Όταν οι ερωτήσεις δεν τελειώνουν ποτέ
Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία μέρα που δεν είχα απορίες. Από το πόσο συχνά πρέπει να πλένω τα παιδικά ρούχα, μέχρι το τι να μαγειρέψω χωρίς ζάχαρη ή πώς να εξηγήσω στο παιδί μου κάτι που ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω πλήρως. Η μητρότητα είναι γεμάτη μικρές αποφάσεις, που με δυσκολεύουν πολύ περισσότερο απ' ότι μπορούσα να φανταστώ.
Κάπου ανάμεσα στην κούραση, την έλλειψη χρόνου και το «δεν προλαβαίνω ούτε να σκεφτώ», άρχισα να απευθύνω αυτές τις ερωτήσεις στο Chat Gpt. Όχι γιατί πιστεύω ότι ξέρει καλύτερα από εμένα, αλλά γιατί πολλές φορές χρειάζομαι απλώς μια πρώτη απάντηση, ένα σημείο εκκίνησης.
Ένας σύμμαχος που δεν κρίνει
Αυτό που με έκανε να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ είναι ότι δεν με κάνει να νιώθω ανεπαρκής. Δεν θα με κοιτάξει περίεργα αν ρωτήσω κάτι που «θα έπρεπε να ξέρω». Δεν θα μου πει ότι υπερβάλλω ή ότι κάνω λάθος. Είναι εκεί, όποια ώρα κι αν το χρειαστώ, ακόμη και στις τρεις τα ξημερώματα που προσπαθώ να ηρεμήσω ένα παιδί και τον εαυτό μου ταυτόχρονα.
Ως μαμά που συχνά νιώθει εξαντλημένη, το να μπορώ να πάρω κάποιες ακίνδυνες αποφάσεις με τη βοήθεια της τεχνολογίας μοιάζει με μικρή ανακούφιση. Μου εξοικονομεί χρόνο και ενέργεια, που μπορώ μετά να δώσω αλλού.
Δεν περιμένω μαγικές λύσεις
Δεν περιμένω από την τεχνητή νοημοσύνη να μου πει πώς να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Δεν την ρωτάω για σοβαρά ιατρικά θέματα ή θέματα ψυχικής υγείας. Την χρησιμοποιώ περισσότερο σαν έναν «προσωπικό βοηθό», για να οργανώσω καλύτερα τις σκέψεις μου ή να πάρω ιδέες.
Τη ρωτάω για δραστηριότητες, για συνταγές, για τρόπους να εξηγήσω ένα δύσκολο θέμα με απλά λόγια. Τη χρησιμοποιώ για να γράψω ένα μήνυμα στη δασκάλα, να βελτιώσω τον τόνο σε ένα email ή να πάρω έμπνευση όταν νιώθω ότι έχω ξεμείνει από ιδέες.
Όταν η ψυχική εξάντληση... χτυπάει την πόρτα
Υπάρχουν μέρες που δεν είμαι απλώς κουρασμένη σωματικά. Είμαι ψυχικά εξαντλημένη. Ξέρω τι θα με βοηθούσε, αλλά δεν έχω τη δύναμη να το εφαρμόσω. Εκείνες τις στιγμές, ακόμη και μια απλή υπενθύμιση για αυτοφροντίδα ή μια πιο ψύχραιμη οπτική σε κάτι που με πιέζει, μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά.
Δεν αντικαθιστά ποτέ τους ανθρώπους μου, ούτε έναν ειδικό. Αλλά με βοηθά να πάρω μια απόσταση, να δω τα πράγματα πιο καθαρά και να κάνω το πρώτο μικρό βήμα.
Τα όρια που βάζω εγώ η ίδια
Ξέρω πολύ καλά ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν γνωρίζει το παιδί μου. Δεν ξέρει τον χαρακτήρα του, τις ευαισθησίες του, το οικογενειακό μας πλαίσιο. Γι’ αυτό και φιλτράρω ό,τι διαβάζω. Δεν παίρνω τίποτα ως απόλυτη αλήθεια και δεν αντικαθιστώ το ένστικτό μου.
Έχω επίγνωση ότι η υπερβολική αναζήτηση επιβεβαίωσης μπορεί να με κάνει πιο αγχωμένη. Γι’ αυτό προσπαθώ να τη χρησιμοποιώ με μέτρο και να θυμάμαι ότι δεν χρειάζομαι πάντα μια απάντηση από «έξω».
Η μαμά έχει πάντα τον πρώτο λόγο
Αν κάτι έχω καταλάβει μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή, είναι ότι κανένα εργαλείο δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη σχέση που έχω με τα παιδιά μου. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι ένα βοήθημα, ένας συνοδοιπόρος, αλλά όχι ο οδηγός.
Στο τέλος της ημέρας, εγώ ζω με τα παιδιά μου, εγώ τα παρατηρώ, εγώ τα γνωρίζω. Και όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος γύρω μας, αυτό παραμένει σταθερό. Εγώ είμαι η μαμά τους και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ!