Ερώτηση:
Ο γιος μου είναι τριών ετών και έχει δεθεί πολύ με ένα αγοράκι στον παιδικό σταθμό. Θέλει να παίζουν συνέχεια μαζί, τον ακολουθεί παντού και στενοχωριέται όταν εκείνος προτιμά άλλα παιδάκια. Αν ο φίλος του λείπει, κλαίει και δεν θέλει να μείνει στον σταθμό. Ακόμη και στο σπίτι μιλάει διαρκώς γι’ αυτόν και ζητάει να τον συναντήσουμε. Χαίρομαι που έχει φίλο, αλλά ανησυχώ μήπως δυσκολεύεται χωρίς εκείνον. Είναι συνηθισμένο σε αυτή την ηλικία; Πώς μπορώ να τον βοηθήσω να ανεξαρτητοποιηθεί;Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
τα παιδιά αυτών των ηλικιών συνήθως δεν παίζουν σε μεγάλες ομάδες και αν αυτό συμβεί τότε δεν θα είναι για πολλή ώρα. Τείνουν να συνδέονται με ένα παιδί κάθε φορά που παίζουν και με αυτό να μοιράζονται το χρόνο τους. Φαίνεται ότι ο γιος σας νιώθει ασφάλεια με την παρουσία του φίλου του και την έχει συνδέσει με το σχολείο. Από τα όσα περιγράφετε κατανοώ την έντονη ανησυχία σας μήπως αυτό που συμβαίνει μπορεί να αποκλίνει από το αναμενόμενο. Ωστόσο θεωρώ ότι είναι σαν να περιμένετε ο γιος σας να επιδείξει μία στάση που αντιστοιχεί σε μεγαλύτερη ηλικία. Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να ευνοήσετε τη γνωριμία και με άλλα παιδιά, ώστε να σχετιστεί μαζί τους και να βρει και άλλους τρόπους σύνδεσης. Επιπλέον αν η δική σας κοινωνική ζωή είναι πλούσια και εσείς απολαμβάνετε γνήσιες φιλικές σχέσεις τότε το παιδί παίρνει τα ερεθίσματα που χρειάζεται και ανάλογα την ιδιοσυγκρασία του θα επιλέγει πόσους και ποιους φίλους θέλει να έχει.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.