Tο Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει πλέον 13 εκατομμύρια σκύλους, αλλά για την Louise αυτός ο αριθμός δεν υποδεικνύει μια κρίση. Είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα μηνύματα που έχουμε για το τι παρακινεί τους ανθρώπους το 2025 και πού βρίσκονται οι πραγματικές ευκαιρίες για τις επιχειρήσεις, τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και οποιονδήποτε προσέχει πώς συμπεριφέρονται πραγματικά οι άνθρωποι.
Η άποψη ότι η μείωση των γεννήσεων οφείλεται σε εγωισμό ή έλλειψη δέσμευσης φαίνεται να καταρρίπτεται από τους αριθμούς. Η απόφαση για την υιοθεσία ενός σκύλου αποτελεί μια δέσμευση βάθους δεκαετίας, η οποία απαιτεί σημαντικούς οικονομικούς πόρους, χρόνο και καθημερινή ενασχόληση.
Σύμφωνα με την ανάλυση της Glazebrook, η τάση αυτή εξηγείται από συγκεκριμένους κοινωνικούς παράγοντες:
- Η έλλειψη υποστήριξης: Η απουσία του παραδοσιακού δικτύου βοήθειας (παππούδες, συγγενείς) και η κρίση στον τομέα της φύλαξης παιδιών καθιστούν τη γονεϊκότητα μια εξαιρετικά δύσκολη απόφαση.
- Η ανάγκη για ανιδιοτελή σύνδεση: Σε μια εποχή κυριαρχίας των αλγορίθμων και της ψηφιακής κόπωσης, η σχέση με έναν σκύλο προσφέρει μια σπάνια μορφή αποδοχής χωρίς όρους.
- Η δομή στην τηλεργασία: Για τους εργαζόμενους από το σπίτι, η φροντίδα ενός κατοικίδιου προσφέρει νόημα στην καθημερινότητα.
Παρά την εκρηκτική αύξηση της ιδιοκτησίας σκύλων που εκτινάχθηκε από τα 9 εκατομμύρια της προ πανδημίας εποχής στα 13 εκατομμύρια σήμερα, οι υποδομές αδυνατούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Η δυσαρμονία αυτή γίνεται εμφανής σε κάθε πτυχή της δημόσιας σφαίρας από τους σταθμούς εξυπηρέτησης και τα μέσα μεταφοράς όπου οι ιδιοκτήτες συχνά έρχονται αντιμέτωποι με την αδιαφορία ή ακόμα μέχρι τον ίδιο τον σχεδιασμό των πόλεων.
Ωστόσο το πιο βαθύ χάσμα δεν εντοπίζεται μόνο στο οδικό δίκτυο ή στα τρένα αλλά και στο εσωτερικό των ίδιων των νοικοκυριών. Αναδύεται ένα παράδοξο φαινόμενο καθώς την ώρα που η πρόθεση των κηδεμόνων να εξασφαλίσουν την ευημερία των κατοικίδιων τους αγγίζει επίπεδα πρωτοφανούς αφοσίωσης, καταγράφεται ταυτόχρονα ένα έλλειμμα ουσιαστικής γνώσης γύρω από τις θεμελιώδεις βιολογικές και τις ψυχολογικές απαιτήσεις των ζώων.
Αυτή η ασυμβατότητα ανάμεσα στη συναισθηματική επένδυση και την πραγματική κατανόηση της φύσης του σκύλου μετατρέπει συχνά την αγάπη σε πηγή άγχους, ενώ αναδεικνύει την ανάγκη για μια νέα μορφή παιδείας που ξεπερνά τα όρια της απλής συνύπαρξης.
Η αναγνώριση αυτής της νέας πραγματικότητας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τον δημόσιο χώρο και την κοινότητα καθώς οι σκύλοι λειτουργούν πλέον ως ο συνδετικός κρίκος που μας αναγκάζει να επιστρέψουμε στην ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Μέσα από τις καθημερινές βόλτες και τις συναντήσεις στα πάρκα δημιουργούνται άτυπα κοινωνικά δίκτυα που σπάνε την απομόνωση των σύγχρονων πόλεων και προσφέρουν μια αίσθηση του ανήκειν που τόσο μας λείπει.
Τρεις προτάσεις για μια καλύτερη συνύπαρξη
- Η δημιουργία δικτύων ανταλλαγής παιχνιδιών μπορεί να περιορίσει τον όγκο των απορριμμάτων και να ενισχύσει τη συλλογικότητα στις γειτονιές, καθώς ένα καλάθι με αξεσουάρ έξω από το σπίτι ή την είσοδο του πάρκου αρκεί για να ξεκινήσει μια νέα αλυσίδα συναναστροφών.
- Ο σεβασμός στην επιθυμία του ζώου να μην ακολουθεί τους κηδεμόνες του σε μέρη που του προκαλούν δυσφορία, αποτελεί κρίσιμο παράγοντα ασφάλειας, διότι οι σκύλοι που παραμένουν ήρεμοι στο σπίτι είναι πολύ λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν επιθετικές συμπεριφορές στον δημόσιο χώρο.
- Η επένδυση στην ουσιαστική γνώση για τους λόγους πίσω από κάθε αντίδραση του σκύλου επιτρέπει στους ιδιοκτήτες να προσαρμόσουν την εκπαίδευση και το παιχνίδι τους εξασφαλίζοντας μια πιο αρμονική συμβίωση.
Πηγή: news247.gr