«Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να βάλω προτεραιότητα τον εαυτό μου για πρώτη φορά»
Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία σε μια περίοδο της ζωής μου που ένιωθα κουρασμένη συναισθηματικά. Για χρόνια απέφευγα να μιλήσω για δύσκολες εμπειρίες και είχα μάθει να καταπίνω όσα αισθανόμουν. Φοβόμουν την απόρριψη και προσπαθούσα διαρκώς να είμαι ευχάριστη και διαθέσιμη για όλους.
Η ψυχοθεραπεία μού έδωσε, για πρώτη φορά, τον χώρο να εκφράσω σκέψεις και συναισθήματα που κρατούσα μέσα μου. Άρχισα να αναγνωρίζω τις ανάγκες μου και να βάζω όρια. Μέχρι τότε, έλεγα σχεδόν πάντα «ναι», ακόμα κι όταν μέσα μου ήθελα να αρνηθώ. Ένιωθα ότι αν δυσαρεστούσα τους άλλους, θα έχανα την αγάπη ή την αποδοχή τους.
Στην αρχή, αυτή η αλλαγή ήταν λυτρωτική. Ένιωθα πιο δυνατή, πιο συνειδητοποιημένη και πιο κοντά στον εαυτό μου. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
«Όταν τα όρια που έθετα με έκαναν να νιώθω εγωίστρια»
Κάπου στην πορεία, όμως, άρχισα να αισθάνομαι άβολα με τη νέα μου στάση. Κάθε φορά που έλεγα «όχι», αναρωτιόμουν αν οι άλλοι με θεωρούσαν ψυχρή ή εγωίστρια. Ένιωθα ότι παρατηρούσα υπερβολικά τον εαυτό μου και τις αντιδράσεις μου. Αντί να νιώθω ελεύθερη, κάποιες στιγμές ένιωθα παγιδευμένη σε μια συνεχή ανάλυση των συναισθημάτων μου.
Άρχισα να αναρωτιέμαι αν η ψυχοθεραπεία με βοηθούσε πραγματικά ή αν μου έδινε έναν τρόπο να δικαιολογώ κάθε δυσκολία και κάθε ξέσπασμα. Αναλύαμε τόσο πολύ το παρελθόν, που φοβήθηκα μήπως τελικά εγκλωβίζομαι σε αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάς να φροντίζεις τον εαυτό σου μετά από χρόνια αυτοπαραμέλησης, είναι εύκολο να χαθεί η ισορροπία. Για κάποιο διάστημα, όλα περιστρέφονται γύρω από το «πώς νιώθω», «τι έχω ανάγκη», «τι με πιέζει». Κι αυτό μπορεί να σε κάνει να φοβηθείς ότι επικεντρώνεσαι υπερβολικά στον εαυτό σου.
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι πάντα μία εύκολη διαδικασία
Πολλοί πιστεύουν ότι η ψυχοθεραπεία είναι μια ευθεία διαδρομή προς την προσωπική εξέλιξη. Στην πραγματικότητα, όμως, συχνά φέρνει στην επιφάνεια δύσκολα συναισθήματα και εσωτερικές αντιφάσεις.
Όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, οι σχέσεις μας αλλάζουν. Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχτούν τη νέα μας στάση. Άλλοι μπορεί να μας κατηγορήσουν ότι αλλάξαμε ή ότι κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνουμε κάτι λάθος.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει πράγματι ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα της υπερανάλυσης. Να εξετάζουμε κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα και κάθε αντίδραση τόσο πολύ, που τελικά να χάνουμε την επαφή με την απλότητα της ζωής και των σχέσεων.
Η ισορροπία είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Να μπορούμε δηλαδή να ακούμε τον εαυτό μας χωρίς να περιστρεφόμαστε αποκλειστικά γύρω από αυτόν.
«Γιατί σταμάτησα την ψυχοθεραπεία»
Μετά από αρκετό καιρό, αποφάσισα να διακόψω τις συνεδρίες μου. Δεν το έκανα επειδή θεωρούσα ότι η ψυχοθεραπεία είναι κακή ή άχρηστη. Το αντίθετο. Με είχε βοηθήσει να καταλάβω πολλά πράγματα για μένα.
Όμως ένιωθα ότι χρειαζόμουν απόσταση. Ήθελα να δω αν μπορούσα να εφαρμόσω όσα είχα μάθει χωρίς να αναλύω συνεχώς τον εαυτό μου. Φοβόμουν ότι είχα αρχίσει να γίνομαι υπερβολικά εσωστρεφής και απορροφημένη από τα προσωπικά μου ζητήματα.
Εκείνη την περίοδο κατάλαβα κάτι σημαντικό. Ότι στην ψυχοθεραπεία δεν μετράει μόνο η σωστή μέθοδος. Αλλά ότι παίζει σημαντικό ρόλο και η σωστή χρονική στιγμή, η σωστή προσέγγιση και η σωστή σχέση με τον θεραπευτή.
Ξεκινώντας ξανά με διαφορετική ματιά
Μετά από μια δύσκολη περίοδο στη ζωή μου, αποφάσισα τελικά να επιστρέψω στην ψυχοθεραπεία. Αυτή τη φορά, όμως, με διαφορετική οπτική. Όχι για να αναλύω ασταμάτητα κάθε κομμάτι του εαυτού μου, αλλά για να μάθω να με φροντίζω χωρίς ενοχές και χωρίς υπερβολές.
Σήμερα πιστεύω ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο, αρκεί να χρησιμοποιείται με ισορροπία. Η αυτογνωσία είναι σημαντική, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να παραμένουμε συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους γύρω μας και με την πραγματική ζωή.
