μίκης όταν έγραφε ή έπαιζε μουσική. Τώρα που η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, θυμάστε μια συγκεκριμένη ερώτηση ή αντίδραση μικρού θεατή που σας αιφνιδίασε;
Ναι! Υπάρχει μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Μέσα στην παράσταση υπάρχει μια σκηνή όπου ο Μίκης φεύγει με τη Μυρτώ για το Παρίσι. Αφού πρώτα έχει πει «παντρευτήκαμε», στο τέλος της παράστασης ήρθε ένα αγοράκι, περίπου πέντε ή έξι ετών, και μου είπε: «Εγώ ξέρω πως ο Μίκης την αγαπάει πολύ τη Μυρτώ, γι’ αυτό έγραψε τραγούδια για εκείνη».
Τον ρώτησα: «Και πού το ξέρεις; Μπορεί απλώς να είχε έμπνευση και να έγραψε τα τραγούδια». Κι εκείνος επέμενε: «Εγώ ξέρω!».
Αυτό το «εγώ ξέρω» ήταν τόσο δυνατό, τόσο αυθόρμητο, που ένιωσα πως εκείνη τη στιγμή είχαμε πλημμυρίσει και οι δύο από τη μουσική και την αγάπη του Μίκη.
Έχοντας δουλέψει και στα «Πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα» για βρέφη, τι θα λέγατε στους γονείς που θεωρούν το παιδί τους «πολύ μικρό» για τον Θεοδωράκη; Με ποιο τραγούδι του θα προτείνατε να ξεκινήσουν;
Ίσως κι εγώ να πίστευα το ίδιο, αν ήμουν γονιός. Ότι το παιδί μου είναι πολύ μικρό για τον Θεοδωράκη και τι θα μπορούσε άραγε να καταλάβει;
Όμως, με την πολύτιμη βοήθεια των ανθρώπων της Μουσικής Βιβλιοθήκης, της κυρίας Βάλιας Βράκα, που είναι υπεύθυνη για το Αρχείο του Μίκη, καθώς και όλων των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτόν τον σπουδαίο φορέα, καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια παράσταση που πρώτα και πάνω απ’ όλα αναδεικνύει την αγάπη του Μίκη για τη μουσική από τότε που ήταν παιδί.
Και αυτό, ξέρετε, δεν έχει ηλικία! Η αγάπη, το πάθος και τα όνειρα ανήκουν δικαιωματικά στα παιδιά, αλλά και σε εμάς τους μεγάλους που θέλουμε να επιστρέφουμε σε αυτή την πλευρά της ψυχής μας.
Η αγάπη, ο στόχος, το όνειρο και η ελπίδα, όταν είναι γεμάτα μουσική, είναι για όλους μας!
Γι’ αυτό και πιστεύω ότι αυτή η παράσταση έχει τόσο μεγάλη αποδοχή από όλες τις ηλικίες. Από 4 έως 104 ετών!
Για ένα πρώτο τραγούδι θα πρότεινα τη «Βάρκα στο γιαλό». Έχει μια γλυκύτητα και μια αμεσότητα που μπορούν να αγγίξουν ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά. Και από εκεί μπορεί να ξεκινήσει ένα ολόκληρο μουσικό ταξίδι στον κόσμο του Μίκη.
