Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να μιλήσουμε μαζί της. Το αντίθετο. Την αγαπάμε, τη σκεφτόμαστε και ξέρουμε ότι ένα τηλεφώνημά μας μπορεί να της φτιάξει ολόκληρη τη μέρα. Απλώς μέσα στην καθημερινότητα όλα μοιάζουν πιο επείγοντα. Τα παιδιά, η δουλειά, το σπίτι, οι υποχρεώσεις, ένα φαγητό που πρέπει να γίνει, ένα μήνυμα που πρέπει να απαντήσουμε.
Και το «θα πάρω τη γιαγιά» μεταφέρεται από το πρωί στο απόγευμα και από το απόγευμα στην επόμενη μέρα. Μόνο που οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν είναι δεδομένο ότι θα βρίσκονται πάντα στην άλλη άκρη της γραμμής.
Για τη γιαγιά ένα τηλεφώνημα μπορεί να σημαίνει πολλά
Για εμάς μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα πέντε ή δέκα λεπτών. Για τη γιαγιά, όμως, μπορεί να είναι η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας. Μπορεί να περιμένει να ακούσει τη φωνή μας, να μάθει τι κάνουν τα παιδιά, αν φάγαμε, αν ξεκουραστήκαμε, τι σχέδια έχουμε για το Σαββατοκύριακο.
Και ναι, πιθανότατα θα μας ρωτήσει για εκατό πράγματα. Θα μας πει να προσέχουμε, θα θυμηθεί μια ιστορία από όταν μας φρόντιζε όταν ήμασταν παιδιά, θα μας ρωτήσει αν κρυώνουμε και μπορεί να μας πει για ακόμη μία φορά ότι «έχει αλλάξει ο καιρός». Ίσως κάποτε μας φαίνονται όλα αυτά λίγο «βαρετά», ειδικά όταν τρέχουμε και δεν φτάνουμε.
Όμως αυτές είναι οι μικρές συνήθειες που κάποια στιγμή θα μας λείψουν περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε. Άλλωστε, η φροντίδα των εγγονιών μπορεί να κάνει καλό στους παππούδες και τις γιαγιάδες, αρκεί να μη μετατρέπεται σε καθημερινή υποχρέωση.Δεν χρειάζεται να περιμένουμε την «κατάλληλη στιγμή»
Έχουμε μάθει να περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή για να τηλεφωνήσουμε. Να τελειώσουμε πρώτα όσα έχουμε να κάνουμε, να ηρεμήσουμε, να έχουμε χρόνο για μια κανονική κουβέντα. Μόνο που η κατάλληλη στιγμή σπάνια έρχεται.
Ίσως τελικά να μη χρειάζεται να έχουμε μισή ώρα διαθέσιμη. Ένα «τι κάνεις;» φτάνει. Ένα «σε σκέφτηκα και είπα να σε πάρω» μπορεί να είναι αρκετό. Ακόμα κι αν η συζήτηση κρατήσει μόλις λίγα λεπτά. Γιατί οι σχέσεις δεν χτίζονται μόνο μέσα από μεγάλες στιγμές. Χτίζονται και από αυτά τα μικρά, καθημερινά τηλεφωνήματα που μοιάζουν ασήμαντα όταν συμβαίνουν, αλλά αποκτούν τεράστια αξία όταν κοιτάμε πίσω.
Το «αύριο» δεν είναι πάντα δεδομένο
Ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι. Ότι έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε το αύριο δεδομένο. «Θα πάρω τη γιαγιά αύριο». «Θα πάω να τη δω το Σαββατοκύριακο». «Θα μιλήσουμε όταν θα έχω περισσότερο χρόνο». Και χωρίς να το καταλάβουμε, το αύριο γίνεται την επόμενη εβδομάδα και η επόμενη εβδομάδα τον επόμενο μήνα.
Δεν χρειάζεται να ζούμε με τον φόβο ότι κάτι μπορεί να συμβεί. Χρειάζεται, όμως, να θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε αξίζουν λίγο από τον χρόνο μας σήμερα. Οπότε, αν αυτή τη στιγμή σκέφτεσαι ότι έχεις μέρες να πάρεις τη γιαγιά σου, ίσως μην το αφήσεις για αύριο.
Πάρε την τώρα. Μπορεί να έχει να σου πει κάτι που θα γελάσεις, κάτι που θα σε συγκινήσει ή απλώς να θέλει να ακούσει τη φωνή σου. Και τελικά, μπορεί να διαπιστώσεις ότι αυτό το μικρό τηλεφώνημα που παραλίγο να αφήσεις για αύριο ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόσουν κι εσύ σήμερα.