Η συλλογικότητα, η μεταμφίεση και το γαϊτανάκι λειτουργούν ως σύμβολα χαράς, φαντασίας και ελπίδας, προσφέροντας στα παιδιά ρίζες, ταυτότητα και την αίσθηση ότι, όταν είναι μαζί, μπορούν να φέρουν φως και χρώμα ακόμη και στις πιο γκρίζες μέρες. Γιατί η παράδοση, όταν γίνεται παιχνίδι, δεν είναι παλιά· είναι απολύτως ζωντανή.
Γιατί θεωρείτε απαραίτητο τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με την ελληνική λαϊκή παράδοση μέσα από θέατρο;
Η παράδοση κάθε τόπου δίνει στα παιδιά ρίζες. Τους προσφέρει ένα σημείο αναφοράς, ένα αίσθημα συνέχειας και ασφάλειας μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα. Η ελληνική λαϊκή παράδοση, γεμάτη εικόνες, τραγούδια, μύθους και ιστορίες, μιλά στη φαντασία των παιδιών με τρόπο άμεσο και ζωντανό, χωρίς διδακτισμό. Το θέατρο, από τη φύση του, είναι μια εμπειρία που μοιράζεται. Για μία ώρα, μικροί και μεγάλοι γίνονται μια κοινότητα που γελά, συγκινείται και αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού της πάνω στη σκηνή. Όταν η λαϊκή παράδοση συναντά το θέατρο, τα παιδιά δεν μαθαίνουν απλώς για το παρελθόν· το ζουν. Έρχονται σε επαφή με αξίες, συναισθήματα και τρόπους ζωής που ενώνουν το χθες με το σήμερα και τους βοηθούν να χτίσουν τη δική τους ταυτότητα με χαρά, φαντασία και ουσία.
Πώς παντρεύεται το παραμύθι με το αποκριάτικο έθιμο χωρίς να χαθεί η ουσία του;
Η παράσταση μας ταξιδεύει σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Οι μικροί μας θεατές ακολουθούν μια δομημένη αφήγηση, η οποία όσο προχωρά εμπλέκει όλο και περισσότερο τον ρυθμό, τη μουσική και το τραγούδι. Σε κάθε βήμα πλησιάζουμε στην ουσία της Αποκριάς, μέχρι τη στιγμή που τα παιδιά παύουν να είναι απλοί θεατές και γίνονται ενεργό κομμάτι της δράσης. Μέσα από το παιχνίδι, την κίνηση και τη συλλογική εμπειρία, συμμετέχουν, εκφράζονται και μοιράζονται τη χαρά της γιορτής. Έτσι, το παραμύθι και το αποκριάτικο έθιμο ενώνονται βιωματικά, δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία όχι απλώς να τα παρακολουθήσουν, αλλά να τα ζήσουν.
Τι συμβολίζει το γαϊτανάκι για εσάς;
Το γαϊτανάκι της Αποκριάς είναι σαν ένα πολύχρωμο μαγικό παιχνίδι που καλεί τα παιδιά να μεταμορφωθούν, να δουν τον κόσμο με φαντασία και να χορέψουν μαζί του. Καθώς οι κορδέλες πλέκονται γύρω από το κοντάρι, η χαρά ξαναγεννιέται μέσα στον χειμώνα, η άνοιξη προσκαλείται και τα παιδιά γεμίζουν ελπίδα και πίστη στον εαυτό τους, ανακαλύπτοντας ότι, ενωμένα, μπορούν να φέρουν φως, χρώμα και ζωή γύρω τους.
Πώς λειτουργεί η μεταμφίεση στη θεατρική εμπειρία του παιδιού;
Προτείνουμε στα παιδιά να έρθουν μεταμφιεσμένα για να γίνουν αμέσως ζωντανό μέρος της ιστορίας. Γίνονται οι ήρωες του παραμυθιού σε μια παράσταση που τα συμπεριλαμβάνει στο μεγαλύτερο μέρος της.
Τι ρόλο παίζει η συλλογικότητα σε αυτή την παράσταση;
Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι να χορέψουμε στο γαϊτανάκι και να σκορπίσουμε τα χρώματα του πάνω από τα γκρίζα σύννεφα και είμαστε όλοι προσκεκλημένοι στον πιο απίθανο γάμο, «Παντρεύουνε τον κάβουρα και του δίνουν τη χελώνα!» πως θα μπορούσε να γίνει ένας γάμος, στην παραμυθένια μας χώρα, χωρίς την παρουσία και την συμμετοχή όλων μας;
Πώς αντιδρούν τα παιδιά όταν η παράδοση δεν παρουσιάζεται ως «παλιά» αλλά ως παιχνίδι;
Τα παιδιά την απολαμβάνουν και πραγματικά, όσα χρόνια παίζεται η παράσταση, δεν έχω δει ποτέ παιδί να μην τη χαίρεται και να μη μαγεύεται. Φεύγουν ενθουσιασμένα και με κόκκινα μαγουλάκια!
Τι μαθαίνει ένα παιδί χορεύοντας και τραγουδώντας μαζί με τους ηθοποιούς;
Μαθαίνει να δίνει το παρόν , να είναι εκεί και να υπάρχει μέσα σ’ ένα σύνολο. Ανακαλύπτει τους άλλους, την προσωπική του έκφραση, αλλά και τα όρια που το κάνουν να είναι ο εαυτό του χωρίς να περιορίζει και την ύπαρξη των άλλων.
Αν η Αποκριά είχε ένα μήνυμα για το σήμερα, ποιο θα ήταν;
Το μαγικό ραβδάκι που αλλάζει τα πάντα, το κρατάμε εμείς, ας το χρησιμοποιούμε πού και που!
