Ο ένας χαζεύει στο κινητό, ο άλλος κοιτάζει την τηλεόραση χωρίς να παρακολουθεί. «Πλήρωσες το κολυμβητήριο;» «Ναι». «Αύριο θα την πάρεις εσύ;» «Ναι». Και κάπου εκεί τελειώνει η συζήτηση. Κοιτάζεις τον άνθρωπο με τον οποίο κάποτε δεν σας έφτανε η νύχτα για να τα πείτε και σκέφτεσαι κάτι που φοβάσαι να ξεστομίσεις: «Μήπως δεν έχουμε πια τίποτα κοινό εκτός από τα παιδιά;»
Όταν φτάνει η ώρα σας, έχετε ήδη εξαντληθεί
Μέχρι να κοιμηθούν τα παιδιά, έχετε απαντήσει σε ερωτήσεις, έχετε διαχειριστεί γκρίνια, έχετε δουλέψει, μαγειρέψει, θυμηθεί προθεσμίες και ψάξει ένα συγκεκριμένο μπλουζάκι που ξαφνικά έγινε απαραίτητο. Η στιγμή που υποτίθεται ότι ανήκει στο ζευγάρι έρχεται όταν η μέρα έχει πάρει σχεδόν τα πάντα. Εκείνη την ώρα, ακόμη και το «πώς είσαι;» μπορεί να ακούγεται σαν κάτι ακόμη στο οποίο πρέπει να απαντήσεις. Η κούραση μπορεί να μοιάζει με αδιαφορία, χωρίς να είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε απόσταση εξηγείται από το φορτωμένο πρόγραμμα. Σημαίνει, όμως, ότι αξίζει να αναρωτηθείτε πόσο χώρο αφήνει η ζωή σας για οτιδήποτε δεν είναι επείγον.
Μιλάτε όλη μέρα, αλλά πότε μιλήσατε για εσάς;
Μπορεί να ανταλλάσσετε είκοσι μηνύματα καθημερινά και κανένα να μην αφορά πραγματικά εσάς. Φωτογραφίες από τη σχολική ανακοίνωση, λίστες για το σούπερ μάρκετ, ενημερώσεις για τον πυρετό. Όλα αναγκαία. Μέσα τους, όμως, δύσκολα χωράει η απογοήτευση που ένιωσες στη δουλειά, η σκέψη που σε έκανε να γελάσεις, κάτι που θα ήθελες να δοκιμάσεις. Σιγά σιγά, ξέρετε ακριβώς ποιος έχει οδοντίατρο την Πέμπτη, αλλά λιγότερα για το τι απασχολεί τον άλλον. Κι όταν τελικά μένετε μόνοι, χρειάζεστε λίγο χρόνο για να βγείτε από αυτή τη διαρκή συνεννόηση. Η προσωπική κουβέντα δυσκολεύεται να ξεκινήσει όταν όλη μέρα έχετε συνηθίσει να ανταλλάσσετε οδηγίες.
Η σιωπή δεν έχει πάντα το ίδιο βάρος
Υπάρχουν βράδια που ακουμπάς τα πόδια σου πάνω του και δεν χρειάζεσαι καμία κουβέντα. Νιώθεις καλά που είναι εκεί. Υπάρχουν, όμως, και βράδια που κάθεστε σε απόσταση μισού μέτρου και αισθάνεσαι μόνη. Σημασία έχει και το πώς νιώθετε μέσα στη σιωπή σας. Μπορείς να πεις κάτι αστείο χωρίς να φοβηθείς ότι ενοχλείς; Μπορείς να ακουμπήσεις τον άλλον; Υπάρχει ενδιαφέρον όταν αρχίζεις να μιλάς; Αν η σιωπή είναι ξεκούραση και για τους δύο, δεν χρειάζεται να τη γεμίσετε με το ζόρι. Αν συνοδεύεται από απόρριψη, ειρωνεία ή μόνιμη αποφυγή, αξίζει να μιλήσετε για όσα συμβαίνουν ανάμεσά σας, σε μια στιγμή που μπορείτε να ακούσετε ο ένας τον άλλον.
Κάτω από την κούραση μπορεί να υπάρχει παράπονο
Μερικές φορές δεν μιλάς επειδή σκέφτεσαι ότι πάλι εσύ θα πρέπει να ξεκινήσεις. Εσύ θυμήθηκες τα εμβόλια, εσύ οργάνωσες το Σαββατοκύριακο, εσύ μάζεψες την κουζίνα. Και τώρα πρέπει να φροντίσεις και την επικοινωνία σας; Είναι δύσκολο να νιώσεις κοντά σε κάποιον όταν αισθάνεσαι ότι σηκώνεις μόνη σου την κοινή σας ζωή. Η φροντίδα της σχέσης χρειάζεται συμμετοχή και από τους δύο. Ίσως η κουβέντα που προηγείται να αφορά ποιος αναλαμβάνει τι, σταθερά και χωρίς υπενθυμίσεις. Το να αδειάσει πραγματικά λίγο το πρόγραμμά σου μπορεί να σου δώσει περισσότερη διάθεση για επαφή από μια ακόμη πρόταση να κανονίσετε ένα ρομαντικό βράδυ.
Μια μικρή ερώτηση μπορεί να ανοίξει την κουβέντα
Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να λύνετε τα μεγάλα ζητήματα του γάμου σας. Μπορείτε να αρχίσετε από κάτι συγκεκριμένο: «Τι σε δυσκόλεψε σήμερα;», «Έγινε κάτι που δεν πρόλαβες να μου πεις;», «Τι θα ήθελες να κάνεις αν είχες ένα ελεύθερο απόγευμα;». Με την προϋπόθεση ότι υπάρχει διάθεση να ακούσετε την απάντηση, χωρίς να πιάσετε αμέσως το κινητό ή να προτείνετε λύσεις.
Μπορείτε επίσης να μοιραστείτε πρώτοι κάτι δικό σας, αντί να περιμένετε την κατάλληλη ερώτηση. Ένα περιστατικό, μια ανάμνηση, ένα τραγούδι. Η κουβέντα μπορεί να αρχίσει από μια ασήμαντη λεπτομέρεια και να συνεχιστεί επειδή ο άλλος στάθηκε εκεί και ενδιαφέρθηκε να ακούσει περισσότερα. Ίσως ακόμη να σας ξαφνιάσει κάτι που θα πει ο άνθρωπος που θεωρείτε δεδομένο.
Μην περιμένετε πάντα το τέλος της ημέρας
Ίσως ζητάτε από τις έντεκα το βράδυ να χωρέσουν όσα δεν χώρεσαν πουθενά αλλού. Αν υπάρχει δυνατότητα, δοκιμάστε έναν πρωινό καφέ μαζί, λίγα λεπτά στο μπαλκόνι, ένα τηλεφώνημα που δεν αφορά κάποια υποχρέωση. Χωρίς απαίτηση να καταλήξει σε βαθιά συζήτηση ή σεξ. Και κάποιο βράδυ, αντί για το βαρύ «δεν μιλάμε πια», ίσως καταφέρετε να πείτε το πιο προσωπικό: «Μου λείπεις, παρόλο που είμαστε συνέχεια στο ίδιο σπίτι». Να εξηγήσετε τι σας λείπει και να ρωτήσετε πώς νιώθει ο άλλος. Μπορεί η πρώτη απάντηση να είναι αμήχανη. Μπορεί να χρειαστούν περισσότερες κουβέντες και ουσιαστικές αλλαγές στην καθημερινότητα. Αλλά εκείνο το βράδυ θα έχετε μοιραστεί κάτι που σας αφορά πραγματικά.