Αντίθετα, το mom rage είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που αποκαλύπτει κάτι πολύ μεγαλύτερο από την καθημερινότητα μιας οικογένειας. Αποκαλύπτει τις υπερβολικές απαιτήσεις που η κοινωνία φορτώνει στις πλάτες των μαμάδων.
Τι είναι το mom rage και γιατί μας τρομάζει
Το mom rage δεν μοιάζει με τον θυμό όπως τον ξέρουμε. Πρόκειται για μια έκρηξη θυμού που έρχεται σαν ξέσπασμα, απότομα, συνήθως για κάτι μικρό και ασήμαντο. Ένα ποτήρι που χύθηκε, ένα παιδί που δεν ακούει, μια στιγμή που όλα πάνε λάθος. Μετά ακολουθεί ενοχή, ντροπή και η αίσθηση ότι «δεν είμαι αρκετά καλή μαμά».
Αυτός ο θυμός μας τρομάζει γιατί δεν ταιριάζει με την εικόνα της «καλής μητέρας». Εκείνης που είναι πάντα ήρεμη, υπομονετική, δοτική και χαμογελαστή. Όταν μια μαμά θυμώνει, νιώθει ότι προδίδει αυτόν τον ρόλο. Κι όμως, ο θυμός δεν εμφανίζεται από το πουθενά.
Η δύσκολη καθημερινότητα μιας μαμάς
Οι σύγχρονες μητέρες μεγαλώνουν παιδιά σε μια κοινωνία που τους ζητά τα πάντα. Να εργάζονται σαν να μην έχουν παιδιά και να μεγαλώνουν παιδιά σαν να μην εργάζονται. Να είναι παρούσες, συναισθηματικά διαθέσιμες, ενημερωμένες, υπομονετικές, δημιουργικές. Να μην φωνάζουν, να μην θυμώνουν, να μην κουράζονται.
Τα social media ενισχύουν αυτή την πίεση. Εικόνες από τακτοποιημένα σπίτια, χαμογελαστά παιδιά, μαμάδες που τα προλαβαίνουν όλα. Η σύγκριση είναι καθημερινή και αθόρυβη. Και κάπου εκεί γεννιέται αυτό το αρνητικό συναίσθημα μέσα μας. Γιατί η πραγματικότητα δεν μοιάζει ποτέ έτσι.
Όταν η κούραση γίνεται θυμός
Το mom rage συχνά είναι η φωνή της εξάντλησης. Είναι το σώμα και το μυαλό που λένε «δεν αντέχω άλλο». Ύπνος λίγος, προσωπικός χρόνος ανύπαρκτος, συναισθηματική στήριξη περιορισμένη. Πολλές μαμάδες κουβαλούν το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας της οικογένειας, χωρίς πραγματική βοήθεια.
Όταν μια γυναίκα δεν έχει χώρο να εκφράσει την κούρασή της, όταν δεν της επιτρέπεται να είναι ευάλωτη, ο θυμός γίνεται η μόνη διέξοδος. Όχι επειδή δεν της αρέσει να είναι μαμά, αλλά επειδή έχει ξεχάσει πώς είναι να την φροντίζουν.
Η ενοχή που μας ακολουθεί
Μετά το ξέσπασμα έρχεται η ενοχή. «Δεν έπρεπε να φωνάξω». «Τραυμάτισα το παιδί μου». «Είμαι κακιά μαμά». Αυτές οι σκέψεις μεγαλώνουν τον φαύλο κύκλο. Αντί να δούμε τον θυμό ως μήνυμα, τον αντιμετωπίζουμε ως αποτυχία.
Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειες μαμάδες. Χρειάζονται αληθινές μαμάδες. Μαμάδες που κάνουν λάθη, που ζητούν συγγνώμη, που διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και δεν τα καταπιέζουν.
Πώς μπορούμε να «σπάσουμε» τον κύκλο
Η αντιμετώπιση του θυμού αυτού δεν ξεκινά από τεχνικές αυτοελέγχου. Ξεκινά από την αναγνώριση του προβλήματος. Αυτό που χρειάζεται είναι να επιτρέψει η κοινωνία μας στις μαμάδες να πουν «κουράστηκα», χωρίς να της κρίνει. Να μοιραστεί η ευθύνη της φροντίδας της οικογένειας και να μην πέφτει αποκλειστικά στη μαμά. Να αλλάξει το γνωστό αφήγημα γύρω από τη μητρότητα και τις θυσίες της.
Το να νιώθεις θυμό δεν είναι προσωπική αποτυχία
Ο θυμός μιας μαμάς δεν δείχνει αδυναμία χαρακτήρα. Είναι απλώς το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που ζητά από τις μαμάδες να είναι τα πάντα για όλους, εκτός από τον εαυτό τους. Όσο συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε αυτόν τον θυμό σαν κάτι που πρέπει να κρύβουμε, τόσο αυτός θα δυναμώνει.
Ίσως ήρθε η ώρα να τον ακούσουμε. Όχι για να τον δικαιολογήσουμε, αλλά για να καταλάβουμε τι μας λέει. Ο θυμός αυτός προσπαθεί να μας δείξει ότι έχουμε ανάγκη από λιγότερες απαιτήσεις και περισσότερη κατανόηση. Και αυτό δεν είναι μόνο θέμα της οικογένειάς μας, αλλά και θέμα ολόκληρης της κοινωνίας.