Ερώτηση:
Η κόρη μου είναι τεσσάρων και θέλει να κάνουμε τα πάντα μαζί. Μόνο εγώ να την ντύνω, να την ταΐζω, να τη βάζω για ύπνο. Αν φύγω για τη δουλειά, κλαίει και με παρακαλάει να μείνω. Ακόμα κι όταν είναι με τη μαμά της, ζητάει εμένα. Χαίρομαι που είμαστε δεμένοι, αλλά ανησυχώ μήπως δυσκολεύεται χωρίς εμένα. Μερικές φορές υποχωρώ, γιατί δεν αντέχω να τη βλέπω στενοχωρημένη. Είναι φυσιολογικό; Πώς να τη βοηθήσω να νιώθει ασφάλεια και όταν δεν είμαι κοντά;Απάντηση:
Αγαπητέ αναγνώστη,
Αναρωτιέμαι τι μπορεί να σημαίνει αυτή η "εξάρτηση", όπως γράφετε, και για ποιο λόγο η κόρη σας μπορεί να στρέφεται αποκλειστικά σε εσάς. Θα μπορούσε αυτή η τόσο έντονη διεκδίκηση να είναι μία έκφραση του ότι δεν αισθάνεται ασφαλής στη σχέση σας ή ότι της λείπετε; Θα μπορούσε να σημαίνει ότι παρά τις όποιες αρχικές αντιστάσεις σας τελικά σε σας βρίσκει την ανταπόκριση που θα ήθελε και εσείς επιτρέπετε να γίνονται τα πράγματα όπως εκείνη τα θέλει;
Τα παιδιά των 4 ετών συνήθως αναζητούν αυτονομία και να γίνονται τα πράγματα όπως εκείνα τα ορίζουν. Ξεκινούν να κάνουν διαπραγματεύσεις και επιμένουν πάρα πολύ σε αυτό που θέλουν. Δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη ματαίωση και πολλές φορές μπορεί να αρνούνται πεισματικά κάτι που τους ζητείται.
Είναι πολύ σημαντικό ο ενήλικας να μην μπει σε αυτή την κόντρα, αλλά αναγνωρίζοντας το συναίσθημα του παιδιού να θέσει το όριο με σαφήνεια και σταθερότητα. Αν για παράδειγμα πρέπει να φύγετε για τη δουλειά σας και εκείνη δυσκολεύεται, τότε δεν ωφελεί να της απαντάτε θυμωμένα ή με αγανάκτηση, αλλά ούτε και να παρατείνετε τον αποχαιρετισμό για πολλή ώρα.
Μπορείτε με τρυφερότητα να αναγνωρίσετε τη λύπη της και στη συνέχεια με σταθερότητα να την αποχαιρετήσετε γιατί πρέπει να πάτε στη δουλειά σας. Εν συνεχεία, όταν θα είστε μαζί περάστε κάποιο χρόνο παίζοντας και δώστε της περιθώριο να λάβει πρωτοβουλίες χωρίς όμως να ορίζει εκείνη απολύτως το υπόλοιπο πλαίσιο.
*Η Αγγελική Κολοκυθά είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.