«Εδώ και χρόνια, η οικογένειά μας είμαστε εγώ, ο σύζυγός μου, ο Τζος, και τα τέσσερα υπέροχα αγόρια μας.
Το σπίτι μας είναι γεμάτο φωνές. Επικρατεί ένα διαρκές χάος. Παπούτσια βρίσκονται πεταμένα παντού, κάποιος πεινάει πάντα και είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν θα μάθω ποτέ πώς είναι να έχεις ένα άδειο καλάθι με άπλυτα.
Κι όμως, δεν θα άλλαζα αυτή τη ζωή με τίποτα στον κόσμο.
Λατρεύω το ότι είμαι μητέρα τους, περισσότερο απ' όσο μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις. Κάποια στιγμή, όμως, στην πορεία, ο Τζος κι εγώ συνειδητοποιήσαμε κάτι: στην καρδιά μας και στο σπίτι μας υπήρχε ακόμη χώρος για ένα παιδί.
Αρχίσαμε, λοιπόν, να συζητάμε σοβαρά το ενδεχόμενο της υιοθεσίας.
Και σιγά σιγά, οι συζητήσεις έγιναν όνειρα.
Τα όνειρα έγιναν αναζήτηση και έρευνα.
Και η έρευνα μάς οδήγησε τελικά να αναρωτηθούμε: "Κι αν το κάναμε πραγματικά;".
Και το κάναμε.
Πήραμε τη μεγάλη απόφαση και ξεκινήσαμε τη διαδικασία της υιοθεσίας, με την ελπίδα πως κάποια μέρα η εξαμελής οικογένειά μας θα γίνει επταμελής.
Ελπίζουμε να υιοθετήσουμε ένα κοριτσάκι και κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να φαντάζεται τις πιο μικρές, καθημερινές στιγμές.
Φαντάζομαι τέσσερα μεγάλα αδέρφια που θα προστατεύουν με όλη τους τη δύναμη τη μικρή τους αδερφή. Φαντάζομαι άλλη μία μικρή καρέκλα στο τραπέζι μας. Άλλη μία χριστουγεννιάτικη κάλτσα κρεμασμένη τα Χριστούγεννα. Άλλο ένα ζευγάρι παπούτσια δίπλα στην πόρτα.
Φαντάζομαι φιόγκους και φορεματάκια ανάμεσα σε όλα εκείνα τα πράγματα που έχουν γεμίσει το σπίτι μας μεγαλώνοντας τέσσερα αγόρια.
Περισσότερο απ' όλα, όμως, φαντάζομαι ένα ακόμη παιδί που θα μεγαλώνει γνωρίζοντας, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, πόσο βαθιά το αγαπούν.
Η υιοθεσία είναι κάτι υπέροχο, αλλά πολύ γρήγορα καταλάβαμε πως ο δρόμος μέχρι να γίνει πραγματικότητα δεν είναι πάντα εύκολος.
Υπάρχουν αιτήσεις και ατελείωτη γραφειοκρατία. Επισκέψεις κοινωνικών λειτουργών στο σπίτι και έλεγχοι του ιστορικού μας. Σεμινάρια, μαθήματα προετοιμασίας και αμέτρητες ερωτήσεις.
Και υπάρχουν και τα έξοδα.
Πάρα πολλά έξοδα.
Όταν ξεκινήσαμε αυτή την προσπάθεια, γνωρίζαμε πως η υιοθεσία θα απαιτούσε θυσίες. Εκείνο που μάλλον δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ήταν πόση εφευρετικότητα και αποφασιστικότητα θα χρειαζόταν να επιστρατεύσουμε για να τα καταφέρουμε.
Οργανώσαμε παζάρια με μεταχειρισμένα αντικείμενα.
Φτιάξαμε γλυκά και τα πουλήσαμε.
Τοποθετήσαμε κουτιά για δωρεές.
Πουλήσαμε προσωπικά μας αντικείμενα.
Επικοινωνήσαμε με επιχειρήσεις και οργανισμούς.
Μοιραστήκαμε την ιστορία μας στο διαδίκτυο, ακόμη κι όταν η σκέψη να εκθέσουμε ένα τόσο προσωπικό όνειρο μπροστά σε αγνώστους μάς τρόμαζε.
Χαρήκαμε με κάθε δωρεά, όσο μικρή κι αν ήταν. Με κάθε κοινοποίηση, κάθε ενθαρρυντικό μήνυμα, κάθε άνθρωπο που μας είπε: "Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να τα καταφέρετε".
Γιατί κάθε μικρή προσφορά σημαίνει πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που πιστεύει στο όνειρό μας μαζί μας.
Υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα πώς θα τα καταφέρουμε.
Πώς θα συγκεντρώσουμε όλα αυτά τα χρήματα;
Πόσο καιρό θα διαρκέσει αυτή η διαδρομή;
Θα μας οδηγήσει τελικά όλη αυτή η προσπάθεια στο παιδί που θα γίνει μέλος της οικογένειάς μας;
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω τις απαντήσεις.
Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα εξελιχθεί η ιστορία της υιοθεσίας μας.
Δεν ξέρω ποια είναι.
Δεν ξέρω πότε θα τη γνωρίσουμε.
Δεν ξέρω τι θα έχει ζήσει μέχρι τη στιγμή που η δική της ιστορία θα συναντήσει τη δική μας. Και γνωρίζω καλά πως πίσω από κάθε υιοθεσία υπάρχουν συνθήκες πολύ πιο σύνθετες από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε μια κόρη.
Εκείνο που ξέρω είναι πως, αν σταθούμε αρκετά τυχεροί ώστε να επιλεγούμε για να γίνουμε η οικογένειά της, θα περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας σεβόμενοι την ιστορία της και αγαπώντας την ακριβώς γι' αυτό που είναι.
Μέχρι τότε, συνεχίζουμε.
Πουλάμε ακόμη ένα αντικείμενο.
Οργανώνουμε ακόμη μία εκδήλωση για να συγκεντρώσουμε χρήματα.
Στέλνουμε ακόμη ένα μήνυμα.
Κάνουμε ακόμη μία ανάρτηση.
Συμπληρώνουμε ακόμη μία αίτηση.
Κάνουμε ακόμη ένα βήμα.
Γιατί μερικές φορές τα μεγαλύτερα όνειρα χτίζονται μέσα από εκατοντάδες μικρές πράξεις ελπίδας.
Τα τέσσερα αγόρια μας είναι ήδη η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μας. Δεν θέλουμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί επειδή λείπει κάτι από την οικογένειά μας. Η οικογένειά μας είναι ήδη γεμάτη αγάπη.
Θέλουμε να το κάνουμε γιατί ξέρουμε πως έχουμε ακόμη περισσότερη αγάπη, ασφάλεια, γέλιο, υπομονή και, ναι, πιθανότατα λίγο περισσότερο χάος να προσφέρουμε.
Ίσως κάποια μέρα να κοιτάξω πίσω και να θυμηθώ όλα εκείνα τα παζάρια, τα ξενύχτια γράφοντας μηνύματα, τα γλυκά που ψήσαμε, τα κουτιά με τις δωρεές και τις στιγμές που αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρναμε πραγματικά.
Ίσως τότε να σηκώσω το βλέμμα μου και να δω απέναντί μου πέντε παιδιά αντί για τέσσερα.
Και ίσως εκείνη τη στιγμή να συνειδητοποιήσω πως κάθε ένα από εκείνα τα μικρά βήματα μας οδηγούσε κοντά της.
Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα, θα συνεχίσουμε να τα κάνουμε.
Ένα βήμα τη φορά».
Πληροφορίες από Her View From Home