Πριν γίνω μαμά, τα είχα όλα υπολογίσει αλλιώς
Πάντα έλεγα ότι θέλω τέσσερα παιδιά. Το έλεγα με σιγουριά, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που όλα τα αδέρφια ήμασταν πολύ δεμένα και ήθελα να δώσω το ίδιο και στα δικά μου παιδιά. Στο μυαλό μου, η κούραση ήταν προσωρινή, η αγάπη μόνιμη και η μητρότητα κάτι που απλώς «το έχεις μέσα σου».
Όταν έμεινα έγκυος στο πρώτο μου παιδί, όλα επιβεβαίωναν αυτή την εικόνα. Η εγκυμοσύνη κύλησε σχετικά καλά, η γέννα ήταν μια δυνατή εμπειρία και πίστευα ότι τα δύσκολα πέρασαν. Δεν είχα ιδέα.
Οι πρώτοι μήνες που με διέλυσαν
Θυμάμαι μια νύχτα, όταν το μωρό μου ήταν περίπου τριών μηνών. Ήταν ξημερώματα, δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν καθόλου και καθόμουν στον καναπέ κρατώντας ένα μωρό που έκλαιγε ασταμάτητα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάτι που δεν είχα τολμήσει ποτέ να πω δυνατά. Ότι είχα χάσει εντελώς τη ζωή μου.
Δεν ήταν μόνο η αϋπνία. Ήταν το συνεχές κλάμα του αν δεν το κρατούσα αγκαλιά. Οι ατελείωτοι θηλασμοί, η αγωνία ότι κάθε λάθος μου θα το «σημαδέψει» για πάντα. Η ευθύνη που δεν τελείωνε ποτέ. Και πάνω από όλα, ο φόβος ότι δεν τα κάνω καλά.
Μου είχαν πει ότι αν ήμουν καλή μαμά, το παιδί μου θα κοιμόταν εύκολα. Ψέματα. Εγώ έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα αλλά το μωρό ήταν «αλλεργικό» στον ύπνο.
Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να το περάσω αυτό 2η φορά
Κάπου εκεί γεννήθηκε η σκέψη που με τρόμαξε περισσότερο από όλες. Δεν θέλω να το ξανακάνω αυτό. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς υπάρχουν άνθρωποι που περνούν αυτή τη φάση και λένε «πάμε για άλλο ένα». Για μένα, η ιδέα και μόνο με έκανε να πανικοβάλλομαι.
Αγαπώ το παιδί μου περισσότερο από οτιδήποτε. Αλλά ο πρώτος χρόνος με το μωρό μου ήταν για μένα εξαντλητικός, ψυχοφθόρος και μοναχικός. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν ότι δεν ήθελα να το ξαναζήσω.
Η αλήθεια που δεν λέγεται συχνά δυνατά
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα την υποστήριξη που φανταζόμουν. Το σπίτι διαλυόταν, εγώ δεν προλάβαινα ούτε να φάω, ούτε να κάνω ένα ντους χωρίς άγχος. Είχα ανάγκη από τάξη γύρω μου για να νιώσω καλά, αλλά με ένα μωρό αυτό έμοιαζε αδύνατο.
Ακόμα και αν όλα ήταν ιδανικά, ακόμα και αν είχα περισσότερη βοήθεια, μέσα μου ήξερα ότι δεν θα ήθελα άλλο παιδί. Όχι γιατί δεν αγαπώ τη μητρότητα, αλλά γιατί με γνωρίζω. Και ξέρω τα όριά μου.
Δεν μου λείπει η εποχή που το παιδί μου ήταν νεογέννητο —και αυτό είναι εντάξει
Ακούω συχνά τη φράση «θα σου λείψουν αυτές οι μέρες». Ίσως σε κάποιους να λείπουν. Σε μένα όχι. Αγαπώ το παιδί μου όπως είναι τώρα. Χαίρομαι που μεγαλώνει, που επικοινωνεί, που γίνεται πιο ανεξάρτητο. Δεν νοσταλγώ τις νύχτες χωρίς ύπνο, το άγχος, την απόλυτη εξάρτηση.
Και αυτό δεν με κάνει λιγότερο καλή μαμά.
Το πόσα παιδιά θα κάνεις είναι προσωπική υπόθεση
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν πολλά παιδιά και είναι ευτυχισμένοι έτσι. Υπάρχουν άλλοι που κάνουν ένα και νιώθουν πλήρεις. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει μόνο το τι αντέχει ο καθένας, τι τον γεμίζει και τι του επιτρέπει να είναι καλά.
Εγώ ήθελα τέσσερα παιδιά. Μέχρι που γέννησα το πρώτο. Και σήμερα ξέρω ότι το να αλλάζεις γνώμη δεν είναι αποτυχία. Είναι αυτογνωσία.