Κι όμως, ζούμε στην εποχή όπου αυτή η συζήτηση έχει γίνει σχεδόν αναπόφευκτη. Αρκεί να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι ένας γονιός κι ένας άνθρωπος που έχει σκύλο. Ο γονιός θα περιγράψει πώς πέρασε τρεις μέρες στο νοσοκομείο με το παιδί του. Ο ιδιοκτήτης του σκύλου θα απαντήσει με ύφος βετεράνου πολέμου ότι κι εκείνος πέρασε πολύ δύσκολα όταν ο Μπρούνο έπαθε γαστρεντερίτιδα.
Ο γονιός θα μιλήσει για τη σχολική προσαρμογή. Ο άλλος θα θυμηθεί πόσο αγχώθηκε όταν άφησε τη Λούνα για δύο ώρες σε pet sitter. Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στον τρίτο καφέ και στο δεύτερο ποτήρι κρασί, ξεκινάει ένα από τα πιο παράξενα κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας: ο διαγωνισμός ανάμεσα στην ανατροφή παιδιών και στην κατοχή κατοικιδίων.
Όλοι αγαπάμε τα ζώα!
Ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι αγαπάμε τα ζώα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε λιώσει μπροστά σε ένα κουτάβι που προσπαθεί να κατέβει δύο σκαλοπάτια ή σε μια γάτα που κοιμάται τόσο αμέριμνα ώστε σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά αυτή έχει καταλάβει το νόημα της ζωής κι εμείς όχι.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα κατοικίδια γίνονται μέλη της οικογένειας. Το θέμα αρχίζει όταν κάποιοι ιδιοκτήτες αποφασίζουν ότι δεν είναι απλώς μέλη της οικογένειας αλλά κυριολεκτικά παιδιά τους. Και τότε ξεκινά ένας διάλογος που θα μπορούσε να αποτελεί ξεχωριστό κοινωνικό πείραμα.
Η στιγμή που ο σκύλος έγινε «παιδί»
Δεν ξέρω ακριβώς πότε συνέβη. Κάποτε οι άνθρωποι είχαν σκύλους. Τους αγαπούσαν, τους φρόντιζαν, τους έβγαζαν βόλτα και τέλος. Ξαφνικά όμως, μέσα σε λίγα χρόνια, βρεθήκαμε σε έναν κόσμο όπου άνθρωποι αναφέρονται στον εαυτό τους ως «σκυλομαμάδες» και «σκυλομπαμπάδες» με απόλυτη σοβαρότητα. Δεν λένε «θα πάω τον σκύλο μου στον κτηνίατρο». Λένε «έχουμε ραντεβού με τον παιδίατρό μας». Δεν λένε «δεν θα φύγω για Σαββατοκύριακο». Λένε «δεν μπορώ να αφήσω το παιδί μόνο του».
Και φυσικά υπάρχει το Instagram. Αν εξαρτιόταν από τα κοινωνικά δίκτυα, θα νομίζατε ότι εκατομμύρια σκύλοι ξυπνούν κάθε πρωί, πίνουν καπουτσίνο βρώμης, κάνουν pilates και στη συνέχεια παρακολουθούν μαθήματα προσωπικής ανάπτυξης. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς περνούν τη μέρα τους γλείφοντας τον εαυτό τους και μυρίζοντας πράγματα που κανένας άνθρωπος δεν θα πλησίαζε ούτε φορώντας στολή βιολογικού κινδύνου.
«Σε καταλαβαίνω απόλυτα»
Αυτή είναι η φράση που τρομάζει κάθε γονιό: «Σε καταλαβαίνω απόλυτα.»
Τη στιγμή που την ακούς, ξέρεις τι έρχεται. Έχεις μόλις περιγράψει πώς δεν κοιμήθηκες για έξι μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού σου. Πώς έμαθες να λειτουργείς με δύο ώρες ύπνου. Πώς κάποτε αποκοιμήθηκες καθιστός στην τουαλέτα γιατί ήταν το μόνο δωμάτιο του σπιτιού όπου επικρατούσε ησυχία.
Και τότε ακούγεται η απάντηση: «Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ο Άρης ξυπνάει στις έξι το πρωί και ζητάει βόλτα.» Και το χειρότερο είναι ότι το λέει ειλικρινά. Όχι για να σε κοροϊδέψει. Όχι για να σε εκνευρίσει. Το πιστεύει πραγματικά. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι ζείτε σε δύο εντελώς διαφορετικούς πλανήτες οι οποίοι επικοινωνούν μόνο μέσω WiFi.
Η μεγάλη παρεξήγηση
Οι ιδιοκτήτες κατοικιδίων συχνά πιστεύουν ότι οι γονείς υποτιμούν την αγάπη τους για τα ζώα. Δεν είναι αυτό το θέμα. Κανείς δεν αμφισβητεί την αγάπη. Το θέμα είναι οι συγκρίσεις.
Γιατί η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι αγαπάς τον σκύλο σου όσο εγώ αγαπώ το παιδί μου. Σε πιστεύω. Το βλέπω. Το καταλαβαίνω. Αλλά όταν λες ότι «είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα», αναγκάζεις τον άλλον να φανταστεί τον χρυσό σου ριτρίβερ να δίνει Πανελλήνιες, να κλαίει επειδή τον χώρισε η πρώτη του σχέση ή να σου ζητάει δανεικά για να πάει στη Μύκονο. Και κάπου εκεί η συζήτηση αρχίζει να καταρρέει.
Το πιο αστείο απ' όλα είναι...
Το πραγματικά ξεκαρδιστικό είναι ότι τα ίδια τα ζώα δεν συμμετέχουν καθόλου σε αυτή την τρέλα. Οι άνθρωποι τους αγοράζουν τούρτες γενεθλίων, παπιγιόν, αποκριάτικες στολές και ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης μέχρι τα Χριστούγεννα. Οι σκύλοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το αν κάτι τρώγεται. Οι γάτες, πάλι, μοιάζουν να παρακολουθούν όλη αυτή την ανθρώπινη παράνοια με το ίδιο βλέμμα που θα είχε ένας φοροτεχνικός αν έβλεπε κάποιον να καίει χρήματα στο τζάκι.
Αν μπορούσαν να μιλήσουν, υποψιάζομαι ότι θα μας έλεγαν κάτι πολύ απλό: «Σας αγαπάμε κι εμείς. Αλλά σας παρακαλούμε, σταματήστε να μας αποκαλείτε παιδιά σας. Είμαστε μια χαρά σκύλοι και γάτες.»
Η αλήθεια που ενώνει τους πάντες
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα. Οι γονείς και οι ιδιοκτήτες κατοικιδίων μοιάζουν περισσότερο απ' όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν. Και οι δύο γίνονται αφόρητοι όταν μιλούν γι' αυτά που αγαπούν. Και οι δύο πιστεύουν ότι οι φωτογραφίες τους ενδιαφέρουν τους πάντες. Και οι δύο είναι ικανοί να διακόψουν μια συζήτηση για την παγκόσμια οικονομία ώστε να δείξουν ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων.
Η μόνη διαφορά είναι ότι ο ένας θα σου δείξει το παιδί του να απαγγέλλει ποίημα στη σχολική γιορτή και ο άλλος τον σκύλο του να κάθεται όταν ακούει τη λέξη «μπισκότο». Και οι δύο περιμένουν ακριβώς το ίδιο χειροκρότημα.
