Ερώτηση:
Καλησπέρα! Είμαι χωρισμένος εδώ και δύο χρόνια και ο 10χρονος γιος μου μένει μαζί μου κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Από τότε που χωρίσαμε, έχει αποκτήσει τη συνήθεια να κοιμάται στο κρεβάτι μου όταν είναι εδώ. Συνήθως κουρνιάζει δίπλα μου, με αγκαλιάζει και κοιμάται σχεδόν πάνω μου, σαν να φοβάται να απομακρυνθεί. Δεν θα κρύψω ότι κι εγώ το έχω ανάγκη, γιατί μου λείπει πολύ μέσα στην εβδομάδα. Η πρώην γυναίκα μου όμως λέει ότι “δεν είναι φυσιολογικό” για την ηλικία του και ότι τον κρατάω προσκολλημένο πάνω μου. Από τη μία νιώθω τρυφερότητα, από την άλλη ενοχές. Κάνω κάτι λάθος;Απάντηση:
Αγαπητέ αναγνώστη,
Από όσα γράφετε νιώθω ότι το να έχετε κοντά σας το γιο σας κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο δεν είναι αρκετό για κανέναν από τους δύο σας. Οπότε αναρωτιέμαι αν θα υπήρχε η δυνατότητα να γίνουν κάποιες διευθετήσεις, ώστε να έχετε περισσότερο χρόνο και μέσα στην καθημερινότητα.
Κατανοώ την τρυφερότητα που νιώθετε και οι δύο όταν κοιμάστε μαζί, αλλά υπάρχουν κι άλλοι τρόποι αυτή να εκφραστεί. Ο γιος σας βρίσκεται σε μία ηλικία που θα μπορούσε να κοιμηθεί μόνος του, ωστόσο για κάποιο λόγο επιδιώκει να κοιμάται μαζί σας. Σαν να θέλει να καλύψει μία συναισθηματική ανάγκη. Είναι άραγε δική του ανάγκη ή δική σας; Είναι σημαντικό να το διερευνήσετε αυτό, ώστε να αποφασίσετε πώς θέλετε να κινηθείτε.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.