Ολόκληρη ανάρτηση
«Κάποιες νύχτες, το βάρος στην ανάσα μου δεν είναι η κούραση της μέρας, αλλά η σιωπηλή ερώτηση αν σου έδωσα αρκετά.
Κοιτάζω τα μικροσκοπικά σου χέρια να χαλαρώνουν στον ύπνο και μετρώ τις στιγμές που η υπομονή μου λύγισε, που η φωνή μου σκλήρυνε, που το βλέμμα μου χάθηκε στην οθόνη αντί να καθρεφτιστεί στο δικό σου.
Συγγνώμη, για τις ώρες που η δική μου ανάγκη να επιβιώσω έκλεψε λίγο από το φως της δικής σου χαράς.
Φοβάμαι πως οι ελλείψεις μου θα γίνουν τα δικά σου τραύματα. Όμως, κάθε φορά που ψάχνεις το χέρι μου μέσα στο σκοτάδι, θυμάμαι πως για σένα δεν είμαι μια σειρά από λάθη, αλλά ολόκληρος ο κόσμος σου.
Και υπόσχομαι, με την καρδιά μου κομματιασμένη από αγάπη, να προσπαθήσω ξανά αύριο.
Η ρίζα της ενοχής δεν βρίσκεται στην αποτυχία, αλλά στην τρομακτική έκταση μιας αγάπης που δεν δέχεται το "αρκετό".
Είναι η αόρατη σύγκρουση ανάμεσα στη γυναίκα που υπήρχε κάποτε και στη μητέρα που οφείλει να είναι πάντα εκεί, ένας διαρκής διαμελισμός ανάμεσα στον χρόνο που απαιτεί ο κόσμος και στον χρόνο που δικαιούται ένα παιδί.
Η μητέρα νιώθει ενοχές γιατί το ένστικτο την προστάζει να είναι η πηγή των πάντων, ενώ η φύση της παραμένει ανθρώπινη.
Κάθε δευτερόλεπτο που η σκέψη της δραπετεύει, κάθε φορά που το σώμα της ζητά απεγνωσμένα ξεκούραση, αισθάνεται πως κλέβει κάτι από το μέλλον του παιδιού της.
Η ενοχή γεννιέται από την ψευδαίσθηση πως η τελειότητα είναι η μόνη αποδεκτή μορφή φροντίδας, μετατρέποντας κάθε αναπόφευκτη αδυναμία σε μια κρυφή προδοσία απέναντι στην πιο αγνή εμπιστοσύνη που γνώρισε ποτέ.
Είσαι το λιμάνι του, κι ένα λιμάνι δεν κρίνεται από τη γαλήνη του νερού, αλλά από το αν η αγκαλιά του παραμένει ανοιχτή και σταθερή μετά από κάθε καταιγίδα».