Ερώτηση:
Είμαι μαμά ενός αγοριού δυόμισι ετών και τον περισσότερο χρόνο της ημέρας τον περνάμε μαζί, αφού εγώ έχω αναλάβει κυρίως τη φροντίδα του. Παρ' όλα αυτά, όταν γυρίζει ο μπαμπάς του από τη δουλειά, είναι σαν να με βάζει στο περιθώριο. Θέλει μόνο εκείνον για παιχνίδι, αγκαλιές και για να λέει όλα του τα νέα, ενώ πολλές φορές αν προσπαθήσω να τον πλησιάσω, μου λέει ότι θέλει τον μπαμπά του. Βέβαια, όταν στεναχωριέται, χτυπήσει ή χρειάζεται παρηγοριά, έρχεται συνήθως σε μένα. Παρόλο που το καταλαβαίνω λογικά, δεν μπορώ να μη νιώθω ότι με απορρίπτει. Αναρωτιέμαι μήπως κάνω κάτι λάθος ή μήπως αυτή η προτίμησή του δείχνει ότι δεν έχω χτίσει μαζί του τόσο δυνατό δεσμό όσο θα ήθελα. Είναι φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει ή θα έπρεπε να με προβληματίζει;Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Μέσα από τα λόγια σας νιώθω ότι η κατάσταση που περιγράφετε είναι φυσιολογική και δεν δηλώνει κάποια έλλειψη στη σχέση με το παιδί σας. Είναι αναμενόμενο και υγιές ο γιος σας να αναζητά τον πατέρα του και αυτό δεν υποδηλώνει κάτι αρνητικό για τη δική σας σχέση μαζί του. Αντιθέτως εφόσον η δική σας σχέση είναι ασφαλής και λαμβάνει από εσάς φροντίδα και παρηγοριά, υπάρχει ο χώρος να διερευνήσει τη σχέση με τον πατέρα του. Είναι σημαντική για εκείνον η πατρική παρουσία και το να υπάρχει ένα ισχυρό πρότυπο προς μίμηση.
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι για ποιο λόγο εφόσον εσείς έχετε αναλάβει κατά κύριο λόγο την απαιτητική φροντίδα του παιδιού δεν αξιοποιείτε για τον εαυτό σας το χρόνο που το παιδί περνάει με τον πατέρα του, αντί του να προσπαθείτε να διεκδικήσετε τη σχέση μαζί του ή να κάνετε συγκρίσεις.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.