Ερώτηση:
Ο γιος μου είναι έξι χρονών και φέτος ξεκίνησε την πρώτη δημοτικού. Κάθε απόγευμα, μόλις ανοίγουμε την τσάντα, αρχίζουν τα «δεν θέλω», τα κλάματα και οι διαπραγματεύσεις. Σηκώνεται συνέχεια, ζητάει νερό, λέει ότι κουράστηκε πριν καν γράψει μία λέξη. Προσπαθώ να είμαι ήρεμη, αλλά φωνάζω και μετά νιώθω απαίσια. Δεν θέλω να με φοβάται ούτε να συνδέσει το σχολείο με καβγάδες. Όμως αν δεν επιμείνω, φοβάμαι ότι θα μείνει πίσω. Αναρωτιέμαι αν τον πιέζω υπερβολικά ή αν κάτι τον δυσκολεύει και δεν μπορεί να μου το εξηγήσει. Πώς μπορώ να τον βοηθήσω χωρίς να γίνεται κάθε μέρα το διάβασμα μάχη;Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Η κατάσταση που περιγράφετε είναι γνώριμη στις περισσότερες οικογένειες ακόμα και αν υπάρχουν παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών. Κατανοώ τον προβληματισμό σας και την αίσθηση της ευθύνης που έχετε για την πορεία του γιου σας στο σχολείο. Ωστόσο είναι σημαντικό να προσπαθείτε να μην γίνεται το διάβασμα σημείο τριβής μεταξύ σας.
Φαίνεται ότι ο γιος σας χρειάζεται ακόμα χρόνο για να προσαρμοστεί και να αποδεχθεί ότι άφησε πίσω του το πιο ανέμελο νηπιαγωγείο και τώρα χρειάζεται να διαβάζει. Επίσης, φαίνεται ότι έχει συνδέσει το διάβασμα με κάτι αρνητικό και αυτή η σκέψη με οδηγεί στο να αναρωτιέμαι μήπως είστε εσείς πολύ αγχωμένη με αυτό το κομμάτι.
Σας προτείνω να επικοινωνήσετε με τον/την εκπαιδευτικό, ώστε να σας ενημερώσει για το πώς είναι το παιδί στο σχολείο και ίσως να σας καθοδηγήσει στο πώς μπορεί να γίνει πιο εύκολο το διάβασμα στο σπίτι.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.