Αυτό ακριβώς περιέγραψε μια γυναίκα σε επιστολή της προς τη στήλη συμβουλών της Guardian. Για χρόνια πίστευε πως είχε έναν γεμάτο κοινωνικό κύκλο. Φίλες, παρέες, εξόδους, ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόταν στιγμές και αναμνήσεις. Όμως κάποια στιγμή μετακόμισε στην επαρχία και αποφάσισε, σχεδόν πειραματικά, να σταματήσει να είναι εκείνη που στέλνει πρώτη μήνυμα, που προτείνει καφέ, που θυμίζει γενέθλια και κρατά επαφή.
Και τότε συνέβη κάτι που τη διέλυσε ψυχολογικά: σχεδόν κανείς δεν την αναζήτησε.
«Αν με αγαπούσαν, δεν θα έστελναν έστω ένα μήνυμα;»
Η γυναίκα περιγράφει πως ένιωσε να χάνει ολόκληρη την ταυτότητά της μέσα σε λίγους μήνες. Αναρωτήθηκε αν είναι βαρετή, κουραστική ή απλώς ένας άνθρωπος που οι άλλοι ανέχονταν μόνο επειδή έκανε όλη τη «δουλειά» της φιλίας.
Και είναι μια σκέψη που πονά περισσότερο τις γυναίκες. Γιατί πολλές μεγαλώνουν μαθαίνοντας να φροντίζουν τις σχέσεις, να θυμούνται, να οργανώνουν, να ενδιαφέρονται, να κρατούν επαφές. Συχνά γίνονται άθελά τους ο συνδετικός κρίκος της παρέας. Η γυναίκα που θα στείλει πρώτη «τι κάνεις;», που θα κανονίσει την έξοδο, που θα θυμηθεί ότι κάποια περνά δύσκολα.
Όταν όμως σταματήσει να το κάνει, η σιωπή μοιάζει προσωπική απόρριψη. Η απάντηση της Eleanor Gordon Smith ήταν τρυφερή αλλά και ρεαλιστική. Εξήγησε ότι πολλοί άνθρωποι αγαπούν βαθιά τους φίλους τους, αλλά είναι τρομερά παθητικοί στις σχέσεις. Δεν παίρνουν πρωτοβουλία, όχι απαραίτητα επειδή αδιαφορούν, αλλά επειδή χάνονται μέσα στη ζωή τους, στις υποχρεώσεις, στην κούραση ή ακόμη και στην κοινωνική αμηχανία.
Οι γυναίκες που κρατούν τις παρέες ενωμένες κουράζονται πιο πολύ από όσο δείχνουν
Υπάρχει σχεδόν πάντα σε κάθε παρέα μία γυναίκα που λειτουργεί σαν «κόλλα». Εκείνη που οργανώνει τα τραπέζια, θυμάται τις επετείους, στέλνει μηνύματα στις γιορτές, ρωτά αν γύρισες σπίτι ασφαλής και φροντίζει να μη χαθούν οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Και το παράξενο είναι πως οι περισσότεροι θεωρούν δεδομένο ότι θα συνεχίσει να το κάνει για πάντα. Μέχρι που σταματά. Τότε αποκαλύπτεται κάτι αρκετά άβολο: πολλές φιλίες επιβιώνουν επειδή κάποιος καταβάλλει τεράστια συναισθηματική προσπάθεια στο παρασκήνιο. Και συνήθως αυτό το κάποιος είναι γυναίκα. Το ότι εσύ ήσουν πάντα η πρώτη που έστελνε μήνυμα δεν σημαίνει ότι ήσουν λιγότερο αγαπητή. Σημαίνει ίσως ότι ήσουν εκείνη που ήξερε καλύτερα να φροντίζει τις σχέσεις.
Η πρωτοβουλία δεν είναι πάντα μέτρο αγάπης
Η αρθρογράφος εξηγεί ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση στις φιλίες ενηλίκων. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως αν κάποιος δεν τους αναζητήσει πρώτος, τότε δεν νοιάζεται αρκετά. Όμως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν λειτουργούν πάντα τόσο «δίκαια» ή συμμετρικά.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα πάρουν ποτέ τηλέφωνο πρώτοι, αλλά όταν τους χρειαστείς θα έρθουν αμέσως. Άνθρωποι που δεν θυμούνται να στείλουν μήνυμα για μήνες, αλλά σε αγαπούν βαθιά. Άνθρωποι που θεωρούν δεδομένο ότι «είστε καλά», ακριβώς επειδή εσύ κρατούσες πάντα τη σύνδεση ζωντανή.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχεις δικαίωμα να πληγωθείς. Γιατί κάποια στιγμή ακόμη και οι πιο δοτικοί άνθρωποι κουράζονται να αισθάνονται πως κουβαλούν μόνοι τους ολόκληρες φιλίες.
Το πιο δύσκολο είναι να μη νιώσεις «ανεπιθύμητη»
Όταν κανείς δεν στέλνει μήνυμα πρώτος, είναι εύκολο να αρχίσεις να αμφισβητείς την αξία σου. Να σκέφτεσαι ότι ίσως δεν ήσουν ποτέ τόσο σημαντική όσο πίστευες. Όμως η Eleanor Gordon Smith επισημαίνει κάτι ουσιαστικό: το ότι κάποιος δεν παίρνει πρωτοβουλία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν σε αγαπά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Μπορείς να αποδεχτείς ότι στις περισσότερες σχέσεις ίσως είσαι εσύ ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα; Ή αυτό σε πληγώνει τόσο, που τελικά σε εξαντλεί; Γιατί υπάρχουν φιλίες που αξίζουν, ακόμη κι αν δεν είναι απολύτως ισορροπημένες. Και υπάρχουν κι άλλες που επιβιώνουν μόνο όσο εσύ τις κουβαλάς.
Δεν είσαι «λίγη» επειδή ήσουν εκείνη που νοιαζόταν περισσότερο
Το πιο συγκινητικό σημείο της ιστορίας είναι ίσως αυτό: η γυναίκα πίστεψε πως το πρόβλημα ήταν η ίδια. Όμως πολλές φορές οι άνθρωποι που αγαπούν πιο ενεργά είναι και εκείνοι που πληγώνονται περισσότερο.
Σε έναν κόσμο όπου όλοι τρέχουν, ξεχνάνε και απομακρύνονται εύκολα, οι άνθρωποι που θυμούνται να στείλουν ένα απλό «πώς είσαι;» έχουν μεγαλύτερη αξία από όσο νομίζουν.
Και ίσως η αλήθεια να είναι πολύ πιο απλή από όσο φοβόταν: δεν έχασε τις φίλες της επειδή είναι «κακός άνθρωπος». Ίσως απλώς συνειδητοποίησε πόσο αόραστη μπορεί να γίνει η φροντίδα όταν την προσφέρεις συνέχεια χωρίς να ζητάς τίποτα πίσω.
Πληροφορίες από Guardian