Ερώτηση:
Εδώ και μερικούς μήνες ο ύπνος των παιδιών μας, 3 και 5 ετών, έχει γίνει καθημερινή μάχη. Ξεκινάμε με το δικό τους κρεβάτι, παραμύθια και αγκαλιές, αλλά μέσα στη νύχτα καταλήγουν πάντα στο δικό μας. Άλλες φορές από φόβο, άλλες απλώς γιατί «θέλουν τη μαμά και τον μπαμπά». Όλο αυτό ξεκίνησε από την 3χρονη κόρη μας και ακολούθησε και ο μεγάλος… Από τη μία δεν θέλω να τα πιέσω ούτε να νιώσουν απόρριψη. Από την άλλη, νιώθω εξάντληση και ενοχές που δεν αντέχω άλλο. Είναι φυσιολογικό σε αυτές τις ηλικίες; Τι μπορούμε να κάνουμε;Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Κατανοώ ότι βρίσκεστε σε μία φάση που δυσκολεύεστε, διότι ένας ποιοτικός ύπνος είναι απαραίτητος σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά μπορεί να περάσουν φάσεις που χρειάζονται πιο κοντά τους γονείς τους και αυτό να εκδηλωθεί μέσα από τις ρουτίνες του ύπνου.
Έτσι όπως τα περιγράφετε νομίζω ότι είναι διαφορετικές ανάγκες που οδηγούν το κάθε ένα από τα δύο παιδιά το βράδυ στο κρεβάτι σας. Την ώρα του ύπνου είναι δύσκολο να γίνει συζήτηση και διαπραγμάτευση. Σε άλλη στιγμή της μέρας όπου θα είστε σε ήρεμο κλίμα μπορείτε να τους εξηγήσετε και επιπλέον μπορείτε όταν θα έρχονται το βράδυ να τα συνοδεύετε στο δικό τους κρεβάτι και να παραμένετε για λίγη ώρα κοντά τους.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.