Είναι ο σιωπηλός ρυθμός που κρατά το σπίτι όρθιο.
Μέσα σε μία μόνο μέρα, φορά πολλά ονόματα. Εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος, φίλη, κόρη. Κάποιες στιγμές αναρωτιέται αν το δικό της όνομα χάθηκε μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο. Στη δουλειά πρέπει να είναι αιχμηρή, ικανή και συγκροτημένη. Στο σπίτι οφείλει να είναι τρυφερή, υπομονετική και ανεξάντλητα δοτική. Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους, η καρδιά της λαχταρά απλώς λίγη ξεκούραση.
Υπάρχουν μέρες που το βάρος της ενοχής της σφίγγει το στήθος. Είναι ευγνώμων για την καριέρα της, για τον σκοπό και την ασφάλεια που προσφέρει, κι όμως δεν μπορεί να αγνοήσει τον πόνο όταν χάνει τη σχολική παράσταση ή ξεχνά να υπογράψει ένα χαρτί. Υπόσχεται στον εαυτό της πως αύριο θα τα καταφέρει καλύτερα, ακόμη κι όταν νιώθει τη δύναμή της να λιγοστεύει.
Κι όμως, ακριβώς εκεί, στο κέντρο της εξάντλησής της, κάτι την κρατά να συνεχίζει. Είναι η σκέψη των παιδιών της. Είναι τα πρόσωπά τους, οι φωνές τους, η ανάγκη τους να τη νιώθουν παρούσα. Όταν ψιθυρίζει μέσα της «δεν αντέχω άλλο», θυμάται για ποιον λόγο αντέχει. Η αγάπη της για εκείνα γίνεται η δύναμη που τη σηκώνει σε όσα δεν μπορεί να κουβαλήσει μόνη της.
Ο κόσμος μετρά την επιτυχία με όσα φαίνονται. Εκείνη όμως ξέρει ότι η αληθινή αξία κρύβεται αλλού. Στις μικρές, αόρατες στιγμές. Στο να σηκώνεται πριν ξημερώσει. Στο να εργάζεται με πρόθυμα χέρια. Στο να φυτεύει ασφάλεια και αγάπη σε κάθε καθημερινή λεπτομέρεια. Δεν είναι μια γυναίκα που τα έχει όλα υπό έλεγχο, αλλά μια μητέρα που δίνει ό,τι έχει.
Τις μέρες που νιώθει αόρατη, θυμάται ότι τα παιδιά της τη βλέπουν. Μπορεί όχι πάντα με λόγια, αλλά με τον τρόπο που τρέχουν στην αγκαλιά της, με τον τρόπο που την αναζητούν όταν κουράζονται ή φοβούνται. Κάθε μικρή πράξη αγάπης αφήνει αποτύπωμα, ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν το παρατηρεί.
Όταν νιώθει εξαντλημένη, της αρκεί ένα χαμόγελό τους για να ξαναπάρει ανάσα. Όταν αμφιβάλλει αν είναι αρκετή, θυμάται ότι για εκείνα είναι ολόκληρος ο κόσμος. Όταν αισθάνεται πως αποτυγχάνει, βρίσκει παρηγοριά στο να ακουμπήσει δίπλα τους και να ξεκουραστεί, έστω για λίγο.
Η μητρότητα δεν είναι εύκολη. Είναι όμως βαθιά δεμένη με την αγάπη. Αυτή την αγάπη που τη συνοδεύει σε κάθε σύσκεψη, σε κάθε διαδρομή, σε κάθε παραμύθι πριν τον ύπνο. Αυτή η αγάπη τη στηρίζει, τη γαληνεύει και περνά μέσα από εκείνη στα μικρά χέρια που την περιμένουν στο σπίτι.
Σε κάθε εργαζόμενη μητέρα πλήρους απασχόλησης, αυτή είναι η υπενθύμιση: δεν υστερείς, κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Ο κόπος σου, ορατός και αόρατος, έχει νόημα. Ο κόσμος ίσως να μη κατανοήσει ποτέ πλήρως τη σιωπηλή θυσία των ημερών σου, αλλά τα παιδιά σου τη νιώθουν. Και αυτή η αγάπη, μέρα με τη μέρα, πολλαπλασιάζεται.
Σήκωσε, λοιπόν, το βλέμμα σου. Είσαι εκεί. Σε κάθε εργασία, σε κάθε δάκρυ, σε κάθε μικρό ή μεγάλο θρίαμβο. Η δουλειά σου, η αγάπη σου και η επιμονή σου είναι η πιο καθαρή απόδειξη του πόσο βαθιά μπορεί να αγαπήσει μια μητέρα.
Ελεύθερη μετάφραση από Herviewfromhome.com
