Είκοσι δύο ημέρες αναμονής, φόβου, προσευχής και σιωπηλής δύναμης, συμπυκνώνονται σε αυτή τη μία στιγμή. Στο τρέξιμο ενός παιδιού προς τον άνθρωπο που του είναι ασφάλεια. Στα χέρια ενός πατέρα που περίμεναν να την κρατήσουν ξανά.
Όταν ένα παιδί δίνει μάχη με τον καρκίνο, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο χρόνος παγώνει, οι ανάσες βαραίνουν, οι μέρες μετριούνται μία προς μία. Και τότε έρχεται το «πράσινο φως», όχι απλώς ως ιατρική ένδειξη, αλλά ως φως ελπίδας. Ως υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν μπαίνει σε καραντίνα, δεν φοβάται, δεν λυγίζει.
Η αγκαλιά μπαμπά - κόρης στο παρακάτω βίντεο που δημοσίευσε το edailygr, δεν είναι απλώς μια επανένωση. Είναι υπόσχεση. Ότι θα συνεχίσουν. Ότι θα παλέψουν. Ότι, ακόμα και στις πιο δύσκολες διαδρομές, η δύναμη γεννιέται εκεί που συναντιούνται δύο καρδιές.
Η λεζάντα που συνοδεύει το βίντεο
«Μετά από 22 ολόκληρες ημέρες, πατέρας και κόρη αγκαλιάζονται ξανά.
Η μικρή δίνει τη δική της μάχη με τον καρκίνο και, μόλις της δόθηκε το «πράσινο φως», έτρεξε κατευθείαν στην αγκαλιά του μπαμπά της.
Μια στιγμή που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις — δύναμη, αγάπη και ελπίδα μαζί».