Εδώ δεν μιλάμε για τάξη και ησυχία. Μιλάμε για καρδιά. Για ζωή σε πλήρη ένταση.
Το σπίτι λειτουργεί σαν δημόσια υπηρεσία
Η πόρτα δεν κλείνει ποτέ. Άνθρωποι μπαινοβγαίνουν. Κάποιος ψάχνει φορτιστή. Κάποιος άλλος παπούτσια. Κάποιος τρίτος φωνάζει μαμά με τόνο επείγοντος λες και καίγεται ο κόσμος, ενώ απλώς δεν βρίσκει το μολύβι του.
Η έννοια της ιδιωτικότητας εξαφανίζεται νωρίς. Δεν υπάρχει προσωπικός χώρος. Υπάρχει χώρος που αυτή τη στιγμή δεν τον χρησιμοποιεί κανείς και άρα είναι διαθέσιμος.
Ακόμα και η τουαλέτα γίνεται σημείο κοινωνικής συνεύρεσης. Πάντα κάποιος θα χτυπήσει την πόρτα. Πάντα κάποιος θα χρειαστεί κάτι εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Η ησυχία θεωρείται ύποπτη κατάσταση
Σε μια πολύτεκνη οικογένεια, ο θόρυβος είναι το φυσιολογικό. Φωνές, γέλια, τσακωμοί, τραγούδια, κλάματα, όλα μαζί. Αν ξαφνικά επικρατήσει σιωπή, κάτι συμβαίνει.
Η απόλυτη ησυχία δεν είναι ευλογία. Είναι προειδοποίηση. Σημαίνει ότι κάποιο παιδί κάνει κάτι που δεν πρέπει ή ότι κάτι έχει ήδη γίνει και δεν το έχεις μάθει ακόμα.
Και έτσι ζεις σε μια μόνιμη εγρήγορση. Όχι από άγχος. Από εμπειρία.
Το φαγητό δεν προλαβαίνει να κρυώσει
Μαγειρεύεις μεγάλες ποσότητες. Κατσαρόλες που θα ζήλευε ταβέρνα. Και όμως, μέσα σε λίγα λεπτά το φαγητό εξαφανίζεται. Κανείς δεν θυμάται να έφαγε τόσο πολύ. Όλοι πεινάνε ξανά σε μία ώρα.
Το ψυγείο είναι ένας χώρος προσωρινής φιλοξενίας. Ό,τι μπει μέσα, έχει περιορισμένο χρόνο ζωής.
Μαθαίνεις να ψωνίζεις με ένστικτο. Να υπολογίζεις όχι με μερίδες αλλά με πιθανότητες. Να ξέρεις ότι πάντα κάποιος θα πει δεν μου φτάνει.
Τα ρούχα αλλάζουν χέρια χωρίς ειδοποίηση
Σε μια πολύτεκνη οικογένεια, τα ρούχα δεν ανήκουν σε κάποιον. Κυκλοφορούν. Μπλούζες που αγοράστηκαν για ένα παιδί καταλήγουν σε άλλο. Φούτερ που δεν θυμάσαι καν πότε μπήκαν στο σπίτι εμφανίζονται ξαφνικά φορεμένα.
Η έννοια το δικό μου αντικαθίσταται από το δικό μας. Και οι κάλτσες είναι πάντα μόνες. Ποτέ δεν βρίσκεις ζευγάρι. Αποδέχεσαι το γεγονός και προχωράς.
Το πρόγραμμα είναι θεωρητικό
Υπάρχει πρόγραμμα. Γραμμένο. Καλοπροαίρετο. Αλλά η πραγματικότητα έχει άλλα σχέδια. Ένα παιδί έχει δραστηριότητα. Ένα άλλο έχει ξεχάσει εργασία. Ένα τρίτο δεν νιώθει καλά αλλά νιώθει αρκετά καλά για να κάνει φασαρία.
Η οργάνωση είναι συνεχής κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μαθαίνεις να αλλάζεις σχέδια χωρίς εκνευρισμό. Να λειτουργείς με ευελιξία. Να αυτοσχεδιάζεις καλύτερα κι από επαγγελματία.
Οι καβγάδες είναι συχνοί αλλά σύντομοι
Τσακώνονται για τα πάντα. Για μια καρέκλα. Για ένα παιχνίδι. Για μια λέξη. Για το ποιος κοίταξε ποιον. Και μετά από λίγο γελάνε μαζί σαν να μην έγινε τίποτα.
Τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα να λύνουν διαφορές. Γιατί δεν υπάρχει χώρος για μούτρα που κρατούν μέρες. Η ζωή προχωρά και πρέπει να συμβιβαστείς.
Η μαμά και ο μπαμπάς γίνονται πολυεργαλεία
Σε μια πολύτεκνη οικογένεια, ο γονιός δεν έχει έναν ρόλο. Έχει πολλούς. Είναι οδηγός, δάσκαλος, διαιτητής, μάγειρας, ψυχολόγος, οργανωτής, παρηγορητής.
Η κούραση είναι δεδομένη αλλά η αντοχή μεγαλώνει. Κάνεις πράγματα που δεν πίστευες ότι μπορείς. Και τα κάνεις χωρίς να το πολυσκέφτεσαι.
Η αγάπη δεν μοιράζεται. Πολλαπλασιάζεται
Και εδώ είναι όλο το νόημα. Γιατί μέσα σε αυτό το χάος, μέσα στην κούραση και τη φασαρία, υπάρχει κάτι σταθερό. Αγάπη. Πολλή αγάπη. Αγκαλιές που δεν τελειώνουν. Φωνές που μπορεί να σε εξαντλούν αλλά αν λείψουν, πονάνε.
Η πολύτεκνη οικογένεια είναι σχολείο ζωής. Μαθαίνεις τι σημαίνει να δίνεις χωρίς να μετράς. Να αγαπάς χωρίς όρους. Να ανήκεις.
Και όταν κάποτε το σπίτι αδειάσει
Θα έρθει η μέρα που το σπίτι θα είναι ήσυχο. Που τα δωμάτια θα είναι τακτοποιημένα. Που το ψυγείο θα κρατάει φαγητό για μέρες. Και τότε θα θυμάσαι.
Θα θυμάσαι το χάος. Τον θόρυβο. Την κούραση. Και θα χαμογελάς. Γιατί θα ξέρεις ότι έζησες κάτι γεμάτο. Κάτι αληθινό.
Η πολύτεκνη οικογένεια δεν είναι εύκολη. Είναι όμως πλούσια. Σε εμπειρίες, σε συναισθήματα, σε ζωή. Και αυτό δεν αντικαθίσταται με τίποτα.