Με τα χρόνια έχω μάθει να ξεχωρίζω τον θόρυβο από την ουσία. Δεν με τρομάζουν οι κακές μέρες, οι φάσεις, οι αντιδράσεις. Με απασχολούν τα πιο ήσυχα, τα πιο αθόρυβα κομμάτια της ανάπτυξης. Εκεί που χτίζεται ο χαρακτήρας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτά είναι τα τέσσερα πράγματα που πραγματικά με κρατούν σε εγρήγορση.
Θα είναι ευγενικά όχι από φόβο αλλά από ενσυναίσθηση
Η ευγένεια είναι από τις πιο παρεξηγημένες αξίες στην ανατροφή. Συχνά τη συνδέουμε με τη συμμόρφωση. Με το να λέει το παιδί «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να μην αντιμιλά, να είναι ήσυχο. Όμως αυτό δεν είναι ευγένεια. Είναι έλεγχος.
Αυτό που με απασχολεί είναι κάτι πιο ουσιαστικό. Αν τα παιδιά μου θα μάθουν να βλέπουν τον άλλον. Να αντιλαμβάνονται πώς επηρεάζουν τους γύρω τους. Να φέρονται με σεβασμό όχι επειδή φοβούνται την επίπληξη, αλλά επειδή νιώθουν.
Η αληθινή ευγένεια γεννιέται από την ενσυναίσθηση και όχι από την πίεση. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αντέξω και στιγμές όπου τα παιδιά μου δεν θα είναι «καλά παιδιά». Να τους δείξω, να τους εξηγήσω, αλλά χωρίς να τα κάνω να νιώσουν ότι η αξία τους εξαρτάται από τη συμπεριφορά τους. Γιατί ένα παιδί που μαθαίνει απλώς να είναι αρεστό, μεγαλώνει συχνά χάνοντας τον εαυτό του.
Θα έχουν μια ουσιαστική σχέση με την εκπαίδευση
Δεν με απασχολούν οι βαθμοί όσο θα περίμενε κανείς. Ούτε αν θα είναι πρώτοι ή αν θα διακριθούν. Αυτό που με αγχώνει είναι πιο βαθύ. Αν θα αγαπήσουν τη μάθηση ή αν θα τη δουν σαν υποχρέωση.
Το σχολείο μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε έναν χώρο πίεσης, σύγκρισης και άγχους. Και τότε το παιδί μαθαίνει να διαβάζει για να αποφύγει την αποτυχία, όχι για να κατανοήσει τον κόσμο. Αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί πραγματικά.
Η εκπαίδευση δεν είναι απλώς γνώση. Είναι ο τρόπος που ένα παιδί μαθαίνει να σκέφτεται, να αμφισβητεί, να ανακαλύπτει. Αν χαθεί αυτή η σύνδεση, τότε ακόμα και η επιτυχία μοιάζει άδεια.
Προσπαθώ λοιπόν να δώσω χώρο στην περιέργεια. Να μην ταυτίζω την αξία τους με την επίδοση. Να θυμάμαι ότι ένα παιδί που ρωτά, που ψάχνει, που βαριέται και ξανασηκώνεται, είναι ήδη σε μια πολύ ουσιαστική μαθησιακή διαδικασία.
Θα επιλέξουν φίλους που τα σέβονται
Οι φιλίες στην παιδική και εφηβική ηλικία έχουν μια ένταση που συχνά οι ενήλικες ξεχνάμε. Είναι ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο το παιδί αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του έξω από την οικογένεια. Και γι’ αυτό έχουν τεράστια σημασία.
Δεν μπορώ να επιλέξω εγώ τους φίλους τους. Και δεν πρέπει. Αυτό που με απασχολεί όμως είναι αν θα έχουν τα εσωτερικά εργαλεία για να ξεχωρίζουν ποιος τους κάνει καλό και ποιος όχι.
Ένα παιδί που έχει μάθει να σέβεται τον εαυτό του, είναι πιο πιθανό να αναζητήσει σχέσεις που βασίζονται στον σεβασμό. Αντίθετα, ένα παιδί που φοβάται την απόρριψη, μπορεί να μείνει σε φιλίες που το πληγώνουν.
Αυτό σημαίνει ότι η δουλειά δεν γίνεται όταν εμφανιστεί ο «λάθος φίλος». Γίνεται πολύ νωρίτερα. Στο πώς ακούω το παιδί μου, στο πώς το ενθαρρύνω να εκφράζεται, στο αν νιώθει ότι έχει φωνή.
Θα μπορούν να αντέχουν να είναι ο εαυτός τους
Ίσως αυτή είναι η πιο μεγάλη και πιο δύσκολη αγωνία. Ζούμε σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη συμμόρφωση και τιμωρεί τη διαφορετικότητα με πιο ύπουλους τρόπους. Μέσα από βλέμματα, σχόλια, αποκλεισμούς.
Ανησυχώ για το αν τα παιδιά μου θα έχουν το θάρρος να είναι ο εαυτός τους ακόμα και όταν αυτό δεν είναι εύκολο. Αν θα μπορούν να σταθούν χωρίς να προσαρμόζονται συνεχώς για να ανήκουν.
Η αυθεντικότητα δεν είναι δεδομένη. Είναι κάτι που καλλιεργείται όταν το παιδί νιώθει ασφαλές να εκφραστεί χωρίς φόβο. Και αυτή η ασφάλεια ξεκινά από το σπίτι.
Δεν σημαίνει ότι δεν θα επηρεαστούν. Όλοι επηρεαζόμαστε. Σημαίνει όμως ότι θα έχουν έναν εσωτερικό πυρήνα που δεν θα διαλύεται με την πρώτη δυσκολία.
Η σκέψη που επιστρέφει ξανά και ξανά
Παρά τη γνώση, παρά την εμπειρία, υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει. Δεν υπάρχει τρόπος να ελέγξω το αποτέλεσμα. Μπορώ μόνο να είμαι παρούσα στη διαδικασία.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια. Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται γονείς που είναι εκεί, που ακούν, που προσπαθούν, που επιστρέφουν.
Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι αν τα έκανες όλα σωστά. Είναι αν το παιδί σου ένιωσε ότι είχε έναν χώρο όπου μπορούσε να είναι ο εαυτός του. Και από εκεί ξεκινούν όλα.
Ελεύθερη μετάφραση από parents.com
.jpg)
