Ερώτηση:
Σας γράφω γιατί νιώθω στεναχωρημένη και ενοχική και δεν ξέρω αν αυτό που ζω είναι φυσιολογικό. Από τότε που γεννήθηκε η μικρή μας κόρη, ο 3χρονος γιος μου δείχνει να με αποφεύγει. Δεν θέλει να τον πάρω αγκαλιά, δεν με φωνάζει πια για παιχνίδι και πολλές φορές μου λέει να φύγω και να πάω στο μωρό. Έχει κολλήσει περισσότερο στον μπαμπά του και εγώ νιώθω ότι ξαφνικά έχασα τη θέση μου στη ζωή του. Προσπαθώ να του δίνω χρόνο και να του δείχνω ότι τον αγαπώ το ίδιο, αλλά φοβάμαι μήπως νιώθει ότι τον αντικατέστησα ή ότι δεν χωράω πια στο δικό του κόσμο. Θέλω να τον βοηθήσω να νιώσει ξανά ασφάλεια και σύνδεση μαζί μου, χωρίς να πιέσω την κατάσταση ή να κάνω τα πράγματα χειρότερα.Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Η οικογένειά σας βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο και μία τέτοια δομική αλλαγή ήταν αναμενόμενο να ανατρέψει τις ισορροπίες και τα δυναμικά της οικογένειά σας.
Ο γιος σας δεν μπορεί να εκλογικεύσει την κατάσταση, άρα σε συναισθηματικό επίπεδο πιθανόν να νιώθει ότι τον έχετε εγκαταλείψει. Το γεγονός ότι έχει στραφεί προς τον πατέρα του δεν είναι ανησυχητικό, αντιθέτως δείχνει την υγιή προσπάθεια του παιδιού να διαχειριστεί τη ματαίωσή του και να λάβει συναισθηματική ικανοποίηση από άλλη πηγή.
Χρειάζεται να δει στην πράξη ότι θα είστε κοντά του και ότι με σταθερότητα επιδιώκετε τη σύνδεση μαζί του. Θα βοηθήσει, επίσης, να περνάτε προσωπικό χρόνο μαζί του χωρίς το μωρό.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.