Ο Γιώργος Τσαγκαράκης υπήρξε δάσκαλός σας πριν από τη δραματική σχολή και σήμερα συνεργάζεστε μαζί του και ως βοηθός σκηνοθέτη. Τι έχει αλλάξει περισσότερο στη Σοφία που ξεκινούσε τότε; Υπάρχει κάτι που σας έμαθαν οι μικροί θεατές και δεν θα μπορούσε να σας το διδάξει καμία σχολή;
Η αλήθεια είναι ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Όσο μεγαλώνει ένας άνθρωπος, αποκτά εμπειρίες, μαθαίνει, διαβάζει και εξελίσσεται. Μαθαίνει να μελετά και να σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο και μεθοδολογία. Αποκτά γνώσεις τόσο μέσα από τη σχολή όσο και μέσα από την ίδια την κοινωνία, και τις μεταφέρει στην προσωπική του ζωή αλλά και στον τρόπο δουλειάς του. Σχετικά με τους μικρούς μας φίλους, αυτό που δεν μπορεί να σου μάθει μια σχολή είναι η άμεση επαφή που έχεις μαζί τους και, φυσικά, οι αντιδράσεις τους, οι οποίες είναι πάντα αυθόρμητες, φυσικές και γεμάτες ειλικρίνεια. Ακόμη και ο τρόπος σκέψης των παιδιών διαφέρει από αυτόν ενός ενήλικα. Έχω μάθει από τα παιδιά —και προσπαθώ και εγώ η ίδια να το κρατήσω ως χαρακτηριστικό μου— τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο γύρω τους. Έχουν τρομερή φαντασία, βλέπουν τη ζωή και το θέατρο σαν παιχνίδι και, με βάση αυτό, ζουν και εκφράζονται. Νομίζω, λοιπόν, πως το πιο σημαντικό για εμένα είναι να διατηρήσω αυτή τη φαντασία και αυτό το παιχνίδι.
Στην παράσταση υποδύεστε το εξωστρεφές Αστροναυτόπουλο, ενώ έχετε πει ότι η εξωστρέφεια δεν είναι δικό σας χαρακτηριστικό. Τι ανακαλύψατε για τον εαυτό σας μέσα από αυτόν τον ρόλο;
Νομίζω ότι, και με βάση αυτό που είπα πριν, ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από το παιχνίδι είναι το πιο σημαντικό. Στο παιχνίδι, λοιπόν, όσο εσωστρεφής και να είσαι χρειάζεται να συνδεθείς και με το περιβάλλον γύρω σου. Επικοινωνείς με τους άλλους ανθρώπους, μοιράζεσαι σκέψεις, ιδέες και φτιάχνεις έναν κοινό κόσμο με τα άτομα που παίζεις. Αυτό ακριβώς χρειάζεται και στο θέατρο: να δημιουργείς κάτι από το μηδέν μαζί με κάποιον άλλον και να προχωράς μαζί του.
Στην παράσταση η μικρή Ελπίδα ταξιδεύει στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μαζί με τον Παλιάτσο, αναζητώντας απαντήσεις για τον κόσμο. Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο σημείο σε αυτό το ταξίδι και ποια αντίδραση των παιδιών από την πλατεία σας έχει συγκινήσει περισσότερο μέχρι στιγμής;
Η στιγμή που έχω συγκινηθεί, νομίζω, περισσότερο είναι όταν, ως αστροναυτόπουλο, ζητάω τη βοήθεια των παιδιών για να μεταδώσουμε σε όλον τον κόσμο το μυστικό για το πώς θα φέρουμε την Ειρήνη. Μέσα από μια διάδραση μαζί τους, γινόμαστε όλοι μια ομάδα και συμβάλλουμε σε αυτόν τον σκοπό. Η άμεση ανταπόκριση, η υποστήριξη, αλλά και η θέληση των παιδιών για έναν ομορφότερο κόσμο χωρίς πολέμους είναι αυτά που πραγματικά με συγκινούν. Γιατί τα παιδιά —και πολύ καλά κάνουν— αγαπούν τον κόσμο, θέλουν το καλό του και θα έκαναν ό,τι μπορούσαν για αυτό, ξεκινώντας ακόμα και μέσα από ένα παιχνίδι στο θέατρο.

Σε παλιότερη συνέντευξή σας έχετε πει ότι «τα παιδιά πρέπει να ξέρουν την αλήθεια». Όταν, όμως, ένα μικρό παιδί ρωτά «γιατί γίνονται πόλεμοι;», η απάντηση δυσκολεύει ακόμη και τους μεγάλους. Πώς προσεγγίζετε αυτή την αλήθεια στην παράσταση, ώστε τα παιδιά να καταλάβουν χωρίς να φύγουν φοβισμένα;
Η αλήθεια πολλές φορές μπορεί να είναι σκληρή και πολλές φορές δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να πούμε σε ένα παιδί. Όμως, η ερώτηση δεν έρχεται από μόνη της, δεν είναι δεδομένη. Έρχεται γιατί αυτό συμβαίνει γύρω μας, γιατί τα παιδιά το βλέπουν, το ακούν, το ζουν και προφανώς γεννιέται η απορία, του γιατί, του πως. Εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια. Μέσα από την εξήγηση με απλά και κατανοητά λόγια, κρατώντας την ουσία του ότι οι πόλεμοι δεν συμβαίνουν από μόνοι τους, ότι υπάρχουν κάποιοι που έχουν συμφέρον από αυτό αλλά και -ίσως το πιο σημαντικό αν με ρωτάτε- ότι τα παιδιά και ο κόσμος γενικά μπορεί και πρέπει να κάνει κάτι για να τους σταματήσει. Γιατί μπορούμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο όπως αυτός του Αστροναυτόπουλου που δεν γνώρισε ποτέ την φτώχεια, την αδικία και τους πολέμους.
Τα ποιήματα του Φώντα Λάδη γίνονται ζωντανή μουσική και τα παιδιά συμμετέχουν στην εξέλιξη της ιστορίας. Μπορείτε να μας περιγράψετε μια στιγμή της παράστασης στην οποία οι μικροί θεατές χρειάζεται να συνεργαστούν και να ανακαλύψουν στην πράξη τι σημαίνει «μαζί»;
Η παράστασή μας, όπως γνωρίζετε, είναι διαδραστική· τα παιδιά, λοιπόν, παίζουν καθοριστικό ρόλο για να συνεχιστεί η ιστορία. Την πρώτη φορά που έρχομαι σε επαφή μαζί τους ως Αστροναυτόπουλο, τα καλώ —με τη βοήθεια των μουσικών μας, της Πολυξένης Καράκογλου και της Νατάσσας Μουσάδη, οι οποίες συνέθεσαν και τη μουσική της παράστασης— να τραγουδήσουν μαζί μας για να φέρουμε την Ειρήνη στον κόσμο. Οι φωνές των παιδιών και η συμμετοχή τους σε αυτό το τραγούδι, όπου όλα μαζί βάζουν τα δυνατά τους για να ακουστεί παντού η λέξη «Ειρήνη», είναι αυτά που δείχνουν την αξία και τη δύναμη που έχει το «μαζί».
Μια παράσταση μπορεί να μιλά για αποδοχή, αλλά ένα παιδί να ακούει μετά από έναν μεγάλο «μην κάνεις παρέα με αυτόν, είναι διαφορετικός». Τι θα θέλατε να αναρωτηθούν οι γονείς για το δικό τους παράδειγμα, φεύγοντας από «Τα παιδιά του κόσμου τραγουδούν την Ειρήνη»;
Ότι τα παιδιά, και συνολικά ο κόσμος, δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, ό,τι διαφορετικό κι αν έχουν — είτε κατάγονται από άλλη χώρα και μιλούν άλλη γλώσσα, είτε έχουν άλλο χρώμα, είτε έχουν διαφορετικές συνήθειες και κουλτούρες. Αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα στην καθημερινότητά τους και αυτό δεν έχει να κάνει με εξωτερικά χαρακτηριστικά· έχει να κάνει με το ότι είναι άνθρωποι που δουλεύουν, που σπουδάζουν, που πάνε σχολείο και επηρεάζονται από την κοινωνία. Θα ήθελα οι γονείς να φύγουν με τη σκέψη ότι κανένα παιδί —και κανένας άνθρωπος, φυσικά, από όπου κι αν προέρχεται στη Γη ή ακόμα και από έναν άλλο πλανήτη, όπως το Αστροναυτόπουλο— δεν είναι μόνο του, και πως αν είμαστε όλοι μαζί και ενωμένοι, μπορούμε να ζήσουμε χαρούμενοι, χωρίς πολέμους και αδικίες.










